Δρόμοι

Ένας βρετανικός…

… θίασος πρόκειται να προσλάβει έναν πάρα πολύ ασυνήθιστο ηθοποιό στην
επόμενη παραγωγή του. Είναι πειραματικός θίασος – γι’ αυτό ελπίζει να
συχωρεθεί που θα χρησιμοποιήσει έναν νεκρό στον πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως
ακριβώς θα έχει συχωρεθεί και ο πεθαμένος. Ο «νεκρός» αναζητείται, πριν ακόμη
πεθάνει, για να δώσει τη συγκατάθεσή του. Ο θίασος σκοπεύει να θίξει το θέμα
του θανάτου με πλήρη σοβαρότητα και να γκρεμίσει τα ταμπού για μια κατάσταση
στην οποία έτσι κι αλλιώς όλοι θα καταλήξουμε κάποτε. «Όλοι θα πεθάνετε»,
επιγράφεται ελάχιστα ενθαρρυντικά το έργο – και κάπως αινιγματικά, αφού ο
τίτλος αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να πεθάνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι εκτός
από τα μέλη του θιάσου.

Ο θίασος 1157…

… – αυτό είναι το όνομά του – θα παίξει το έργο 24 βραδιές του προσεχούς
Μαΐου, στο Χάκνεϊ του ανατολικού Λονδίνου. H διεύθυνση του θιάσου ελπίζει ότι
δεν θα έχει πρόβλημα με τις Αρχές. «Οι ηθοποιοί δεν πρόκειται να αγγίξουν το
πτώμα», λέει η Τζο Ντάγκλες, καλλιτεχνική διευθύντρια του θιάσου 1157.
«Άλλωστε όλα θα είναι προκαταβολικά κανονισμένα με τον δωρητή και τους
συγγενείς του. Είναι ένα στοιχείο του έργου το οποίο θεωρούμε πολύ σημαντικό,
αφού θα μας βοηθήσει να διαλύσουμε κάτι από το μυστήριο που περιβάλλει τον
θάνατο». Τα μέλη του θιάσου υπόσχονται πως θα διερευνήσουν και θα προσεγγίσουν
με σεβασμό το θέμα του θανάτου. Έχουν μάλιστα συμβουλευτεί έναν βαλσαμωτή για
να μάθουν πώς θα μπορέσουν να χειριστούν το πτώμα ώστε να αντέξει ώσπου να
τελειώσουν οι παραστάσεις.

H πρωτοποριακή…

… ιδέα του θιάσου 1157 συμπίπτει με άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες που
περιλαμβάνουν την έκθεση πτωμάτων σε κοινή θέα. Το Μουσείο Επιστημών του
Λονδίνου σχεδιάζει να εκθέσει ένα πτώμα σε κατάσταση αποσύνθεσης, σε μια
πτέρυγα που θα είναι προσιτή μόνο σε ενηλίκους. H Ντάγκλες αποδίδει αυτό το
αυξημένο ενδιαφέρον στο ότι ο δυτικός πολιτισμός είναι ασυνήθιστος στον θάνατο
«με σάρκα και οστά». Ο θάνατος είναι κάτι που συμβαίνει στην τηλεόραση ή στα
πρωτοσέλιδα, αλλού, μακριά από εμάς.

Τα παιδιά…

… στη Βρετανία βλέπουν 16.000 τηλεοπτικούς θανάτους κατά μέσον όρο, μέχρι να
φτάσουν στα δεκαεννιά τους. Στην πραγματική ζωή, ακόμη και οι μεγάλοι μοιάζουν
σαν να μην ξέρουν τι να κάνουν μπροστά στον θάνατο, αν πρέπει να τον κρύψουν ή
να τον δεχτούν. Σε άλλους πολιτισμούς φιλούν τους νεκρούς τους, θρηνούν και
μοιρολογούν γι’ αυτούς. Στον δυτικό πολιτισμό, τους κλείνουν μέσα σε ένα
«κουτί», μαζί με τα όποια αισθήματα γι’ αυτούς. Στις εφημερίδες και στην
τηλεόραση βλέπουμε μονάχα ξένα πτώματα.