ΣE ΠPΩTO ENIKO Διαγενομένου του Σαββάτου

Μεγαλώνοντας, και να θέλουμε, ούτε κατά προσέγγιση δεν γίνεται να νιώσουμε την
ποίηση των ημερών έτσι όπως μοναδικά μας την εξιστόρησε ο Μάνος Χατζιδάκις. Τι
να σου κάνει ο επιτάφιος και οι ωραίες ψαλμουδιές και τα υπόλοιπα εάν δεν
συνδαυλίζονται από της εφηβείας τα γράδα και την αναστάτωση.

Για λόγους ασφαλείας και μόνον, σπανίως επιστρέφω εκεί που πια δεν με παίρνει.
Έχω ωστόσο το απόθεμα των αναμνήσεων που μου αναλογεί και, όταν παραστεί
ανάγκη, το βάζω να δουλέψει. Να, σήμερα, επί παραδείγματι, που βγήκα να πάρω
λαμπάδες για τα βαφτιστήρια μου. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε κι αγόρασα μία και για
μένα. Αδιαφορώντας για το γελοίον του θεάματος, γύρισα πίσω στον σοβινισμό της
εφηβείας. Τότε που για τη ζωηρή παρέα των δεκαεξάρηδων δεν υπήρχε άνοιξη πιο
ωραία και Πάσχα πιο ευφρόσυνο από αυτό της Καλαμάτας. Πρόβες τα μεσημέρια για
τα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής στο ψαλτήρι του Αγιάννη, τη μοναδική ενορία
που δεχόταν και κορίτσια στη βυζαντινή της χορωδία. Το απόγευμα του Μεγάλου
Σαββάτου, ξελιγωμένοι από τη νηστεία που για λόγους φολκλορικούς επιβάλαμε
στον εαυτό μας, όλοι μαζί σινεμά στην «Ηλέκτρα» μασουλίζαμε στραγάλια
παρακολουθώντας το «Λυκόφως των Θεών» του Βισκόντι. Το Πάσχα ανήμερα
σουρνόμασταν από καναπέ σε καναπέ κι από κρεβάτι σε κρεβάτι. Σνομπάραμε τα
κοκορέτσια, τις νταμιζάνες με τη ρετσίνα, την τσίκνα και τα δημοτικά στη
διαπασών, ματαιώνοντας ενστικτωδώς το όραμα της ανάστασης, πριν μας το
ματαιώσει για τα καλά η ζωή από μόνη της.