Tζατζίκι και κρεμμύδι

Υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές την σήμερον ημέρα; Και δευτερευόντως:
Χρειάζονται; Το ερώτημα ανέκυψε περίπου εκβιαστικά στην πολιτική μας ζωή, από
την ημέρα που ο κόσμος γύρισε ανάποδα και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος με τον
Στέφανο Μάνο βρέθηκαν συνεργαζόμενοι με το ΠΑΣΟΚ…

Σαν να ξύπνησε ξαφνικά το σοσιαλμανές υποσυνείδητο της Νέας Δημοκρατίας και τα
σοσιαλδημοκρατικά αντανακλαστικά του ΣΥΝ και του ΔΗΚΚΙ – μόνο τα… κλάματα
που δεν βάζουν στα τηλεπαράθυρα για την απώλεια του σοσιαλιστικού χαρακτήρα
του ΠΑΣΟΚ. Σήκω Ανδρέα για να δεις τα παιδιά της… παραλλαγής!

Δεν το χώνεψαν…

Οι ημέρες περνούν, αλλά οι νεοδημοκράτες δεν λένε να το χωνέψουν. Όχι το ότι
οι κ.κ. Στ. Μάνος και A. Ανδριανόπουλος έφυγαν από τον «φυσικό τους χώρο»,
αλλά το ότι πήγαν με το ΠΑΣΟΚ για να τους κάνουν να ξεχάσουν τον σοσιαλισμό.
Ότι ο κ. Γ. Αλογοσκούφης υποχρεώνεται να συμπορεύεται με ακροδεξιούς, με
νοσταλγούς του Τέως, με φονταμενταλιστές της Ορθοδοξίας και άλλους παρόμοιους,
ούτε που τον απασχολεί – για το ΠΑΣΟΚ νοιάζεται, που με τον Ανδριανόπουλο δεν
μπορεί πια να του φωνάζει ότι «ο λαός δεν ξεχνά…». Και γιατί δεν χαίρεται
γι’ αυτό; Προφανώς – όπως έλεγε και η διαφήμιση της SEAT – «θέλει να τ’
ακούει»!

Τα ίδια και χειρότερα στον Συνασπισμό: Αίφνης, ο κ. Μιχ. Παπαγιαννάκης, που
έχει επίζηλη θέση στο κλαμπ των ευρωπαϊστών πολιτικών μας, δεν νοιάζεται που
συνυπάρχει στο ίδιο ψηφοδέλτιο με νοσταλγούς και μικρανίψια του Στάλιν. Ούτε
που τον απασχολεί το θέμα – στο ΠΑΣΟΚ έχει κι αυτός τον νου του, που χάνει τον
έρμο τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα!

Συμπέρασμα; Διαχωριστικές γραμμές τέλος – στην Ελλάδα είναι ή νιώθουν όλοι
ΠΑΣΟΚ. Απλώς, μερικοί θέλουν το ΠΑΣΟΚ χωρίς Μάνο και Ανδριανόπουλο, όπως άλλοι
προτιμούν το σουβλάκι τους χωρίς τζατζίκι και κρεμμύδι!