[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεσμεύομαι, δεσμεύεσαι, δεσμεύεται. Δεσμευόμαστε, δεσμεύεστε, δεσμεύονται.
Δεσμεύτηκα, δεσμεύτηκες, δεσμεύτηκε. Δεσμευτήκαμε, δεσμευτήκατε, δεσμεύτηκαν.
Είχα δεσμευτεί, είχαν δεσμευτεί, είχαμε δεσμευτεί, δεν είχαν δεσμευτεί, δεν
μπόρεσαν να δεσμευτούν, δεν υπήρξε καμιά δέσμευση από μέρους τους, παρ’ όλα
αυτά εμείς δεσμευόμαστε. Επίσης, σας κοιτώ στα μάτια, σας κοιτάμε στα μάτια.
Κι ακόμη, είμαι εδώ για να ακούσω τη φωνή σας, θέλω να μιλήσω μαζί σας, θέλω
να σας πω, θέλω να σας εκμυστηρευθώ, θέλω να σας υποσχεθώ, θέλω να σας
επισημάνω, να σας υπογραμμίσω, να σας τονίσω, να σας διαβεβαιώσω… – Θεέ μου
σ’ ευχαριστώ. Τέλειωσαν όλα. Ουφ, ήταν φορές που νόμιζα ότι αυτή η προεκλογική
περίοδος θα διαρκέσει έναν αιώνα! Τουλάχιστον…

Το μόνο ερωτηματικό

Αυτό ήταν, λοιπόν. Φτάσαμε στο τέλος. Με τούτα και με κείνα, ολοκληρώθηκε η
πιο ενδιαφέρουσα ίσως προεκλογική περίοδος των τελευταίων ετών. Σε λιγότερο
από 24 ώρες ανοίγει η κάλπη για να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα, το
ύψιστο δικαίωμα κάθε πολίτη. Το μόνο ερωτηματικό που απομένει είναι αν ο
πολίτης αφέθηκε να καταλάβει τις προγραμματικές διαφορές των δυο μεγάλων
κομμάτων και νηφάλια και απερίσπαστα να κάνει την επιλογή του για τη
διακυβέρνηση της χώρας. Γιατί έτσι όπως εξελίχθηκε η αντιπαράθεση του ΠΑΣΟΚ
και της N.Δ. αυτό – η σύγκριση δηλαδή και ανάδειξη εκείνου που υπερίσχυσε –
κατέστη μάλλον δύσκολη υπόθεση. Διότι πώς να βγάλεις άκρη, όταν εκείνα που
κυριάρχησαν στον προεκλογικό αγώνα δεν ήταν τα ουσιώδη, αλλά τα ανούσια και τα
χωρίς περιεχόμενο;

Με Γιώργο ή Κώστα;

Δεν μπορείς να βγάλεις άκρη. Γι’ αυτό, εκείνο που θα κρίνει αύριο τις εκλογές
θα είναι εκείνο το μικρό, περίεργο, τμήμα του εκλογικού σώματος που
περιγράφεται ως «αναποφάσιστοι» – και που είναι διάφοροι… τσαντισμένοι,
μιλάμε όμως πολύ τσαντισμένοι τύποι – οι οποίοι για διάφορους λόγους στέκονται
αμφίθυμοι ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα και δεν ξέρουν πού να πάνε. Να πάω με
τον Γιώργο ή να πάω με τον Κώστα; Κι αν πάω με τον Γιώργο, θα έχουμε πάλι μια
από τα ίδια ή το παλικάρι όντως θα αρπάξει από Δευτέρα τη σκούπα και δεν θα
αφήσει τίποτε; Κι αν πάω με τον Κώστα, που δεν τον ψήφισα το 2000 γιατί
φοβόμουνα ότι θα κουβάλαγε μαζί του τους
εβερτοπολυδωροσουφλιοπαναγιωτοπουλοκαμμενοψαρουδοανδρεουλακομαντουβαλους,
γιατί να τον ψηφίσω τώρα που τους είδα στα παράθυρα να μου κουνούν τον δείκτη
απειλητικά, και να μου «υπόσχονται» ότι από μεθαύριο θα γίνει το έλα να δεις;

Τώρα που τελείωσε το πράγμα έχω την αίσθηση ότι όσα έγιναν στην προεκλογική
περίοδο έγιναν μόνο και μόνο για να πειστούν οι «αναποφάσιστοι»…

Αποφασισμένοι

Εμείς οι άλλοι, αποφασισμένοι ήμασταν με του που προκηρύχθηκαν οι εκλογές, για
να μη σου πω αναγνώστη μου και από πιο πριν. Αποφασισμένοι ήταν και ένα μεγάλο
μέρος των… αναποφάσιστων, αυτοί δηλαδή που δήλωναν αναποφάσιστοι, αλλά στην
ουσία το μόνο που ήθελαν ήταν να παίξουν με τα νεύρα των δυο αρχηγών. Και
κυρίως του ΠΑΣΟΚ, γιατί από εκεί προέρχονταν οι περισσότεροι. Που τα είχαν
πάρει στο κρανίο με διάφορες πρωτοβουλίες, αποφάσεις, παραλείψεις και λάθη της
κυβέρνησης K. Σημίτη. Οι περισσότεροι από αυτούς ξαναγύρισαν. Διαπίστωσαν
εγκαίρως ότι ο γαλάζιος παράδεισος είναι μια καμουφλαρισμένη κόλαση. Οι άλλοι,
όσοι παραμένουν ακόμη και σήμερα αναποφάσιστοι, χμμμ, κάτι περιμένουν ακόμη.
Αλήθεια, τι; Μακάρι και να ‘ξερε κανείς…

