AΦPOΔITH MANOΥ «Θολό ποτάμι έγινε το ελληνικό τραγούδι»

«Δέκα χρόνια μού λείπει η δισκογραφική επαφή με το κοινό. Αυτή είναι οξυγόνο που κρατάει τη ζωντάνια της καλλιτεχνικής ζωής», λέει η Αφροδίτη Μάνου

«Το ελληνικό τραγούδι είναι ένα θολό ποτάμι, όπως όλη η ζωή μας». H Αδροδίτη
Μάνου, με θητεία 33 ετών στη μουσική σκηνή, μιλάει στα «NEA» για τη σύγχρονη
μουσική πραγματικότητα και συνδέει το τραγούδι με την γενικότερη κοινωνική
κατάσταση. Με αφορμή και τους στίχους και τη μουσική που έχει γράψει για το
θεατρικό έργο «Ποια Ελένη», στη σκηνή «Κοτοπούλη» του Εθνικού Θεάτρου, με
πρωταγωνιστές τούς Τζέσυ Παπουτσή, Τάνια Τρύπη, Γιώργο Καραμίχο και Τζίνη
Παπαδοπούλου, σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα.

«Το βασικό κίνητρο για να γράψω τους στίχους και τη μουσική σε ένα τέτοιο
έργο», τονίζει η Αφροδίτη Μάνου, «ήταν η υπόθεση. Αφιέρωσα δυόμισι ώρες όταν
μου το διάβασαν. Το απόλαυσα πραγματικά. Γέλασα και σκέφθηκα. Όταν τελείωσε η
ανάγνωση, το ξανασκέφθηκα και οδηγήθηκα στην απόφαση να γράψω λόγια και
μουσική. Το υψηλό επίπεδο της κωμωδίας μού έδωσε εμπνεύσεις. Πιστεύω πως όταν
γράφεις στίχους και μουσική μαζί έχεις άμεση αντίληψη γι’ αυτό που κάνεις και
οδηγείσαι σε ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα. Μπορεί στους συντελεστές του έργου
και σ’ εμένα να αρέσει αυτή η δουλειά. Όμως η τελική κρίση ανήκει στον κόσμο,
ο οποίος θα δει την παράσταση.

Τα λόγια μου είναι αυστηρά συνυφασμένα με το περιεχόμενο και την ουσία
του έργου, που δανείζεται τα πρόσωπα του Ομήρου από τον Τρωικό Πόλεμο και
πλάθει ένα σύγχρονο, ένα σημερινό παραμύθι. Είναι το θέμα της ομορφιάς και του
φαίνεσθαι. Αρχίζει με τις σχέσεις των ανθρώπων και τη γελοιότητα των
καταστάσεων που φθάνουν σε αποτελέσματα τραγικά, τους πολέμους. Όλα αυτά
συνθέτουν ένα υψηλό επίπεδο κωμωδίας, με πολλή αγάπη για εκείνα που μάθαμε και
αυτά που δεν μάθαμε.

Οι στίχοι που έχω γράψει συμπληρώνουν τα κείμενα των Παπαθανασίου – Ρέππα και
θα τα χαρακτήριζα ως ποιητική προέκταση των καταστάσεων που περιγράφουν το
έργο “Ποια Ελένη”. Άλλωστε κάνουν κρίσεις και σχολιάζουν πρόσωπα και γεγονότα,
τα οποία πραγματεύεται το σενάριο», τονίζει η Αφροδίτη Μάνου. «Πιστεύω ότι
είναι το πρώτο ιστορικό μιούζικαλ στην Ελλάδα και αποδεικνύει ότι το χιούμορ
έχει πατρίδα. Όταν μου διάβασαν την υπόθεση του έργου, θεώρησα ότι για μένα
ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Σε όγκο και σε ουσία. Έγραψα είκοσι τραγούδια.
Κάποια από αυτά επαναλαμβάνονται. Έχουν διαφορετικά μουσικά θέματα μεταξύ
τους. Οι δρόμοι της μουσικής πάνω στους οποίους δούλεψα είναι πιστεύω ένα
κράμα από επιρροές όλου του καλού, του ποιοτικού, ελληνικού τραγουδιού, από το
1960 μέχρι σήμερα.

