ANAΛΩΣIMA Eντάξει, δεν γίναμε Σουηδοί

Ουφ, συνήλθαμε. Πολλή αγωνία είχε επικρατήσει την ημέρα παράδοσης των
υπουργείων, εκείνη την ημέρα του πολιτικού πολιτισμού, με τους ασπασμούς και
τα χαμόγελα, μήπως γίνουμε Σουηδοί. Μήπως χάσουμε τα μεσογειακά μας
χαρακτηριστικά και πάθουμε κρίση ταυτότητας. Πολύ θα μας χάλαγε κάτι τέτοιο,
διότι στη Σουηδία, ως γνωστόν, έχουν εδώ και χρόνια το καλύτερο σύστημα
κοινωνικής πρόνοιας, το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο, τα πιο
πανταχόθεν κατοχυρωμένα ανθρώπινα δικαιώματα, την πιο προηγμένη νομοθεσία σε
θέματα προστασίας μειονοτήτων, προστασίας του περιβάλλοντος, υπεράσπισης των
αδυνάτων και έναν σωρό άλλα τέτοια πράγματα που τους κάνουν να βαριούνται τη
ζωή τους. Οπότε, μη έχοντας με τίποτ’ άλλο να ασχοληθούν, φαίνεται ότι το
έχουν ρίξει στο σαβουάρ βιβρ. Και το δηλητήριο αυτής της κατάστασης είχε
αρχίσει να κυλάει νότια, αλλιώς δεν εξηγείται γιατί τα υπουργεία άλλαξαν χέρια
μέσα σε τόσο ευγενική ατμόσφαιρα και δεν έριξε κανένας κλωτσιές σε κανέναν,
δεν βρίστηκαν πουθενά, δεν έπαιξαν ξύλο και ούτε καν βρέθηκε κανείς να χαράξει
με τα κλειδιά του το υπουργικό αυτοκίνητο που θα έπαιρνε ο άλλος.
Δημοσιογράφοι και σχολιαστές είχαμε αρχίσει να φοβόμαστε ότι θα μέναμε άνεργοι
σε μια καινούργια χώρα πολιτικού πολιτισμού, διότι πώς θα μαθαίναμε το νέο
ιδίωμα; Μήπως με υπερεντατικά σουηδικής γλώσσας; Αλλά ευτυχώς ήταν μόνο ένα
διάλειμμα και πάει πέρασε. Σαν απαλή μουρμούρα που αργά και σταθερά
κλιμακώνεται άρχισαν οι καβγάδες με το γνωστό ρεπερτόριο, τις καταγγελίες, τις
διαψεύσεις, τις δίκες, τις δηλώσεις, όλο το γνωστό θέατρο που έχουμε συνηθίσει
τέλος πάντων. Και ήρθε η καρδιά μας στη θέση της.