Mετανάστες με πτυχίο

«Τα παιδιά μου ζητούσαν να τους πάρω το πιο απλό πράγμα στο κόσμο, ένα
παγωτό, αλλά εγώ δεν μπορούσα. Τα λεφτά που είχα στην τσέπη μου έφταναν μόνο
για ψωμί. Τέτοιες στιγμές με έκαναν να νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου και άβολα
απέναντι στα παιδιά μου. Ήταν δύσκολη η απόφαση να έρθω μόνη μου στην Ελλάδα
για να εργαστώ. H δυσκολότερη στη ζωή μου».

Πριν από 3,5 χρόνια η κ. Ρουμιάνα Μποτέβα, από τη Βουλγαρία, πήρε τη βαλίτσα
της και έφυγε με προορισμό την Ελλάδα. Ο άνδρας της δεν συμφωνούσε. «Είμαστε
πολύ αγαπημένοι και δεν θέλαμε να χωριστούμε. Βάλαμε όμως κάτω τη λογική. Οι
κόρες μας είναι μαθήτριες του άριστα. Έχουν όλα τα προσόντα για να σπουδάσουν
και να ζήσουν μια ζωή με ανέσεις. Ο δικός μας ρόλος είναι να τις στηρίξουμε.
Τα χρήματα όμως δεν έφταναν. Έτσι έφυγα». H ιστορία της Ρουμιάνα Μπότεβα
μοιάζει σε πολλά σημεία με την πορεία ζωής που διαγράφουν χιλιάδες μετανάστες,
οι οποίοι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα. H ανεργία, τα οικονομικά προβλήματα
και η ανέχεια που βίωναν στη χώρα τους, είναι οι βασικοί λόγοι που τους
ανάγκασαν να αποχωριστούν τον σύζυγο, τους φίλους, ακόμα και τα παιδιά τους
αναζητώντας μια καλύτερη ζωή γι’ αυτούς και την οικογένειά τους.

Παραγωγικός πληθυσμός

«Σέβομαι την Ελλάδα γιατί μου προσφέρει αυτά που η χώρα μου δεν μπορεί να μου δώσει και αγαπώ τη δουλειά μου, γιατί κερδίζω αρκετά χρήματα για να παρέχω αυτά που θέλω στην οικογένειά μου», τονίζει η κ. Ρουμιάνα Μποτέβα, από τη Βουλγαρία

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας του κ. Γ. Κρητικίδη για το Ινστιτούτο
Εργασίας της ΓΣΕΕ (INE-ΓΣΕΕ), οι μετανάστες στην Ελλάδα ανέρχονται στις
762.191 και αντιστοιχούν στο 7% του συνολικού πληθυσμού. Την ίδια στιγμή, πάνω
από τους μισούς (52,4%) δηλώνουν ως βασικό λόγο εγκατάστασης την εύρεση
εργασίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι οι μετανάστες που ανήκουν στον
παραγωγικό πληθυσμό, ηλικίας από 20 έως και 44 ετών, αποτελούν πάνω από το
ήμισυ του συνολικού αριθμού τους.

Παρόλο που το 28% των μεταναστών είναι απόφοιτοι Μέσης Εκπαίδευσης και το 8,3%
είτε έχει πτυχίο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης είτε είναι κάτοχος διδακτορικού ή
μάστερ, στην πλειονότητά τους εργάζονται ως ανειδίκευτοι εργάτες. «Έχω
σπουδάσει μουσική στο Πανεπιστήμιο της Ρωσίας, αλλά εδώ δουλεύω ως
καθαρίστρια. Σέβομαι όμως την Ελλάδα γιατί μου προσφέρει αυτά που η χώρα μου
δεν μπορεί να μου δώσει και αγαπώ τη δουλειά μου, γιατί κερδίζω αρκετά χρήματα
για να παρέχω αυτά που θέλω στην οικογένειά μου», τονίζει η κ. Μπότεβα.

