ANAΛΩΣIMA Mουσεία χαρτιού

Πόσα χρόνια πάνε που είχε πρώτη φορά ακουστεί η κατάργηση του χαρτιού; Κάποια
στήλη εφημερίδας το είχε γράψει. Όταν όλοι αποκτήσουν κομπιούτερ δεν θα
χρειάζονται πια τα έντυπα. Ανατριχίλα είχε τότε διαπεράσει τις ραχοκοκαλιές
των φετιχιστών βιβλιοφάγων, που δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα ζούσαν
χωρίς χαρτί. Ύστερα το ξανασκέφτηκαν και ένιωσαν τύψεις, γιατί το χαρτί, όσο
να ‘ναι, σημαίνει ξύλο, σημαίνει δέντρα, σημαίνει δάση. Θα σώζονταν τα δέντρα
μόλις όλοι αποκτούσαν κομπιούτερ. Όταν διαδόθηκε το Ίντερνετ ξαναγράφτηκαν
άρθρα (σε εφημερίδες) για το χαρτί που θα εξαφανιζόταν. Αφού όλα τα βρίσκεις
στην οθόνη γιατί να καταστρέφεις δάση; Ετοιμάστηκαν μουσεία χαρτιού, μην
ξεχαστεί το είδος. Αλλά όλο και πιο πολλές σελίδες αποκτούσαν οι εφημερίδες
και ένθετα και περιοδικά και τεύχη όλων των σχημάτων, να τα μαζεύεις, να
φτιάχνεις βιβλία παραδοσιακά, με χαρτί. Για να αγοράσεις τρεις κυριακάτικες
εφημερίδες χρειάζεσαι καροτσάκι του σούπερ μάρκετ. Μία ώρα θέλεις ύστερα για
να τακτοποιήσεις τα ένθετα κατά μεγέθη, όχι να τα διαβάσεις. Κι όλο και
περισσότερο συνηθίζουν οι χρήστες των κομπιούτερ να τυπώνουν το περιεχόμενο
της οθόνης τους. Σαν να είναι οι οθόνες μία ακόμα ευκαιρία για να ξοδεύεται
χαρτί. Και τα γραφεία που θα ζούσαν χωρίς χαρτί, πλημμυρίζουν κάθε μέρα
περισσότερο από ποτέ. Τώρα παρουσιάζεται κάθε τόσο στις – χάρτινες –
εφημερίδες σχέδιο για νέα αναγνωστάρια, ας πούμε, κάτι σαν πλαστικά εύκαμπτα
πινακάκια που θα τα γράφουν όλα, βιβλία, εφημερίδες περιοδικά, αλληλογραφία,
μηνύματα, φωτογραφίες. Και μάλλον θα συνδέονται με εκτυπωτή, όπου οι
αθεράπευτα φετιχιστές με το χαρτί, όλοι μας δηλαδή, θα τυπώνουμε στο τέλος
κάθε ημέρας ό,τι διαβάσαμε, για να το θυμόμαστε.