Πονάει τις επιχειρήσεις το σκληρό ευρώ

H επί δέκα συνεχόμενα χρόνια σκληρή δραχμή μπορεί να συνέβαλε αποφασιστικά
στην προσαρμογή της χώρας στις δημοσιονομικές απαιτήσεις της Συνθήκης του
Μάαστριχτ αλλά είχε και τις αρνητικές της παρενέργειες: η ανταγωνιστικότητα
της οικονομίας μας και κυρίως οι ελληνικές εξαγωγές έχασαν σημαντικούς πόντους
έναντι των ανταγωνιστών τους.

Την εποχή της σκληρής δραχμής την ακολούθησε αυτή του σκληρού ευρώ, το οποίο
μόνο το 2003 ανατιμήθηκε έναντι του δολαρίου πάνω από 20%. Το τίμημα της
ανατίμησης αυτής το πλήρωσαν, άλλες λίγο – άλλες πολύ, σημαντικός αριθμός
ελληνικών επιχειρήσεων οι οποίες εξάγουν τα προϊόντα τους στις εκτός ευρωζώνης
περιοχές του κόσμου: στις ΗΠΑ, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής αλλά ακόμη
και σε χώρες-μέλη της E.E. που εξακολουθούν να εμπιστεύονται το εθνικό τους
νόμισμα και όχι το ευρώ (Βρετανία, Σουηδία, Δανία).

Διάβρωση ανταγωνιστικότητας

H μείωση, λόγω ευρώ και όχι μόνο, των ελληνικών εξαγωγών συνοδεύεται
ταυτόχρονα και από αύξηση των εισαγωγών ανταγωνιστικότερων προϊόντων.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Εξαγωγέων επισημαίνει
σε κάθε ευκαιρία ότι «η συνεχής διάβρωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής
οικονομίας πλήττει όλους τους παραδοσιακούς εξαγωγικούς κλάδους της χώρας και
κυρίως αυτούς που η ανταγωνιστικότητά τους είναι οριακή, απειλώντας έτσι να
θέσει εκτός αγοράς μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων με δυσμενείς επιπτώσεις στις
εξαγωγές στην ανάπτυξη της χώρας και στην απασχόληση».

Το 2002 το σύνολο των ελληνικών εξαγωγών ανήλθε σε 10,3 δισ. δολ. έναντι 10,4
δισ. δολ. το 2001.

Από το σύνολο των εξαγωγών της χώρας το μισό περίπου (4,5 δισ. δολ.)
απορροφήθηκε από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριλαμβανομένων αυτών πού δεν
ανήκουν στη ζώνη του ευρώ.

Πρώην ανατολικές

Οι δεύτεροι μεγαλύτεροι πελάτες των ελληνικών εξαγωγών είναι οι χώρες της
Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, Πολωνία,
Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Αλβανία), οι οποίες
απορρόφησαν προϊόντα συνολικής αξίας 2,4 δισ. δολ. Οι χώρες αυτές, οι
περισσότερες από τις οποίες έχουν μπει ή πρόκειται να μπουν σύντομα σε τροχιά
ένταξης στην E.E., προσαρμόζονται από μόνες τους ή υποχρεώνονται από τις
εξαγωγικές επιχειρήσεις να πληρώνουν σε ευρώ. Τα υπόλοιπα όμως 3 δισ. δολ. των
ελληνικών εξαγωγών απειλούνται λόγω του σκληρού ευρώ.

Το κόστος του σκληρού ευρώ

Εκπρόσωποι ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων επισημαίνουν ότι το κόστος από το
σκληρό ευρώ πλήττει περισσότερο τις εταιρείες εκείνες που εξάγουν τα προϊόντα
τους σε χώρες εκτός της ευρωζώνης και κυρίως σε χώρες που δεν έχουν κανένα
λόγο και καμία υποχρέωση να πληρώνουν σε ευρώ.

Παράλληλα ένα μέρος της ζημίας που προκαλείται από το ανατιμημένο ευρώ
καλύπτεται από τις φθηνότερες πρώτες ύλες που εισάγουν και που τις πληρώνουν
σε δολάρια.

FOLI-FOLLIE

Αντίδοτο στο σκληρό ευρώ η παραγωγή στην Κίνα

H σημαντική διολίσθηση του δολαρίου και του γιεν έναντι του ευρώ ασφαλώς και
αποτελεί πρόβλημα για την αλυσίδα κοσμημάτων και γυναικείων αξεσουάρ
Foli-Follie, το 70% των πωλήσεων της οποίας γίνεται στα δύο αυτά νομίσματα.

Στην μεν Ιαπωνία πουλάει σε γιεν, ενώ στις υπόλοιπες χώρες της NA Ασίας (Κίνα,
Χονγκ Κονγκ, Ταϊβάν και Κορέα) σε δολάρια, αφού τα τοπικά νομίσματα είναι
συνδεδεμένα με το αμερικανικό.

«Επειδή οι πωλήσεις μας σε δολάρια ή γιεν απεικονίζονται στον ισολογισμό μας
σε ευρώ, εμφανίζονται – λόγω της ισοτιμίας – μειωμένες. Έτσι, ενώ στην
πραγματικότητα είχαμε αύξηση πωλήσεων το 2003 κατά 36%, στα οικονομικά μας
αποτελέσματα εγγράψαμε αύξηση μόλις 22%», αναφέρει ο διευθύνων σύμβουλος της
εταιρείας Τζώρτζης Κουτσολιούτσος.