Άλλωστε είναι και μια πραγματικότητα ότι μέσα σε αυτά τα 40 χρόνια κρύβεται
ένας πλούτος εμπνεύσεων και μουσικών ρευμάτων. Στο μέσον αυτής της γόνιμης και
δημιουργικής περιόδου βρέθηκα και εγώ και μπήκα στο τραγούδι. Πρώτα ως
ερμηνεύτρια, μετά ως δημιουργός. Θέλω ακόμη να επισημάνω πως στη μουσική με
την οποία έντυσα τους στίχους μου για την παράσταση “Ποια Ελένη”, έχω
χρησιμοποιήσει κλασικές μουσικές κλίμακες, αλλά έχω επηρεασθεί σε μεγάλο βαθμό
από το έργο των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη και Μαρκόπουλου.

Επίσης, η γνώμη μου είναι – όπως διαπίστωσα από τις πρόβες και στην
ανεπίσημη πρεμιέρα – ότι κρατούν θαυμάσια τους ρόλους τους στο έργο οι
πρωταγωνιστές. H Τζέση Παπουτσή, η οποία έχει επιλεγεί να παίξει την… άσχημη
ως πρώτη εξαδέλφη της Ωραίας Ελένης, καταχειροκροτείται γιατί όλοι νομίζουν
πως εκείνη κρατά τον ρόλο. Ενώ, αντίθετα, την Ωραία Ελένη υποδύεται με
ιδιαίτερη επιτυχία η ηθοποιός Τζίνη Παπαδοπούλου. Την ενορχήστρωση στα
τραγούδια μου, στην παράσταση του Εθνικού, έχει κάνει ένας έμπειρος μουσικός,
ο Βασίλης Γκίνος».

«Παλεύουμε για ποιότητα, αλλά χανόμαστε στις διακλαδώσεις»

Δέκα χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία συμπληρώνει φέτος η Αφροδίτη Μάνου.
Τελευταίος της δίσκος (και επιτυχημένος) ήταν το «Πού πας καραβάκι με τέτοιον
καιρό». Τώρα ολοκληρώνει μια νέα δουλειά, που θα κυκλοφορήσει μέχρι τέλος
Μαΐου: «Έχω γράψει στίχους και μουσική για τραγούδια που θα παίξω (κιθάρα και
πιάνο) και θα τραγουδήσω σε δίσκο. Δέκα χρόνια μού λείπει, δισκογραφικά, η
επαφή με το κοινό. Αυτή είναι οξυγόνο που κρατάει τη ζωντάνια της
καλλιτεχνικής ζωής. Δεν κρύβω ότι έχω κουραστεί με την κατάσταση που επικρατεί
σήμερα στο ελληνικό τραγούδι. Όλα τα κομμάτια που θα περιλαμβάνει ο
καινούργιος μου δίσκος αναφέρονται στα σύγχρονα προβλήματα. H τελευταία μου
δουλειά για το έργο “Ποια Ελένη” μού έφερε μια άλλη διάθεση για δημιουργία. Με
τόνωσε για έναν λόγο παραπάνω. Ότι αναγνωρίζεται η δουλειά μου χωρίς
μεσάζοντες, χωρίς τους σχετικούς ή τους άσχετους παράγοντες».

Για τη σημερινή πορεία του ελληνικού τραγουδιού είναι απόλυτη: «Το τραγούδι
σήμερα είναι ένα θολό ποτάμι, όπως θολά και χλωμά είναι στη ζωή μας όλα τα
πράγματα. Παλεύουμε, αλλά χανόμαστε στις διακλαδώσεις. Αλλά αυτή η πάλη για
τους καλλιτέχνες της γενιάς μου έχει και θετικά αποτελέσματα. Κάποιοι
δικαιώνονται, όπως για παράδειγμα ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Πάλεψε χρόνια για
ποιότητα και ουσία. Το πέτυχε με το παραπάνω».