Πρόσωπα «Ο Σαρόν και η πεθερά μου»

H Σουάντ Αμίρι είναι αρχιτέκτονας και Παλαιστίνια. Κατοικεί στη Ραμάλα, σε
μια συνοικία όχι μακριά από τη Μουκάτα, το αρχηγείο του Γιάσερ Αραφάτ.

Σουάντ Αμίρι. Περιέγραψε την καθημερινή ζωή στη Ραμάλα κατά τη διάρκεια της ισραηλινής πολιορκίας

Από τις 17 Νοεμβρίου 2001 έως τις 26 Σεπτεμβρίου 2002, στη διάρκεια της
πολιορκίας της πόλης από τον ισραηλινό στρατό, κράτησε ένα ημερολόγιο, το
οποίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά με τίτλο «Ο Σαρόν και η πεθερά μου» και στα
γαλλικά με τίτλο «Καπουτσίνο στη Ραμάλα». «Ίσως μια μέρα σας συγχωρήσω που μου
επιβάλλατε επί σαράντα ημέρες απαγόρευση της κυκλοφορίας», είχε πει κάποτε η
συγγραφέας μιλώντας σε ισραηλινό ακροατήριο και αναφερόμενη στον πρώτο πόλεμο
του Κόλπου. «Αλλά δεν θα σας συγχωρήσω ποτέ που με υποχρεώσατε να υποστώ την
πεθερά μου όλο αυτό το διάστημα, που μου φάνηκε σαράντα χρόνια». Αλλά και κατά
την πολιορκία της Ραμάλα, η 93χρονη Ουμ Σαλίμ έκανε τα δικά της. Την ώρα που η
Σουάντ ήθελε να την πάρει από το διαμέρισμα, που ήταν πολύ εκτεθειμένο, η
κοκέτα πεθερά ανησυχούσε: «Τι να φορέσω; Να βάλω το μοβ φόρεμα; Νομίζεις ότι
πηγαίνει το κίτρινο με το μοβ;».

Οικογένειες υπό καθεστώς απαγόρευσης κυκλοφορίας, με μια ηλικιωμένη γιαγιά στο
σπίτι, παιδιά που δεν πάνε στο σχολείο και στα οποία πρέπει κανείς να
εξηγήσει. «Όχι τα μεγάλα προβλήματα, την Ιερουσαλήμ, τους άγιους τόπους κ.λπ.,
μόνο τα χιλιάδες πολύ ανθρώπινα πράγματα»”. Το χειρότερο; «H κατοχή της
ψυχής». «H τραγωδία είναι καθημερινή: αρχίζουμε τη ζωή μας και την τελειώνουμε
μέσα σ’ αυτήν», λέει η Αμίρι στη «Λιμπερασιόν». «H πεθερά μου, που γεννήθηκε
στη Γιάφα, δεν γνώρισε παρά κρίσεις. Ο πατέρας μου δεν κατάφερε τίποτε απ’
αυτά που φιλοδοξούσε…».

Γεννήθηκε το 1951 στη Δαμασκό και μεγάλωσε στην πόλη αυτή, το Αμμάν, τη Βηρυτό
και το Κάιρο. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού
και στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και έκανε διδακτορικό στο Εδιμβούργο.
«Αισθάνομαι μεσογειακή, πιο κοντά σ’ έναν Ιταλό, έναν Ισπανό, έναν Γάλλο, απ’
ό,τι σ’ έναν Σαουδάραβα», τονίζει. Το 1981 πήγε να διδάξει αρχιτεκτονική στο
παλαιστινιακό Πανεπιστήμιο του Μπιρ Ζέιτ, στη Δυτική Όχθη, και παντρεύτηκε τον
Παλαιστίνιο διανοούμενο Σαλίμ Ταμάρι. Έχει γράψει βιβλία για την παλαιστινιακή
αρχιτεκτονική και έχει ιδρύσει και διευθύνει στη Ραμάλα το Κέντρο
Αρχιτεκτονικής Συντήρησης Ρίβακ.

H Σουάντ Αμίρι πιστεύει πως το κλειδί της λύσης στο παλαιστινιακό πρόβλημα το
έχουν οι Ισραηλινοί. Ξέρει πως η πιο ρεαλιστική προοπτική είναι η ύπαρξη δύο
κρατών – του Ισραήλ και ενός Παλαιστινιακού. Αλλά θα προτιμούσε ένα κράτος.
«Θα ήθελα να ζήσω σ’ έναν πολυπολιτισμικό τόπο, όπου όλοι, Εβραίοι και Άραβες,
να ζουν μαζί», λέει. «Αλλά το “Imagine” του Τζων Λέννον, που τόσο αγαπάει η
γενιά μου, δεν είναι σήμερα ρεαλιστικό».