Εκείνο όμως που κάνει την κούρσα του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων να μην
απεικονίζεται και στα κέρδη της είναι το γεγονός ότι από το 2000 και μετά τα
προϊόντα που διαθέτει στις ασιατικές αγορές τα παράγει εξ ολοκλήρου στη μονάδα
της στην Κίνα. Παράλληλα δεν έχει αισθανθεί την κρίση που πλήττει μεγάλους
οίκους όπως οι Cartier και Bulgari, αφού απευθύνεται σε διαφορετικό κοινό, που
επιλέγει το ποιοτικό αλλά φθηνό κόσμημα.

ΤΣΙΜΕΝΤΑ TITAN

Ελάχιστοι κίνδυνοι

Εκπρόσωπος της τσιμεντοβιομηχανίας Τιτάν, η οποία εξάγει περίπου το μισό της
παραγωγής της στο εξωτερικό, υποστηρίζει ότι το σκληρό ευρώ «ελάχιστα επηρέασε
τις πωλήσεις και τα κέρδη του ομίλου καθώς οι ανταγωνιστές μας, ευρωπαϊκές
κυρίως τσιμεντοβιομηχανίες, πληρώνουν το κόστος παραγωγής στο ίδιο με εμάς
νόμισμα, δηλαδή το ευρώ».

Επισημαίνεται ότι ο Τιτάνας έχει ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο συναλλαγματικών
αναταράξεων, μέσω της ίδρυσης δικών του παραγωγικών μονάδων σε εκτός Ελλάδος
περιοχές (ΗΠΑ, Αίγυπτος, Βουλγαρία, Σερβία, Σκόπια).

Οι αντοχές του Τιτάνα απέναντι στο σκληρό ευρώ καταγράφονται και στα
αποτελέσματά του για το 2003, όπου οι μεν πωλήσεις παρέμειναν στα ίδια επίπεδα
με αυτά του 2002, τα δε καθαρά κέρδη παρουσίασαν άνοδο κατά 10%.

S & Β

Πωλήσεις σε δολάρια

Ο όμιλος S & Β είναι από τους πλέον ευπαθείς έναντι του σκληρού ευρώ
ελληνικούς εξαγωγικούς ομίλους.

Ο λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα προϊόντα που
εξάγει – ορυκτές πρώτες ύλες πωλούνται κατά κανόνα σε δολάρια ενώ παράλληλα
μεγάλο μέρος της διεθνούς πελατείας του είναι επιχειρήσεις που
δραστηριοποιούνται σε χώρες εκτός της ευρωζώνης.

Όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα του ομίλου το 2003, οι πωλήσεις βωξίτη
παρουσίασαν μείωση, γεγονός που η διοίκησή του το αποδίδει τόσο στην πτωτική
πορεία του δολαρίου όσο και στις γενικότερες συνθήκες της αγοράς.

ΑΛΟΥΜΥΛ

Προσαρμόζονται οι πελάτες

Με δικές του παραγωγικές μονάδες σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης
ο μεταλλουργικός όμιλος Αλουμύλ δεν φαίνεται να έχει επηρεαστεί αισθητά από το
σκληρό ευρώ. Όπως υποστηρίζει ο κ. Απ. Παπαδόπουλος, η εξαγωγική δραστηριότητα
που αναπτύσσει ο όμιλος αφορά κυρίως χώρες που πήρώνουν τις συναλλαγές τους σε ευρώ.

ΣΕΚΑΠ

Συναγερμός για τις εξαγωγές

Το αντίθετο ακριβώς ισχύει για μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές
καπνοβιομηχανίες, τη ΣΕΚΑΠ, της οποίας πάνω από το 90% των εξαγωγών
απευθύνεται σε χώρες εκτός ευρωζώνης. Το 2003, η συνεταιριστική
καπνοβιομηχανία είδε τις εξαγωγές της στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και στην
Ασία να μειώνονται κατά 20% και να κλείνουν στα 9,6 εκατ. ευρώ, από 10,7 εκατ.
ευρώ το 2002.

Όπως λέει ο διευθυντής εξαγωγών της ΣΕΚΑΠ, Θανάσης Τσακίρης, η εταιρεία
απώλεσε μερίδια αγοράς τόσο από τουρκικές και βουλγαρικές επιχειρήσεις, τα
προϊόντα των οποίων καθίστανται ανταγωνιστικότερα από τα δικά της, όσο και από
τους πολυεθνικούς κολοσσούς (π.χ. Phllip Morris, ΒΑΤ, Japan Tobacco) που
διαθέτουν εργοστάσια σε τρίτες χώρες, επομένως μπορούν και πωλούν φθηνότερα.

Για όλους αυτούς τους λόγους η ΣΕΚΑΠ αναζητεί τρόπους μείωσης του κόστους της.
Τέτοιοι μπορεί να είναι η αγορά πρώτων υλών (π.χ. χαρτί περιτυλίγματος) από
την ασιατική αντί για την ευρωπαϊκή αγορά όπως κάνει σήμερα ή ακόμη και η
δημιουργία μονάδας σε κάποια γειτονική χώρα χαμηλού κόστους.