[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω πρόσωπα σκυθρωπά. Πρόσωπα αγέλαστα. Πρόσωπα
σκοτεινά. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ανθρώπους στη δουλειά, στο σπίτι, στο
γραφείο, στον δρόμο. Να περπατούν με μάτια κόκκινα, και υγρά. Κοιτάζω γύρω μου
και βλέπω άλλα πρόσωπα. Χαρούμενα. Πρόσωπα γελαστά. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω
ανθρώπους στη δουλειά, στο σπίτι, στο γραφείο, στον δρόμο. Να με κοιτούν με
νόημα και με μια δόση αφ’ υψηλού. Ή μήπως ειρωνείας; Κοιτάζω γύρω μου και
βλέπω νικητές και ηττημένους. Και είναι τόσο ευδιάκριτοι και οι μεν και οι δε.
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω αυτό που έγινε την Κυριακή, και είμαι σίγουρος ότι
πολύ γρήγορα θα μας περάσει όλων. Κι εκείνοι που σήμερα χαίρονται, σύντομα θα
καταλάβουν ότι δεν έχουν κανένα λόγο να χαίρονται. Κι εκείνοι που λυπούνται,
ας είναι σίγουροι, ότι σύντομα επίσης το χαμόγελο θα επιστρέψει στα χείλια
τους…

Δεν είναι μαυροπίνακας

E, ναι λοιπόν, «Γιώργο χάσαμε». H αλήθεια είναι ότι «Γιώργο θα χάναμε έτσι κι
αλλιώς». Διότι «Γιώργο» δεν είναι μόνο ότι και η ήττα είναι μέσα στο παιχνίδι.
Ούτε ότι «Γιώργο» η εναλλαγή στην εξουσία είναι δείγμα υγείας για τη
Δημοκρατία. Αλλά γιατί «Γιώργο» αυτό το παιχνίδι ήταν χαμένο από τα
αποδυτήρια. Πριν «Γιώργο» οι ομάδες βγουν στο γήπεδο. Κι αν «Γιώργο χάσαμε»,
ήταν γιατί κανείς δεν είχε το θάρρος να μας πει ότι «παιδιά, η συλλογική μνήμη
δεν είναι μαυροπίνακας, να κάνεις μια έτσι με το σφουγγάρι να τα σβήσεις όλα».
Μας το κράτησαν κρυφό. Διότι «Γιώργο» δεν μας ειδοποίησε κανείς για τις βαθιές
κοινωνικές αλλαγές που έγιναν στο υπόστρωμα του ΠΑΣΟΚ. Να καταλάβουμε ότι δεν
κερδίζουμε εκλογές, μακάρι να υποσχεθούμε «τον ουρανό με τ’ άστρα». «Γιώργο
χάσαμε», γιατί απλά «Γιώργο είχαμε χάσει» από την επομένη κιόλας των εκλογών
του 2000! Αυτά…

Τα σιρόπια…

Για όσους πάντως εντυπωσιάστηκαν από τις τόσο θεατρινίστικες τελετές παράδοσης
– παραλαβής των υπουργείων, όπου περίσσεψαν τα καλολογικά στοιχεία, και μετά
το τέλος τους είχαμε μικροατυχήματα από τα… σιρόπια που γλιστρούσαν, ας
ηρεμήσουν. Μια παράσταση ήταν και μόνο. Σύντομα, πολύ σύντομα, αρχίζουν τα
όργανα. Σε μερικά υπουργεία άρχισαν κιόλας. Δεν βρήκαν λέει στιλό και μολύβια,
οι υπερδραστήριοι υπουργοί, για να σημειώσουν υποτίθεται τις πρώτες
προτεραιότητες του έργου τους. Άλλοι, πάλι, δεν βρήκαν αρχεία στους
υπολογιστές. Τρο-με-ρό! Σκέτη υπονόμευση! ΄Όφειλαν (!..) οι προηγούμενοι,
αποχωρώντας να τους αφήσουν στον σκληρό δίσκο και πέντε – έξι νομοσχέδια, να
‘χουν να πορεύονται. Και πώς θα πάει η κυβέρνηση μπροστά, μου λέτε; Αν οι
ελεεινοί πασόκοι δημόσιοι υπάλληλοι ναρκοθετούν κατ’ αυτόν τον τρόπο το έργο
της λαοπρόβλητης κυβέρνησής μας; E;

Κάμερες παντού

Προφανώς δεν θα πάει. Διότι, το δείγμα γραφής δόθηκε από την πρώτη κιόλας
ημέρα. Οι άνθρωποι, γεννημένοι στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν μπορούν να τα
αποχωριστούν με τίποτε. Ένας άφησε την πόρτα του υπουργείου ανοιχτή για να
παρεισφρήσει όλως τυχαίως η κάμερα και να τον καταγράψει συσκεπτόμενο με τους
συνεργάτες του. Άλλος, με το που είδε την κάμερα, βούτηξε το τηλέφωνο, και
ζήτησε από την ιδιαιτέρα, να του καθορίσει ραντεβού ανά 5 λεπτά (μεγάλε, τα
‘λυσες τα προβλήματα, σε κόβω!). Τρίτος, καταγράφηκε με το στιλό ανά χείρας να
υπογράφει – αλήθεια τι, πρώτη μέρα… – και άλλος να επιθεωρεί τα γραφεία του
υπουργείου, δίκην τμηματάρχου B’. Παιδιά, «μεγάλο λόγο μην πεις», που έλεγε η
γιαγιά μου η Αρετούλα, αλλά σε έξι – οκτώ μήνες τους βλέπω να γίνονται νούμερα
σε επιθεώρηση του Χάρρυ Κλυνν!..

