ΔHMHTPHΣ ANTΩNITΣHΣ «Έχει κι η μητέρα πόθους…»

«Δεν μετανιώνω που ακολούθησα καλλιτεχνική πορεία, διότι μόνον ο καλλιτέχνης έχει τη δυνατότητα να σώσει την ψυχή του, επειδή είναι και ο μόνος που μεταποιεί το ψυχικό δυναμικό του σε κάτι υπαρκτό», λέει ο Δημήτρης Αντωνίτσης

Εκείνος θα μπορούσε να είναι το πρότυπο του απόλυτου αρσενικού. Νέος, ψηλός,
γυμνασμένος, αρρενωπός, έγχρωμος, με βλέμμα γεμάτο ηδυπάθεια. Αν δεν φορούσε
λευκές δερμάτινες μπότες και μπολερό βελούδινο ζακετάκι με μανίκια από μπλε
σατέν και βολάν. Εκείνη θα μπορούσε να είναι το απόλυτο σύμβολο της μητέρας.
Μεσήλικη, μεσοαστή, λευκή, με συμπαθή και οικεία φυσιογνωμία. Αν δεν αποφάσιζε
να κάνει ένα αποκαλυπτικό στριπτίζ μπροστά στην κάμερα. Θα «συναντηθούν» απόψε
για πρώτη φορά στο αρτ καφέ «365 Art Project», με πρωτοβουλία του εικαστικού
δημιουργού Δημήτρη Αντωνίτση. Διότι δεν είναι άλλοι από τους ανατρεπτικούς
πρωταγωνιστές της νέας δουλειάς τού διεθνώς καταξιωμένου καλλιτέχνη, που φέρει
τον τίτλο «Pleasing Mother» («Ευχαριστώντας τη μητέρα»).

«Πρόκειται για δύο σκληρές εικόνες, που έχουν ως σκοπό τους να ανατρέψουν
καθιερωμένες αντιλήψεις του δυτικού πολιτισμού, καθώς η μία αποτελεί τον
αντίποδα της άλλης», εξηγεί στα «NEA» ο Δημήτρης Αντωνίτσης. «Έχουμε συνηθίσει
να προσδίδουμε σε κάθε άτομο έναν συγκεκριμένο ρόλο σε ένα στεγανό πλαίσιο,
θέτοντας μια ετικέτα. Σκοπός μου είναι να ξεφλουδίσω την ετικέτα μέσω της
εικόνας».

Στην ανατροπή και την αποδόμηση ρόλων και στερεοτύπων εξάλλου στοχεύει
και ο τίτλος του έργου. «H πρόθεση του πόθου, όπως εκφράζεται στον τίτλο,
έρχεται αντιμέτωπη με την εικόνα της μητέρας, η οποία αποτελεί το σύμβολο της
προσφοράς, της αυτοθυσίας και που συχνά ταυτίζεται με την Παναγία, η οποία
είναι άμωμος. Να όμως που και η μητέρα έχει πόθους που πρέπει να
ικανοποιηθούν, παρ’ όλο που η έκφραση της σεξουαλικότητας σε μεγαλύτερα άτομα
μπορεί να προκαλέσει από απέχθεια μέχρι οίκτο, αν δεν θεωρηθεί γελοία».

Ένας επαγγελματίας ζιγκολό βρίσκεται πίσω από την εγκατάσταση των τριών
ψηφιακών τυπωμάτων πάνω σε αντηλιακή μεμβράνη, που αποτελούν το ήμισυ της
εγκατάστασης του Δημήτρη Αντωνίτση. «Έκανα την πρώτη οντισιόν μέσα από την
ιστοσελίδα του γραφείου που εργάζεται και στη συνέχεια είδα δέκα άτομα από
κοντά. Τελικά επέλεξα τον Black Sugar (Μαύρη Ζάχαρη) – έναν πολύ επιτυχημένο
συνοδό στη Νέα Υόρκη, ο οποίος πληρώνεται κάπου 1.000 – 2.000 δολάρια τη
βραδιά – διότι δεν είναι απλώς αρρενωπός, αλλά βγάζει έναν ζωώδη μαγνητισμό».
Όσο για τον ρόλο της μαμάς που κάνει στριπτίζ στο βίντεο – το έτερον ήμισυ του
έργου – ο καλλιτέχνης επέλεξε μία κλασική κυρία εκ Γερμανίας.

