ΣE ΠPΩTO ENIKO Για βιολί και ακορντεόν

Το τριήμερο της περασμένης εβδομάδας μάς γλίτωσε από την υπερβολική τηλεθέαση,
η οποία, εάν εμπιστευτούμε τα νούμερα της AGB, μοιράζεται ανάμεσα στις
πολιτικές συζητήσεις και στα λεγόμενα talent shows. Μοιάζει σαν οι Έλληνες να
ξεκινούν τη ζωή τους με το όνειρο να γίνουν όλοι τραγουδιστές, για να
καταντήσουν αργότερα, οι περισσότεροι, υποψήφιοι βουλευτές. Και ενώ η
ανοιχτωσιά της δημοκρατίας δεν αφήνει να πάει χαμένο ούτε ένα πλαδαρό
μυαλουδάκι, στο στενόμυαλο σύμπαν της κυρίας Κατραβά αρκεί ένας αγύμναστος
γλουτός για να σε στείλει στα αζήτητα.

Έτσι ανερμάτιστη και με πλήρη σύγχυση, όσον αφορά τα κριτήρια, βρέθηκα να κάνω
Κούλουμα στην ωραία νήσο Σύρο. Το υπέρκομψο άστυ της Ερμούπολης, ριγμένο στο
πέλαγο, απορρόφησε αμέσως την προσοχή μου, με αποτέλεσμα να λησμονήσω το
φάντασμα του Βαμβακάρη, που λένε πως ακόμη ζει. Υποχρεώθηκα να το παραδεχτώ
λίγο αργότερα, όταν ξεπεζέψαμε σε μια ταβέρνα για τα καθιερωμένα. Από εκεί μου
φάνηκε πως πέρασε για ένα ποτηράκι ο Μάρκος. Για τη Δευτέρα Παρουσία του δεν
διάλεξε αυτήν τη φορά τις κλασικές αντροπαρέες, που με νοοτροπία σέχτας τον
θεραπεύουν στα καπηλειά. Σαν γνήσιο τέκνο του διττού πολιτισμού της Σύρας, μάς
φανερώθηκε να παίζει πότε το ακορντεόν και πότε το βιολάκι ενός υπέροχου
πλανόδιου ντουέτου με τυπικά Ρομ χαρακτηριστικά. Έτσι μεταμφιεσμένος, δεν
χρειάστηκε μάλιστα να κολλήσει στη Φραγκοσυριανή. Απεναντίας, βρήκε την
ευκαιρία να κάνει, επιτέλους, το κέφι του με Λουκά Νταράλα, Τσιτσάνη,
Γκέρσουιν και Μπραμς. Τι ξέρουν οι Ρομ που δεν το ξέρουν οι Hi Five; Ας μην το
μάθουμε ποτέ. Καλύτερα έτσι…