Οι «πραγματικοί ένοχοι» δεν βρέθηκαν

Μαρκ Ντιτρού. Κατηγορείται για τη διάπραξη 55 εγκλημάτων

Δύο ερωτήσεις στον Γκι Χααρσέρ, καθηγητή Φιλοσοφίας στο Ελεύθερο
Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών

1. Έχετε ασχοληθεί διεξοδικά με την «υπόθεση Ντιτρού». Πώς εξηγείτε τη
τεράστια σημασία που έχει προσλάβει για τους Βέλγους;

Προτού ακόμα συλληφθεί ο Ντιτρού, τον Αύγουστο του 1996, οι Βέλγοι είχαν ήδη
την αίσθηση πως η Δικαιοσύνη δεν λειτουργούσε ως όφειλε. Κατόπιν, έμαθαν ότι η
αστυνομία είχε λάβει φαξ που μιλούσαν για κρυψώνες στο σπίτι του μερικές μέρες
πριν από την απαγωγή των πρώτων παιδιών, το καλοκαίρι του 1995. Το κράτος
κατηγορήθηκε ότι δεν σεβάστηκε τα θεμελιώδη καθήκοντά του. Σιγά σιγά, αρκετοί
άρχισαν να πιστεύουν πως οι πραγματικοί ένοχοι δεν βρέθηκαν διότι κάποιοι δεν
το θέλησαν.

2. Το Βέλγιο βρέθηκε αντιμέτωπο με μια πραγματική κρίση του καθεστώτος;

H εξέγερση δεν κέρδισε όλο τον πληθυσμό. Έπαιξαν ρόλο και οι διανοούμενοι, που
κατήγγειλαν ορισμένες υπερβολές. Επήλθε και κάποια κόπωση του κοινού. Ακόμη
και σήμερα, βέβαια, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, πολλοί πολίτες πιστεύουν
πως οι πόρτες έκλεισαν διότι άνοιγαν στην αλήθεια. Για να υπάρξει κρίση του
καθεστώτος, πρέπει να προϋπάρξει η γενική πεποίθηση πως το καθεστώς είναι στο
σύνολό του διεφθαρμένο. Το Βέλγιο διέρχεται μια κρίση, όπως και όλες οι
δημοκρατικές κοινωνίες. Παραμένει ωστόσο ενωμένο στη βάση της οικονομικής
άνθησης και της ευρωπαϊκής ιδέας.