Διαστάσεις Tι χαρμόσυνη λέξη!

Δεκαπέντε Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι ποιητές αποφάσισαν να
συνεργαστούν γύρω από μια ιδέα. Το σκέφτηκαν από ‘δώ, το σκέφτηκαν από ‘κεί,
και κατέληξαν σε μια λέξη. Μια λέξη τόσο δημοφιλή, και ταυτόχρονα τόσο
αντιλαϊκή…

Ενωμένη Κύπρος. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι κρατούν τη σημαία που προτείνει ο ΟΗΕ, σε συγκέντρωση στη Λευκωσία

Οι ποιητές θέλησαν να παρέμβουν με τη γλώσσα της ποίησης σ’ έναν τομέα της
πολιτικής που εισβάλλει καθημερινά στα σπίτια τους από την τηλεόραση. Δεν
συζήτησαν σχέδια, ιδιοκτησίες, ποσοστά. Είχαν υπόψη τους ότι κάθε NAI είναι
ταυτόχρονα ένα ΟΧΙ σε κάτι άλλο κι ότι κάθε ΟΧΙ έχει μέσα του ένα NAI. Έγραψαν
ο καθένας τους δικούς του στίχους κι ύστερα έκαναν το κολλάζ.

«Ναι, σ’ ένα πουλί με ανοιχτά φτερά/ Στον ανοιχτό ουρανό, στην ανοιχτή
θάλασσα/ Ναι, στα χείλη που ανοίγουν σε ένα χαμόγελο/ Μια ευχή, μια ελπίδα/
Μαγικές λέξεις.

H εκδίκηση των φιμωμένων καρδιών κατά της ιστορίας/ Ενώ φιλούν τον άνεμο της
αγάπης/ Για να μοιραστούν την ίδια φλόγα/ Να τραγουδήσουν το ίδιο τραγούδι/ Να
μεθύσουν με το ίδιο πάθος/ Να κάνουν έρωτα κάτω από το ίδιο φεγγάρι.

Αφήστε την καρδιά μου και το σώμα μου να είναι ελαφρά/ Ώστε να μπορώ να
μιλήσω/ Ό,τι είναι ελληνικό κι ό,τι είναι τούρκικο/ Να ‘ναι δυο σπίτια που
ανταλλάσσονται μεταξύ τους/ Να ‘ναι δυο ζωές ξεχειλισμένες/ Που αδειάζουν/ Σε
σάκους με άμμο.

Ναι, είπα, σαν να ζωγράφιζα ένα όμορφο πουλί/ Που κινδυνεύει να εκλείψει/
Έρχομαι να σου το δώσω/ Για να προσθέσεις ακόμα ένα χρώμα/ Ένα πουλί κρυμμένο
τόσον καιρό στην καρδιά μου.

Ένα πουλί τού NAI· τόσο κοντά στο να σπάσει την καρδιά μου/ Πάρε τη χαρά αυτή/
Ακούμπησέ την στο φτερό του πουλιού/ Σαν να φυτεύεις νέα δεντράκια/ Σ’ένα
όμορφο δάσος/ Κάθομαι, ιδρωμένος, ξέπνοος/ Σαν να στέλνω ένα κύμα από μέσα μου
βαθιά/ Κοίτα εκεί, στην άβυσσο της καρδιάς μου/ Αυτό το πράγμα ανάμεσα στις
φλόγες είναι “Ναι”/ H ζωή θα πέσει, σαν αστέρι/ Και θα αλλάξουμε κι εμείς.

Ναι, μια παλάμη ανοιχτή στον άλλο/ Στον διαφορετικό, στον άγνωστο/ Πέρασα τα
σύνορα/ Ανάμεσα στο βουητό χιλιάδων μεταναστευτικών πεταλούδων/ Ξέρω πως αυτή
η μέρα του Μάη θα είναι η μέρα/ Ω τείχος

Τις πέτρες σου/ Θα τις θάψουμε/ Στα θεμέλια του κοινού μας σπιτιού/ Ολόκληρο
το σύμπαν/ Χωρά σε μια λέξη!

Ναι: τι χαρμόσυνη λέξη! / Για να τραγουδήσεις το τραγούδι της ουράνιας αγάπης/
Πες Ναι! Στους καλούς σου γείτονες στην εξορία/ Άνοιξε διάπλατα τις πόρτες με
τα χέρια σου/ Πες Ναι! Ας βγούμε στο κατώφλι των σπιτιών μας/ Να επουλώσουμε
τις πληγές μας/ Με φιλιά».

(Το ποίημα «Ναι: τι χαρμόσυνη λέξη!» υπογράφουν οι ποιητές: Νεσέ Γιασίν, Φιλίζ
Ναλντχέβεν, Λίλι Μιχαηλίδου, Φικρέτ Ντεμιράγκ, Έλλη Πεονίδου, Ζεκί Αλί, Τάκης
Χατζηγεωργίου, Ταμέρ Οντσούλ, Φεριχά Αλτόκ, Νεριμάν Τσαχίτ, M. Κανσού,
Στέφανος Στεφανίδης, Γκιουρ Γκεντς, Τζενάν Σελτσούκ, Μιχάλης Παπαδόπουλος και
Αϊντίν Μεχμέτ Αλί)