MATIEΣ Tο ειδύλλιο…

«Μέρες κρασιού και λουλουδιών» στην πολιτική σκηνή – ποιος θα το περίμενε; Ο
Βουλγαράκης ενημερώνεται από τον Φλωρίδη σε φιλικό γεύμα, σε εστιατόριο, ο
«μαθητής» Κακλαμάνης παραλαμβάνει σχεδόν δακρυσμένος από συγκίνηση το
υπουργείο Υγείας από τον «δάσκαλο» Στεφανή, ο Καραμανλής πηγαίνει στο
υπουργείο Πολιτισμού για να διαδεχθεί τον Βενιζέλο και σφίγγει με τα δυο του
χέρια την παλάμη του Σημίτη στον αποχωρισμό, Λιάνης και Ορφανός αγκαλιάζονται
και φιλιούνται στο υφυπουργείο Αθλητισμού, ο Σιούφας λέει πως αισθάνεται
αλληλέγγυος με τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες… λόγω ύψους και ο
Ρουσόπουλος, όπως με διαβεβαιώνει ο Μαν. Σαριδάκης, σκίζει το χαρτί της
παραίτησης του διευθυντή της Γραμματείας Τύπου και το πετάει στο καλάθι,
λέγοντας: «Ποιος σας ζήτησε, κύριε, να παραιτηθείτε;».

Και όλ’ αυτά, παρακαλώ, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων των εργαζομένων! Σε
κάθε περίπτωση! Αναρωτιέμαι: Είναι ευτυχισμένοι οι εργαζόμενοι από την αλλαγή
φρουράς; Χειροκροτούν με ενθουσιασμό τον καινούργιο, χωρίς να ξεχνούν τον
αποχωρούντα; Και, γενικώς, τι συμβαίνει; Γίναμε, ξαφνικά, σούπερ Ευρωπαίοι; Ο
«πολιτικός πολιτισμός», για τον οποίο μιλούσαμε τόσον καιρό, άρχισε να τρέχει
από τα μπατζάκια μας;

Πόσον καιρό θα κρατήσει αυτό το ειδύλλιο; Μερικοί, λένε, ώς τον Σεπτέμβριο –
ώσπου να τελειώσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Άλλοι ισχυρίζονται ότι σε κάνα μήνα
θ’ αρχίσουν οι πρώτες «αψιμαχίες» μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Και
είδα στην τηλεόραση, σ’ ένα πρόχειρο γκάλοπ του Alpha στους δρόμους, ότι
εκείνοι που δίνουν «περίοδο χάριτος», ακόμη και 6 μηνών, στην κυβέρνηση, είναι
μπόλικοι. Να δούμε…. Πάντως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολιτική σημαίνει
ρήξη, αντιπαράθεση, σύγκρουση, αλλά και σύνθεση και συναίνεση σε κορυφαία
θέματα. Θα τα δούμε όλ’ αυτά λίαν προσεχώς. Αρκεί οι αντιπαραθέσεις και οι
συγκρούσεις να μην πάρουν χαρακτήρα… εχθροπραξιών. Να καταβληθεί προσπάθεια
να διατηρηθεί το ήπιο κλίμα και από τις δύο πλευρές.

Θα ήθελα να γράψω κι άλλα γύρω από τα «πολιτικά», αλλά πρέπει να κλείσω με δυο
λέξεις για τον Ρένο Αποστολίδη, τον Ρένο της λογοτεχνίας μας, που πέθανε
ξαφνικά την Τετάρτη το μεσημέρι: ήξερε σπουδαία ελληνικά και η «Πυραμίδα 67»
είναι ένα εκπληκτικό, θαρραλέο μυθιστόρημα, που χτίζεται στις φοβερές ημέρες
του Εμφυλίου. Πιστεύω ότι ο Ρένος αδίκησε τον εαυτό του, με διάφορες ενέργειές
του. Πέρα, όμως, από τις αδυναμίες του και την αντιφατικότητά του, ήταν ένας
αντικομφορμιστής διανοούμενος, που έλεγε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη,
χωρίς να φοβάται τις συνέπειες.