Το 90% είναι μισθωτοί

Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, το 90% των μεταναστών βρίσκονται στη
μισθωτή απασχόληση. Ως αυτοαπασχολούμενοι εργάζεται το 6,5%, εκ των οποίων το
2,8% είναι εργοδότες και το 1,7% ανήκει στα συμβοηθούντα και μη αμειβόμενα
μέλη. Πάνω από το 1/3 των μεταναστών εργάζονται ως ανειδίκευτοι εργάτες
χειρώνακτες και μικροεπαγγελματίες, το 1/4 ως τεχνίτες, ενώ ένα 4,4% ως
χειριστές μεταφορικών μέσων. Στην παροχή υπηρεσιών και ως πωλητές σε
καταστήματα και σε υπαίθριες αγορές απασχολείται το 10,4%. Επιπλέον, το 7% ως
ειδικευμένοι γεωργοί – κτηνοτρόφοι κ.λπ. και το 9,6% σε άλλα επαγγέλματα.

«Δεν θα άλλαζα με τίποτα τη ζωή στην Ελλάδα»

«H φράση “Ελλάδα, αυτή είναι ζωή!” εξηγεί όλα όσα νιώθω γι’ αυτήν τη χώρα», τονίζει ο κ. Μπόγκμαν Ίμπερ, από την Πολωνία, που ζει και εργάζεται στη χώρα μας εδώ και 17 χρόνια

Σύμφωνα με τη μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η μετανάστευση
δεν οφείλεται μόνο σε οικονομικούς λόγους. Το 13% των μεταναστών αναφέρει ως
βασικό λόγο εγκατάστασης στη χώρα μας την επανένωση της οικογένειας.

Το 7% τον επαναπατρισμό και την παλιννόστηση, το 1,3% την αναζήτηση ασύλου,
ενώ για σπουδές έχει έρθει το 2,7% των μεταναστών.

Επιπλέον, ένας στους πέντε μετανάστες δηλώνει άλλο λόγο – εκτός των κυρίων
κατηγοριών της απογραφής.

Στην περίπτωση του κ. Μπόγκμαν Ίμπερ, από την Πολωνία, η Ελλάδα ήταν γι’ αυτόν
ένα «πέρασμα» προς τον Καναδά. Πέρασε τα σύνορα της Θεσσαλονίκης τον
Σεπτέμβριο του 1987. Από τότε μέχρι και σήμερα ζει και εργάζεται στη χώρα μας.

«Είχα δικό μου κατάστημα»

«Δεν είχα πρόβλημα χρημάτων. Στην Πολωνία εργαζόμουν ως ρολογάς και διατηρούσα
δικό μου κατάστημα. Προσωπικοί λόγοι ήταν αυτοί που με έκαναν να θέλω να φύγω
από τη χώρα μου. Όταν έφθασα στην Ελλάδα γράφτηκα για χαρτιά και άδεια
παραμονής, ενώ ταυτόχρονα απευθύνθηκα στην καναδική πρεσβεία για να μου δώσουν
βίζα». Ένα πρωί, ύστερα από 4 χρόνια, δέχθηκε τηλεφώνημα από την πρεσβεία που
τον ενημέρωσαν πως η βίζα του είναι έτοιμη και μπορεί να αναχωρήσει για τον
Καναδά.

«Στο μεταξύ εγώ είχα βρει τον δρόμο μου. Στην αρχή δούλευα εργάτης σε
οικοδομές. Μου δόθηκε όμως μια πολύ καλή ευκαιρία, να επισκευάσω ένα σπίτι στο
Κολωνάκι. Από εργάτης έγινα εργολάβος, και οι δουλειές έρχονταν η μία μετά την
άλλη. Δεν ήθελα πια να φύγω. Ευχαρίστησα τους υπαλλήλους στην πρεσβεία και
τους είπα να δώσουν τη βίζα μου σε κάποιον άλλο», εξηγεί ο κ. Μπόγκμαν.

Και συνεχίζει: «Εκείνο το διάστημα δούλευα και ως μεταφραστής σε μία
διαφημιστική εταιρεία. Έπρεπε να μεταφράσω ένα μήνυμα που διαφήμιζε τα
αξιοθέατα της Ελλάδας. H διαφήμιση τελείωνε με τη φράση: “Ελλάδα, αυτή είναι
ζωή!”. Αυτά τα λόγια εξηγούν όλα όσα νιώθω για αυτήν τη χώρα. Το ότι ζω εδώ
είναι δική μου επιλογή. Δεν θα το άλλαζα με τίποτα».