ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Πριν από δέκα χρόνια ο κόσμος μας ήταν λίγο πιο νέος αλλά όχι αναγκαστικά
λιγότερο σοφός. Ο Ολυμπιακός μετρούσε επτά πρωταθλήματα λιγότερα, οι πρόεδροί
του μπαινόβγαιναν στη φυλακή, το γήπεδό του γερνούσε κοιτώντας σε λάθος
κατεύθυνση, αλλά ο προπονητής του ήταν ο ίδιος με σήμερα.

Πριν από δέκα χρόνια η Ελλάδα είχε χάσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες που έρχονταν
και που θεωρούσε ότι δικαιούτο, χωρίς να πιστεύει ποτέ ότι θα διοργάνωνε τους
Ολυμπιακούς ενός νέου αιώνα και ενός νέου στεγάστρου. Δεν γνωρίζαμε καθόλου
τον κύριο Καλατράβα, γνωρίζαμε μονάχα ως πρόσκαιρη βουλευτίνα την κυρία
Αγγελοπούλου, αλλά γνωρίζαμε καλά την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού, που
είχε τον ίδιο προπονητή με σήμερα.

Πριν από δέκα χρόνια ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας λεγόταν Παπανδρέου και όχι
Καραμανλής (Καραμανλής, αν θυμάστε, λεγόταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας), το
νόμισμα της Ελλάδας λεγόταν δραχμή και όχι ευρώ (το ευρώ, αν θυμάστε, το
θεωρούσαν όλοι αδύνατο), ο προπονητής του Ολυμπιακού όμως είχε πάντα το ίδιο
όνομα και το ίδιο μπλουζάκι. Το ίδιο συνέβαινε, θα μου πείτε, και στη
Μάντσεστερ, όπου ο σερ Άλεξ δεν ήταν ακόμα σερ ήταν όμως ήδη προπονητής της
Γιουνάιτεντ, και στην Οσέρ, όπου ο Γκι Ρου είχε διανύσει μόνο τα πρώτα είκοσι
χρόνια της θητείας του στην τοπική ομάδα. H σύγκριση θα ήταν σωστή μόνο αν
λείπατε από την Ελλάδα τα δέκα τελευταία χρόνια ή αν δεν ξέρατε πως μέσα σε
αυτά τα δέκα χρόνια ο Ολυμπιακός άλλαξε περισσότερους προπονητές από όσους η
Μάντσεστερ και η Οσέρ μαζί σε όλη την ιστορία τους.

Πριν από δέκα χρόνια η Βραζιλία είχε ακόμα κερδίσει μόνο τρία Παγκόσμια
Κύπελλα, κάποιος νεαρός άγνωστος Ρονάλντο ήταν αναπληρωματικός στην ομάδα που
ετοιμαζόταν να κατακτήσει το τέταρτο, ενώ κάποιος εξίσου νεαρός και πιο
άγνωστος Ζιντάν θάμπωνε μόνο τα σοκάκια της Μασσαλίας. Οι τερματοφύλακες
μπορούσαν να πιάσουν την μπάλα με τα χέρια από γύρισμα, κάθε ομάδα είχε
δικαίωμα για δύο αλλαγές παικτών και για τρεις το πολύ ξένους στη σύνθεσή
τους, αλλά οι προπονητές ήταν εξίσου σημαντικοί στο ποδόσφαιρο και ο
Ολυμπιακός είχε τον ίδιο προπονητή με σήμερα.

Πριν από δέκα χρόνια η 11η Σεπτεμβρίου ήταν απλώς μια ημερομηνία, το όνομα
Τζορτζ Μπους υποδήλωνε έναν πρόεδρο που είχε ηττηθεί έχοντας κερδίσει έναν
πόλεμο και όχι κάποιον που ετοιμαζόταν να ηττηθεί έχοντας εξευτελίσει έναν
άλλον. Ο άξονας του καλού και του κακού στον κόσμο ήταν ο ίδιος, όπως εξάλλου
και ο προπονητής του Ολυμπιακού.

Πριν από δέκα χρόνια το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε μακρινότερη συγγένεια με το
Τσάμπιονς Λιγκ, οι επιτυχίες της Εθνικής ομάδας ήταν συνώνυμες με τον κύριο
Παναγούλια, ο Τάσος Μητρόπουλος δεν μάζευε ψήφους παρά μόνο κεφαλιές σε άμυνα
και επίθεση, δεν υπήρχαν χαφ-μπακ αλλά πλάγιοι μπακ και εξτρέμ, ο δε
Ολυμπιακός είχε και τότε το σύστημα «εμπρός παλικάρια» και φυσικά τον ίδιο
προπονητή να το διδάσκει και να το υλοποιεί.

H ΣΥΝΤΑΓΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Στη ζωή υπάρχουν λοιπόν και σταθερές. Όταν κάτι δοκιμαστεί και επιτύχει, το
κρατάς κι ας περνάνε τα χρόνια, ιδίως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που ως γνωστόν
δεν είναι επιχείρηση αλλά θέαμα, που χρειάζεται μύστες περισσότερο από ό,τι
γνώστες, που η ψυχή μετράει περισσότερο από την όποια τακτική και που η
τακτική δεν εξηγείται με σχέδια σε πίνακες αλλά με συνεντεύξεις σε μαγικούς
τηλεοπτικούς σταθμούς. Σημασία έχει να διαθέτεις άποψη για τις συναισθηματικές
μεταπτώσεις της θεάς μπάλας, για την επιρροή των μαύρων γατών στον
πρωταθλητισμό, για τη σχέση χαπιών και Χάπελ, τεστ Κούπερ και Έκτορ Ραούλ
Κούπερ. Όλο και κάποιος πρόεδρος θα σε θυμηθεί τότε, όχι ως λύση ανάγκης, αλλά
από σεβασμό στην ιστορία της ομάδας του. Καθώς οι αλήθειες αυτές ξανάρχονται
στην επιφάνεια, ο ευρισκόμενος ακόμα πιο μπροστά από την εποχή του κυρ-Βασίλης
αρχίζει να ετοιμάζεται για επιστροφή στον πάγκο του Παναθηναϊκού.