Προς (ανα)σύνταξη του πολιτικού σκηνικού;

Επειδή είναι κρίσιμο για την ίδια τη Δημοκρατία να εξυγιαίνονται οι πολιτικές
παρατάξεις (για να μην κλείσουν τραυματικά τον ιστορικό τους κύκλο) θεωρώ
σκόπιμο ν’ αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος για το μέλλον όλων των κομμάτων.
Ξεκινώ από το ΠΑΣΟΚ.

Πρώτα-πρώτα πρέπει ν’ απαντηθούν ορισμένα καίρια ερωτήματα:

α) Τι ήταν ο εκσυγχρονισμός ως φαινόμενο κι αν πέτυχε γιατί
εξαφανίστηκαν εκλογικώς (και κοινωνικά) όλοι οι εκπρόσωποί του (πρώην)
βουλευτές και (πρώην) υπουργοί; Ως δεξιοί αποπέμφθησαν, ως μη αρεστοί, ως
αλαζόνες ή ως άχρηστοι;

β) Ποια είναι η ουσία της συμμετοχικής δημοκρατίας, όταν σε
πολλές (κυρίως διεδρικές) περιφέρειες εκλέγονται (σχεδόν ψυχαναγκαστικά) οι
ίδιοι (αποτυχημένοι) βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, απλά και μόνον επειδή δεν αφήνουν να
καρπίσει κανένα «άνθος του καλού» (μέσω κεντρικών πιέσεων και τοπικών
πελατειακών δικτύων);

γ) Πώς είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ που κατείχε επί 20 χρόνια το κράτος να
καταγγέλλει τη N.Δ. ότι ελέγχει ένα παρακρατικό μηχανισμό; Τελικά
λειτουργεί παρακράτος στη χώρα μας και ποιος είναι ο εκφραστής του (και κυρίως
ο χειριστής του);

δ) Υπάρχουν εντέλει καλοί και κακοί ή μήπως όλοι οι
Έλληνες (ακροδεξιοί και καθεστωτικοί) αδέλφια είμαστε; Κάπως έτσι ένιωσα κατά
την παράδοση/παραλαβή των υπουργείων (από τους φοβισμένους στους
σαστισμένους). Νομίζουμε ότι αυτή η εικόνα – πέραν της επικοινωνιακής πλευράς
– συμβάλλει στην ηθική της πολιτικής;

Ούτε καθαρές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα υπάρχουν, ούτε
καθαρές λύσεις στο δομικό πρόβλημα του σημερινού ΠΑΣΟΚ είναι εύκολο να
βρεθούν και να δοκιμαστούν στην πράξη.

Το τραγικά δε ειρωνικό είναι ότι όλοι όσοι (δεν σιωπούν αλλά) τολμούν να
συζητούν τα αίτια της ήττας επιχειρηματολογούν σχεδόν ως τρίτοι. Λες και
κρίνουν τις πράξεις των άλλων, αυτοί, οι αθώοι (;), αφελείς (;), υπεράνω
υποψίας (;) πολιτικοί θεατές.

Αν διακινδυνεύαμε να καταθέσουμε ορισμένες προτάσεις αυτές θα ήταν:

1. Να παραιτηθούν από την κοινοβουλευτική ομάδα οι 4 διευρυνσίες
και να ενταχθούν σ’ ένα think tank του ΠΑΣΟΚ (π.χ. στο ΙΣΤΑΜΕ) για να μην
έχουμε κοινοβουλευτικό τραγέλαφο.

2. Να προγραμματισθεί ιδεολογικό συνέδριο μέσα σε 6 μήνες. Ο
διάλογος στις οργανώσεις αρχίζει αμέσως, γιατί μόνον η «κάψα» γεννάει το
καινούργιο.

3. Να καταργηθούν ως όργανα το E.Γ. και η K.E., καθώς και η θέση
του γραμματέα της K.E.

4. Να μην έχει το ευρωψηφοδέλτιο τα «θολά» χαρακτηριστικά του
Επικρατείας.

5. Να εκκαθαριστούν οι κατάλογοι των μελών του Κινήματος από
τους εγγραφέντες μιας χρήσης και να διαγραφούν αυτοί που έπληξαν το
Κίνημα με την παράνομη, ανήθικη, διαπλεκόμενη και αλαζονική συμπεριφορά τους.

6. Να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της
Τριμελούς Γραμματείας της, καθώς τα επόμενα δύο χρόνια εκεί θα δοθεί η
μάχη.

7. Να εκλεγεί (ανά Περιφέρεια) από τα μέλη του ΠΑΣΟΚ ένας
εκπρόσωπος. Οι 13 εκπρόσωποι μαζί με τον πρόεδρο του Κινήματος θα χαράζουν την
κομματική στρατηγική. Ένας από τους 13 εκπροσώπους θα αναλάβει τον
συντονισμό.

8. Να κληθούν όσοι πολίτες θέλουν να στελεχώσουν ομάδες εργασίας
στα πλαίσια του ΙΣΤΑΜΕ προκειμένου να γίνει κατάθεση/ επεξεργασία νέων θέσεων.

9. Να θεσμοθετηθεί κοινωνικός διάλογος με τα κόμματα της Αριστεράς. Αν
οι αρχές αυτές υιοθετηθούν τότε το σύστημα «θ’ αναπνεύσει». Αλλιώς – με τον
ένα ή τον άλλο τρόπο – θα πνίγεται μέσα σε ιδεολογικές παρ-αφωνίες,
ανακυκλώσεις προσώπων και ανούσιες ίντριγκες.

Όποιος μπορεί ας επιλέξει (κι ας επιβάλει) κι όποιος δεν μπορεί ας
αποχωρήσει. Διαφορετικά το 2012 (μετά την οκταετία της N.Δ.) όλοι αυτοί
δεν θα παίζουν κανένα ρόλο σ’ εκείνο που τότε θα λέγεται (και θα είναι)
προοδευτικό, δημοκρατικό κι αριστερό κίνημα.

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.