ANAΛΩΣIMA Έξιτ τρίτης ηλικίας

Έξιτ πολ δεν μας περίμενε στα σκαλιά του παλιού κτιρίου της Αεροπορίας και νυν
Σχολείων Κυψέλης που ψηφίσαμε. Πολύ στρίμωγμα ίσως για κάτι τέτοιο. Μας
περίμενε όμως το πιο μαζικό θέαμα συγκέντρωσης τρίτης ηλικίας που έχει
εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στον πλανήτη. Δεν ήταν ΚΑΠΗ αυτό, δεν ήταν
χωριό των αιωνόβιων του Καυκάσου, ήταν το κάτι άλλο, κάτι το απίστευτο. Να
πέσαμε στην ώρα, μετά το μεσημεριανό γεύμα, αφού όλη η οικογένεια
συγκεντρώθηκε και η γιαγιά τονώθηκε, την πήραν για ψήφο; Περνούν και περνούν
όλων των ειδών οι πατερίτσες και τα πι, όλων των ειδών οι κυρτώσεις και
παραμορφώσεις του ανθρωπίνου σώματος. Άνθρωποι που έχουν ίσως χρόνια να βγουν
από το σπίτι. Βλέπω μια γυναίκα με κεφάλι σχεδόν γαλάζιο, τόσο τραβηγμένο
είναι το δέρμα πάνω στα κόκαλα, να βγαίνει στο κεφαλόσκαλο και να στέκεται
λίγο με τόσο ευτυχισμένη έκφραση στο πρόσωπο, καθώς μισοκλείνει τα μάτια στη
φευγαλέα ακτίνα του ήλιου, που σταματούν οι περαστικοί και την κοιτάζουν,
νιώθοντας με δέος ότι για τελευταία φορά γίνεται αυτή η συνάντηση. Τη
συγκρατούν και από τις δύο μεριές δύο ηλικιωμένοι, τα παιδιά της θα είναι
μάλλον, κάπως την τραβάνε να τελειώνει το τετ α τετ με τον εξωτερικό χώρο. Οι
κάτοικοι της γειτονιάς, οι ξένοι μετανάστες που συνήθως κυκλοφορούν στους
δρόμους, ετεροδημότες χωρίς δικαίωμα ψήφου, αυτοί που συνήθως φροντίζουν τις
προγιαγιάδες και γιαγιάδες και παππούδες που αφθονούν αθέατοι στην περιοχή,
χάθηκαν μέχρι την επόμενη ημέρα. Μέχρι που πέρασαν πια από τους δρόμους και τα
τελευταία αυτοκίνητα των πανηγυριστών και ξημέρωσε η συντηρητική κυβέρνηση
όλων των Ελλήνων. Και των νοσοκόμων τους;