Πρόσωπα «Δεν θα γίνω ποτέ ποπ σταρ»

Ο Ουίντον Μαρσάλις θεωρείται από πολλούς ο μεγαλύτερος εν ζωή τρομπετίστας
της Αμερικής. Την Παρασκευή κυκλοφόρησε το πρώτο CD του από την Blue Note.

Ουίντον Μαρσάλις. «H καλλιτεχνική ακεραιότητα είναι προσωπική επιλογή»

Έπειτα από 22 χρόνια, ο Μαρσάλις άφησε την Columbia. «Πηγαίναμε προς αντίθετες
κατευθύνσεις» εξηγεί ο μουσικός. «Είχαμε γίνει σαν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι
έπειτα από χρόνια γάμου: θεωρούσαμε δεδομένα υπερβολικά πολλά πράγματα και ο
ενθουσιασμός είχε πάψει από καιρό να υπάρχει». Έτσι υπέγραψε με την Blue Note
του Μπρους Λούντβαλ, ενός από τους ελάχιστους διευθυντές δισκογραφικών
εταιρειών που πιστεύουν πως η τζαζ μπορεί να φέρει χρήματα στα ταμεία. Το
πρώτο του άλμπουμ με την ιστορική αυτή δισκογραφική εταιρεία φέρει τον τίτλο
«The magic hour».

Μέχρι σήμερα ο Μαρσάλις έχει πουλήσει 7 εκατομμύρια δίσκους, έχει κερδίσει
εννέα βραβεία Γκράμμυ, ένα Πούλιτζερ μουσικής και είναι καλλιτεχνικός
διευθυντής του Jazz at Lincoln Center, του μεγαλύτερου μη κερδοσκοπικού
καλλιτεχνικού οργανισμού στον κόσμο. Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1961 στη Νέα
Ορλεάνη και μεγαλύτερος αδελφός του είναι ο σαξοφωνίστας Μπράντφορντ Μαρσάλις.
Ο πατέρας του, ο πιανίστας Έλλις Μαρσάλις, τον ονόμασε Ουίντον προς τιμήν του
πιανίστα Ουίντον Κέλλυ. Σπούδασε πολλά χρόνια τζαζ και κλασική μουσική και το
1980 τον κάλεσε ο Αρτ Μπλέικι για να ηχογραφήσει με τους Jazz Messengers. Στη
συνέχεια συμμετείχε σε περιοδεία με τον Χέρμπι Χάνκοκ και υπέγραψε το πρώτο
συμβόλαιό του με την Columbia. Το 1997, το τριπλό άλμπουμ του «Blood on the
fields» έγινε ο πρώτος δίσκος τζαζ που τιμήθηκε με Πούλιτζερ. Ζει από χρόνια
στη Νέα Υόρκη και έχει κυκλοφορήσει συνολικά 33 άλμπουμ τζαζ και 11 κλασικής
μουσικής – «είμαι φανατικός του Πουτσίνι και του Βέρντι» τονίζει.

Ο Ουίντον Μαρσάλις είναι πεπεισμένος πως, παρά την κυριαρχία των πολυεθνικών
εταιρειών στη δισκογραφία, οι μουσικοί που θέλουν να ακουστούν θα έχουν πάντα
τον χώρο τους, χωρίς να είναι αναγκασμένοι να συμβιβαστούν στις επιλογές τους.
«Σήμερα καθετί γίνεται προϊόν» εξηγεί στην ιταλική «Λα Ρεπούμπλικα». «Φυσικά
δεν μπορεί κανείς να περιμένει οποιασδήποτε μορφής ηθική από τις δισκογραφικές
εταιρείες. H καλλιτεχνική ακεραιότητα είναι προσωπική επιλογή». Όσο για τον
ίδιο, δεν χρειάστηκε να αγωνιστεί πολύ για να επιβάλει τις ιδέες του «επειδή
εξαρχής έκανα πάντα μόνον αυτό που ήθελα. Ουδέποτε άφησα έστω και ελάχιστο
περιθώριο για παζάρια. Ήδη από τα 18 μου, η θέση μου ήταν σαφέστατη: “Είμαι
ένας τρομπετίστας της τζαζ, δεν θέλω να γίνω ένας ποπ σταρ. Είτε με παίρνετε
με αυτούς τους όρους είτε όχι”… Οι προτεραιότητές μου είναι καλλιτεχνικές,
όχι εμπορικές. H στάση μου απέναντι στη μουσική είναι μονοσήμαντη και μη
διαπραγματεύσιμη. Είναι θέμα ελευθερίας. Θα διαπραγματευόσασταν εσείς τις
ατομικές ελευθερίες σας;».