Το «Pleasing Mother» αποτελεί τη συνέχεια της δουλειάς του Δημήτρη
Αντωνίτση «Τα άνθη του κακού – αρσενικού». Τη σειρά των μεγάλων ψηφιακών
τυπωμάτων σε ακρυλικό καμβά που απεικόνιζαν αποτυχημένους χορευτές από τα
καμπαρέ του Βερολίνου και του Παρισιού, που αγοράστηκαν και παρουσιάστηκαν
πέρυσι από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Γιατί τον απασχολεί τόσο η μη
τήρηση του αρσενικού προτύπου; «Διότι πιστεύω στη ρευστότητα των καταστάσεων
και της ζωής και όχι στη στεγανοποίηση και τη δυτικότροπη τυποποίηση των
προτύπων. Θεωρώ πως ο καθένας μας έχει μέσα του πολλές διαφορετικές εκδοχές,
τις οποίες και εκφράζει ανάλογα με το πολιτιστικό πλαίσιο όπου βρίσκεται»,
λέει ο Δημήτρης Αντωνίτσης, ο οποίος παραδέχεται πως και τούτο το έργο του,
όπως και όλη του η δουλειά, έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Και ενώ στην Αθήνα ο καλλιτέχνης παρουσιάζει το «Pleasing Mother», στην
γκαλερί «Χάιντι Τσο», στο Τσέλσι, εκθέτει μια διαφορετική πτυχή της δουλειά
του, που πραγματεύεται τη νεύρωση και τις φοβίες της δυτικής σκέψης σε
αντιπαράθεση με τη μίνιμαλ αισθητική του ασιατικού πολιτισμού, χρησιμοποιώντας
την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, καθώς «λόγω του τεχνοκρατικού μου
παρελθόντος μπορώ εύκολα να παρακολουθώ την εξέλιξη των ψηφιακών μέσων, αλλά
και να δω πώς μπορώ να τις αξιοποιήσω στη δουλειά μου», επισημαίνει.

«Δεν υποκρίνομαι και ας λατρεύω το θέατρο»

Γιατί όμως ο Δημήτρης Αντωνίτσης αποφάσισε να αφήσει πίσω του την καριέρα του
τεχνοκράτη (έχει δύο πτυχία Πολυτεχνείου από αμερικανικά Πανεπιστήμια) και του
σκηνοθέτη (έχει αποφοιτήσει από την Ακαδημία Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης)
και να ακολουθήσει τον δρόμο της τέχνης; «Διότι συνειδητοποίησα ότι δεν θα
μπορούσα να κερδίζω τα προς το ζην ως ανεξάρτητος κινηματογραφιστής στη Νέα
Υόρκη και έτσι προτίμησα τα μικρότερα πρότζεκτ σε βίντεο και φωτογραφία που
βρήκαν ως φυσική κατάληξη τις γκαλερί». Και η αρχή δεν ήταν διόλου δύσκολη,
όπως εξομολογείται. «Δεν προσπάθησα καθόλου», σημειώνει και το αιτιολογεί με
χιούμορ. «H επιτυχία οφείλεται και στο ότι έχω όνομα που δύσκολα προφέρεται,
αλλά και επειδή είμαι φοβερά ειλικρινής και ως χαρακτήρας και στη δουλειά μου.
Δεν υποκρίνομαι όσο και να λατρεύω το θέατρο».

INFO

H έκθεση «Pleasing Mother» εγκαινιάζεται απόψε στις 20.00 στο «365 Art
Project» (Αθ. Διάκου και Πορίνου 2, τηλ. 210-9245.365). Έως τις 9 Μαΐου.