Παρέα με τον Μεϊμαράκη

Εμένα πάντως εκείνο που με τρομάζει, είναι που «η Ρηγίλλης είναι ζωντανή».
Νιώθω ένα σύγκρυο στο πίσω μέρος της πλάτης. Όχι πως έχω τίποτε με τον
Μεϊμαράκη – καλό παιδί, εργατικό, και ήπιο εσχάτως -, αλλά αυτή η δήλωση ως
απειλή μού ακούστηκε. Έχει κάτι στο μυαλό του; Προφανώς έχει. Διότι αν θυμάμαι
καλά – και θυμάμαι – ένα από τα κύρια αντιπολιτευτικά όπλα της Νέας
Δημοκρατίας ήταν η ανάμειξη του κομματικού κράτους του ΠΑΣΟΚ στο έργο της
κυβέρνησης Σημίτη. Κάτι ανάλογο σκέπτονται; Να το εφαρμόσουν, αφού όπως
αποδείχθηκε και από το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν απολύτως επιτυχές το πείραμα!
Πάντως, το πρώτο δείγμα γραφής, το έδωσε ο Καραμανλής. Πήγε σε ορκωμοσίες και
παραλαβή, παρέα με τον Μεϊμαράκη, αδιαφορώντας για το θεσμικό ατόπημα. Ω, ναι,
πράγματι, η Ρηγίλλης είναι ζωντανή. Το καταλάβαμε ήδη όλοι, Πρόεδρε…

Χωρίς δεξιώσεις…

Απ’ όσα είπε, και είπε πολλά, ο Καραμανλής κατά την πρώτη ημέρα της ανάληψης
της εξουσίας, εκείνο που προκάλεσε θυμηδία, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο,
ήταν η δήλωσή του ότι δεν θέλει δεξιώσεις. Ωραία. Ένας ειδικός επ’ αυτών, ο
φίλος μου ο Χρήστος, υποστηρίζει ότι «δύο μήνες το πολύ» έχει ζωή αυτή η
«απαγόρευση». Διότι όπως αναφέρει, «ο υπουργός παιδί μου, τη δεξίωση την έχει
στο πετσί του. Μπορείς να του την κόψεις;». Δεν μπορείς, βεβαιώνει εκείνος.
Και δηλώνει έτοιμος να ξεκινήσει την… αντίσταση, διοργανώνοντας την πρώτη
δεξίωση μετά το Πάσχα! Όσοι υπουργοί έχετε κότσια, προσέλθετε.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τον Σεπτέμβριο θα δείξει τα δόντια του

Το πλαστό κλίμα της συναίνεσης και τα ωραία λόγια των υπουργών για τους
προκατόχους τους δεν έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής. Όλα δείχνουν ότι ο Καραμανλής
θέλει να πάει χαλαρά ώς και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς εντάσεις και
προβλήματα, για να πετύχει η διοργάνωση. Μετά, θα αρχίσουν τα όργανα, που λένε
και στην Ήπειρο. Όσοι μπορούν να εκτιμήσουν τις κινήσεις του, υποστηρίζουν –
και όχι αβάσιμα – ότι οι πραγματικές προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης θα
γίνουν τον Σεπτέμβριο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Εκεί, ο Καραμανλής θα
δείξει τα δόντια του. Μέχρι τότε, όλα καλά, και μέλι – γάλα. Διότι ο άνθρωπος,
πάνω στο φόρτε της προεκλογικής περιόδου έχει υποσχεθεί «την Άρτα με τα
Γιάννενα». Ας πούμε, έχει πει ότι θα συγκροτήσει τρεις εξεταστικές επιτροπές:
για το Χρηματιστήριο, για τους εξοπλισμούς και για τα μεγάλα έργα. Στους
δικούς του τα έχει υποσχεθεί, ως νέος «αρχάγγελος της κάθαρσης». Πώς θα το
κάνει γαργάρα; Άρα, θα προχωρήσει. Με τρεις εξεταστικές λοιπόν, και με 7-8
υπουργούς του ΠΑΣΟΚ στον προθάλαμο του Ειδικού Δικαστηρίου, θα δούμε τη
συναίνεση να πηγαίνει περίπατο. Να ‘στε σίγουροι…