ANAΛΩΣIMA Bοήθεια έξω από το σπίτι

Ανάμεσα σε δύο παρκαρισμένα αυτοκίνητα είχε πέσει η γυναίκα και δεν φαινόταν.
Υπομονετικά, περίμενε κάποιος να περάσει να τη βοηθήσει. Τη σήκωσα με κόπο κι
άρχισε να απολογείται, που είχε βγει από το σπίτι της να πάει για ψώνια.
Ύστερα να μου εξηγεί πού βρισκόταν η κόρη της και δεν μπόρεσε να τη σηκώσει
εκείνη. Σα να μην έχουν δικαίωμα οι ηλικιωμένοι άνθρωποι να κυκλοφορούν σ’
αυτή την πόλη. Σα να είναι αυτονόητο ότι από τη στιγμή που θα διαβούν το
κατώφλι τους κάθε μηχανάκι δικαιούται να τους χτυπήσει, κάθε οδηγός
αυτοκινήτου να τους βρίσει όταν αργούν να περάσουν τη διάβαση, κάθε αφύσικο
εμπόδιο στο πλακόστρωτο να τους σκοτώσει, αν έχουν την ατυχία να μην το
διακρίνουν. Και μόνο τα παιδιά τους οφείλουν να τους φροντίζουν. Είναι τόσο
βίαιοι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια, που μόνο αρτιμελέστατοι και σε εξαιρετική
κατάσταση ενήλικοι μπορούν να περπατάνε. Τα παιδιά και οι γέροι πρέπει να
κρύβονται. Τα παιδιά να περιμένουν να προετοιμαστούν καταλλήλως, οι γέροι, να
περιμένουν κι αυτοί. Να περιμένουν τη «βοήθεια στο σπίτι», που τάζουν οι
πολιτικοί, λες κι έξω από το σπίτι δεν τη δικαιούνται. Να περιμένουν αυτό που
δεν μπορούν να αποφύγουν, βυθισμένοι στη μελαγχολία που θεωρούμε ότι είναι η
μοίρα τους. Μια διεστραμμένη και τυραννική σεμνοτυφία τούς διώχνει μακριά από
τον δημόσιο χώρο. Υπάρχουν πολλοί που κάποια μέρα αποφασίζουν να μην
ξαναβγούν, υποχωρώντας στη βουβή κοινωνική πίεση που υφίστανται. Κι εμείς
νομίζουμε ότι κερδίζουμε χώρο όταν κλειστούν στα σπίτια τους, αντί να
καταλάβουμε ότι χάνουμε.