Ο κυνηγός με τα χίλια πρόσωπα

Κάτι περίεργο συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στον Κόλπο της Καλιφόρνιας.
Αλλόκοτες φιγούρες στριφογυρίζουν με μεγάλη ταχύτητα στα σκοτεινά νερά,
κυνηγώντας τροφή. Είναι τα μεγάλα καλαμάρια του είδους Dosidicus gigas.
Φθάνουν άνετα σε μήκος τα δύο μέτρα και δεν διαστάζουν – αν βρουν ευκαιρία –
να επιτεθούν ακόμη και στον άνθρωπο.

«Ο Dosidicus είναι ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ των καλαμαριών», λέει στην
εφημερίδα «Los Angeles Times» ο Γουίλιαμ Γκίλι, καθηγητής Βιολογίας στον
Θαλάσσιο Σταθμό Χόπκινς του Πανεπιστημίου Στάνφορντ. Είναι τα πιο δυνατά
καλαμάρια και διαθέτουν όλα τα εφόδια για να τα βάλουν με μεγάλα θηράματα.
Έχουν ισχυρά πλοκάμια με βεντούζες και χιλιάδες γάντζους, καθώς και ένα πολύ
κοφτερό και δυνατό σαν τανάλια στόμα».

Ελεύθερο πεδίο. Οι επιστήμονες που ασχολούνται με τη Θαλάσσια Βιολογία,
έχουν μείνει εμβρόντητοι από το φαινόμενο. Ποτέ ξανά δεν είχαν παρατηρήσει
τόσο μεγάλους πληθυσμούς καλαμαριών στην περιοχή αυτή που είναι γνωστή ως
Θάλασσα του Κορτέζ. Ο Ζακ Ιβ Κουστό την είχε παρομοιάσει κάποτε ως το
Αρχιπέλαγος των Γκαλαπάγκος της Νοτίου Αμερικής, επειδή εκεί ζούσε σε αφθονία
ένας τεράστιος αριθμός από μεγάλα ψάρια, όπως καρχαρίες, τόνοι, ξιφίες.

Έλειψαν τα ψάρια. Σήμερα, όμως, οι εικόνες αυτές αναβιώνουν μονάχα μέσα
από τις σελίδες των μυθιστορημάτων του Χέμινγουεϊ. Τα μεγάλα ψάρια λιγόστεψαν
και στη θέση τους ήρθαν τα γιγάντια καλαμάρια. H υπεραλίευση έχει εξολοθρεύσει
τα ψάρια που τρέφονται με καλαμάρια. Και έτσι αυτά, μέσα σε ένα χρόνο που
διαρκεί η ζωή τους, μπορούν και φθάνουν στο ανώτατο φυσιολογικό τους μέγεθος.
«Δεν είναι τυχαίο ότι στις περιοχές που υπάρχει υπεραλίευση, όπως στα ανοικτά
της Ιαπωνίας, κυριαρχούν πληθυσμοί μεγάλων καλαμαριών», επισημαίνει ο Γκάρι
Τόμας, καθηγητής Ενάλιας Οικολογίας στη Σχολή Θαλάσσιων και Ατμοσφαιρικών
Επιστημών Ρόζενστεϊλ, στο Μαϊάμι.

Επίθεση σε καρχαρία!

Το μεγάλο καλαμάρι δεν διστάζει να επιτίθεται σε θηράματα με μέγεθος μεγαλύτερο από αυτό

Μία από τις πρώτες προσπάθειες να κινηματογραφηθεί η συμπεριφορά των
γιγαντιαίων καλαμαριών είχε γίνει το 1990. Ο θαλάσσιος βιολόγος Άλεξ Κέρστιτς
από την Αριζόνα και τρεις κάμεραμεν είχαν βουτήξει νύχτα στα ανοικτά του Σαν
Ντιέγκο για να συναντήσουν τα καλαμάρια την ώρα που έβγαιναν σε αναζήτηση
τροφής.

Τη στιγμή που ο Κέρστιτς βρισκόταν σε βάθος περίπου 10 μέτρων, είδε ένα μεγάλο
καλαμάρι να επιτίθεται με ταχύτητα σε έναν καρχαρία μήκους περίπου τριών
μέτρων και να παλεύει με λύσσα μαζί του. Το καλαμάρι υποχώρησε με μεγάλη
ταχύτητα αφού του είχε αποκόψει με το ράμφος του ένα κομμάτι σάρκας, όσο ένα
πορτοκάλι.

Σύντομα μαζεύτηκαν και άλλα καλαμάρια, τα οποία άρχισαν να αλλάζουν χρώματα
αστραπιαία. Από ημιδιαφανές λευκό σε μπλε-κόκκινο. Κάποιοι ειδικοί
υποστηρίζουν ότι πρόκειται για έναν περίτεχνο κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους.

Στα επόμενα λεπτά, τρία καλαμάρια είχαν επιτεθεί στον Κέρστιτς. Τα δύο πρώτα
του αφαίρεσαν τον βυθομετρητή και μια αλυσίδα από τον λαιμό. Το τρίτο τον
έγδαρε στον ώμο και την ώρα που επιχειρούσε να σφίξει γύρω του τα πλοκάμια,
εκείνος βύθισε με δύναμη τα χέρια στο σώμα του, αναγκάζοντάς το να απομακρυνθεί.

Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης, Εύη Ελευθεριάδου