Διαστάσεις Παιδικές ασθένειες

H καλή είδηση είναι ότι η Αριστερά θεραπεύεται σιγά-σιγά από τις παιδικές
της ασθένειες. H κακή είδηση είναι ότι η θεραπεία αυτή συνοδεύεται συνήθως από
αιματοχυσία.

Θρήνος: συγγενείς θυμάτων των χθεσινών επιθέσεων εγκαταλείπουν το νοσοκομείο Γκρεγκόριο Μαρανόν

H παιδική ασθένεια που κράτησε περισσότερο απ’ όλες είχε σχέση με την αδυναμία
της Αριστεράς να μιλήσει για «τρομοκρατία». Αυτός ο όρος ανήκε στο «άλλο»
στρατόπεδο – «εμείς» προτιμούσαμε να μιλάμε για αντάρτες πόλης. «Εκείνοι»
μιλούσαν για δολοφονίες, «εμείς» για εκτελέσεις. Κάπως έτσι καλύφθηκε η δράση
των Ερυθρών Ταξιαρχιών, της RAF, του IRA, της ETA, των Παλαιστινίων
εξτρεμιστών και, βέβαια, της 17 Νοέμβρη. Τα θύματα χωρίζονταν σε «αθώα» και
«ύποπτα»: τα πρώτα πλήρωναν πάντα κάποιο λάθος, ενώ για τα δεύτερα υπήρχε
πάντα κάποιος λόγος, κάτι είχαν κάνει, κάτι γνώριζαν, κάτι δικαιολογούσε τέλος
πάντων την εξουδετέρωσή τους. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια και να χυθεί
πολύ αίμα για να σπάσει αυτό το ταμπού. Χρειάστηκαν οι πρωτοβουλίες γενναίων
ανθρώπων, όπως ο Ισπανός συγγραφέας Φερνάντο Σαβατέρ, για να αρχίσει να
γίνεται κατανοητό ότι σε μια δημοκρατία τίποτα δεν δικαιολογεί την αφαίρεση
μιας ανθρώπινης ζωής, κανείς δεν μπορεί να αυτοανακηρυχθεί σε δικαστή και
τιμωρό μαζί, ακόμη κι αν το θύμα είναι αποδεδειγμένα ο μεγαλύτερος εγκληματίας
στον κόσμο.

Και πάλι: δεν ήταν λίγες οι φωνές (ευτυχώς πολύ λιγότερες στη Δύση απ’ ό,τι
στον αραβικό κόσμο) που μετά την 11η Σεπτεμβρίου άρθρωσαν εκείνο το
ανατριχιαστικό «Καλά να πάθουν!». Υπάρχει άραγε κανείς που να μπορεί να πει το
ίδιο για την 11η Μαρτίου; Υπάρχει κανείς που να βρίσκει οποιαδήποτε
δικαιολογία για τη χθεσινή τραγωδία στη Μαδρίτη, ανεξαρτήτως της οργάνωσης που
βρίσκεται από πίσω; Κάποτε λέγαμε ότι είναι θεμιτές οι επιθέσεις της ETA
επειδή οι αρχές κακομεταχειρίζονται τα μέλη τους. Ύστερα υποστηρίξαμε ότι
(μπορεί και να) είναι δικαιολογημένες οι επιθέσεις της Χαμάς επειδή οι
Παλαιστίνιοι δεν έχουν άλλο μέσο να διαμαρτυρηθούν για τη συνέχιση της
ισραηλινής κατοχής. Κάποιοι βρήκαν επιχειρήματα και για τις επιθέσεις της
αλ-Κάιντα: ο μπιν Λάντεν είναι το τέρας που δημιουργήθηκε από την Αμερική και
τώρα στρέφεται εναντίον της, κ.λπ. Ώσπου έρχονται οι απίστευτες επιθέσεις στη
Μαδρίτη και κάνουν σκόνη τα πάντα.

Τελευταία, και πιο ανθεκτική παιδική ασθένεια της Αριστεράς: η τρομοκρατία
είναι προϊόν της φτώχειας, και για να καταπολεμηθεί πρέπει πρώτα να ξεριζωθούν
τα αίτια της πείνας και της δυστυχίας. Δεν ήταν όμως φτωχοί οι αεροπειρατές
που έριξαν τα αεροπλάνα στους Δίδυμους Πύργους. Δεν είναι φτωχοί ούτε οι
δράστες των χθεσινών επιθέσεων. H τρομοκρατία είναι το μεγάλο πρόβλημα της
εποχής μας – και η σημασία της δεν μειώνεται από το γεγονός ότι την
εκμεταλλεύεται ο Μπους και η συμμορία του για εκλογικά, πολιτικά ή οικονομικά
οφέλη. Ο αγώνας κατά της φτώχειας πρέπει να δοθεί παράλληλα με τον αγώνα κατά
της τρομοκρατίας. Οποιαδήποτε προσπάθεια ισοπέδωσης των δύο προβλημάτων είναι
απλοϊκή και επικίνδυνη.