Kαι τα μεγάλα «αν»…

Έγραφα χτες για τα «αν» που μου προέκυψαν βλέποντας στην Λυρική την
«Παριζιάνικη ζωή» του Όφενμπαχ και συνειδητοποιώντας ότι, παρά τις προόδους
της, δεν έχει ακόμα την ανάλογη «επιδεξιότητα» που απαιτούν τα σχετικά
«μεταξωτά βρακιά». Τα κορυφαία, όμως, «αν» αφορούν τη διανομή. Αν οι
πρωταγωνιστές σου που παίζουν τους δανδήδες ως «φιζίκ» είναι κατάλληλοι να
παίξουν το πολύ στον «Μπακαλόγατο». Αν οι πρωταγωνιστές σου έχουν κάποια χάρη
αλλά τη βγάζουν σαν σάχλα και «χλεχλεδισμό». Αν οι πρωταγωνίστριές σου είναι
είκοσι με τριάντα χρόνια μεγαλύτερες από την ηλικία του ρόλου. Αν δεν κάνεις
ακρόαση για να αναζητήσεις νέους ηθοποιούς που, εκτός από το τραγούδι, έχουν
σχέση και με την υποκριτική και με το χορό και δεν «μιμούνται» ότι παίζουν και
χορεύουν – που «βρωμάει» πια η «πιάτσα» από παιδιά ικανότατα – και
χρησιμοποιείς, και μάλιστα σε διπλές και σε τριπλές διανομές, λες και σου
περισσεύουν πια οι ικανοί…, τα στελέχη σου που υποτίθεται είναι «κατάλληλα
για το είδος» και που λένε τις πρόζες με φωνή «ποσταρισμένη» κι αν, όντως,
είναι κατάλληλα – που εγώ, τουλάχιστον, δύο μόνο ικανούς βρήκα στην παράσταση
– τα «καταπίνει» ο περίγυρος. E, τότε, δέκα φορές δεν ανεβάζεις οπερέτα. Και
μάλιστα του Όφενμπαχ. Διότι ο επαρχιωτισμός αναδύεται πανηγυρικά. Λαμπρός. Κι
αλί μη δει κανένας ξένος την παράσταση…