Τα πιστεύει αυτά που λέει

Εδώ θα μου πεις ότι το 2000 έδωσαν τη νίκη στον Σημίτη την Κυριακή το
απόγευμα. Αυτό σε ενοχλεί που είναι ακόμη και σήμερα 5% αναποφάσιστοι; Σωστό.
Αρκεί αύριο να πράξουν και αυτοί οι συμπολίτες μας αυτό που πρέπει. Κι αυτό
που πρέπει είναι να δώσουν μια ευκαιρία στον Γιώργο Παπανδρέου. Το παλικάρι,
το βλέπεις στα μάτια του, τα πιστεύει αυτά που λέει για την αλλαγή στην
πολιτική, για τη νέα ηθική και για τη συμμετοχική δημοκρατία. Τα πι-στεύ-ει,
δεν τα υποδύεται. Δεν παίζει θέατρο. Ούτε υποδύεται τον καλό. Είναι καλό
παιδί. Αγαπησιάρης, καλόβολος, σκύβει και φιλάει κόσμο, σφίγγει απλωμένα
χέρια, χαμογελάει πλατιά, είναι με την καλή κουβέντα στο στόμα. Κι όταν
δηλώνει ότι θα τα καταφέρει, το πιστεύει. Ο Γιώργος είναι ο τύπος του ανθρώπου
που αν δεν μπορούσε, θα έλεγε δεν μπορώ και τέλος. Μπορεί να τα καταφέρει,
μπορεί να γίνει καλός πρωθυπουργός, και αυτή είναι η ευκαιρία του…

Οψόμεθα

Σε σχέση με αυτό που έχει πίσω του, τα έχουμε ξαναπεί τόσες φορές, που δεν
χρειάζεται να τα ξαναπούμε. Με τον Γιώργο, συμβαίνει ό,τι με κάθε κληρονόμο.
Μαζί με την καλή πλευρά της κληρονομιάς (ακίνητα, μετρητά, τιμαλφή)
αναλαμβάνει και τα βάρη της κληρονομιάς. Προς το δημόσιο, προς τρίτους. Ο
σοφός νομοθέτης έχει προβλέψει για όλα: θα πάρεις αυτό που σου ανήκει, αλλά θα
αναλάβεις και το κόστος αυτού που πήρες. Ο ίδιος δεσμεύθηκε (πραγματικά, όχι
ψεύτικα) ότι θα το τακτοποιήσει το μαγαζί άμεσα, και έδωσε ήδη τα πρώτα
σημαντικά δείγματα γραφής. Από εκεί και πέρα, απομένει στον ίδιο να αποδείξει
ότι σέβεται τη δέσμευσή του. Εμάς κάτι μάς λέει ότι θα το κάνει. Ότι την Τρίτη
κιόλας, ανακοινώνοντας την κυβέρνησή του, θα καταλάβουμε την Αλλαγή.
Οψόμεθα…

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Όλα φαίνονται πολύ πολύ καλύτερα

Παρασκήνιο δεν έχει. Είναι όλα στο φως. Κι επειδή όλους τούς απασχολεί το τι
λένε οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, ένα θα πούμε: ο νόμος που είναι
κατηγορηματικός απαγορεύει κάθε αναφορά σε αριθμούς, ποσοστά κ.λπ., κι αυτό
ευτυχώς τηρήθηκε σε γενικές γραμμές σ’ αυτές τις εκλογές. Θα περιοριστούμε ως
εκ τούτου σε γενικόλογες αναφορές. Λοιπόν: όλα πάνε καλά, όλα εξελίχθηκαν με
τρόπο εξαιρετικό, όλα φαίνονται πολύ πολύ καλύτερα απ’ ό,τι πριν από δεκαπέντε
ημέρες. Πόσο καλύτερα; Αυτό θα το δείξει η κάλπη αύριο βράδυ. Ώς τότε, κλείστε
τ’ αυτιά σας σε δήθεν «εμπιστευτικές πληροφορίες» του τύπου «ένας ξάδελφός
μου, που δουλεύει σε μια εταιρεία που προμηθεύει χαρτί υγείας στην εταιρεία
δημοσκοπήσεων “Προγνω”, μου είπε ότι η Νέα Δημοκρατία προηγείται τρεισήμισι
μονάδες». Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, όλα είναι έργο της Ρηγίλλης που
ξαμόλησε τα παπαγαλάκια της ανά τη χώρα. Αυτά, και καλή ψήφο!