Πρόσωπα H μοναδική φορά που έκλαψε

Καλεί τους ηγέτες του κόσμου να δίνουν χρήματα αντί να κάνουν ομιλίες για το AIDS

H Πρίνσες Καζούνε Ζούλου στέκεται στην άκρη του μεγάλου αυτοκινητόδρομου, στη
βόρεια Ζάμπια. Με τον αντίχειρα τεντωμένο, περιμένει. Ο οδηγός μιας νταλίκας
σταματάει, σίγουρος πως βρήκε ερωτική παρέα για τον δρόμο. Αλλά η Πρίνσες
Ζούλου δεν ψαρεύει πελάτες. Αυτό που θέλει είναι να μιλήσει στον οδηγό για το
AIDS.

Έχει κάνει σκοπό της να ενημερώνει για τον ιό και τονίζει πως είναι η ίδια
φορέας, ώστε το μήνυμα να προσωποποιείται. Στόχος της είναι οι νταλικέρηδες
γιατί αυτοί συμβάλλουν πολύ στη διάδοση του ιού στην ήπειρο, διασχίζοντας στα
ταξίδια τους τρεις και τέσσερις χώρες και έχοντας στη διάρκειά τους
σεξουαλικές επαφές χωρίς προφυλακτικό ώς και με 60 εκδιδόμενες γυναίκες. Μετά
επιστρέφουν στο σπίτι και στη γυναίκα τους… Έτσι το 2002 πέθαναν από AIDS
2,4 εκατομμύρια Αφρικανοί. Σε επτά αφρικανικές χώρες, ένας στους πέντε πολίτες
είναι φορέας.

Όταν δεν βγαίνει στον δρόμο, η Πρίνσες συναντά παγκόσμιους ηγέτες για
λογαριασμό της οργάνωσης World Vision. Τους καλεί να δίνουν χρήματα αντί να
αρκούνται σε ομιλίες για την επέκταση της ασθένειας στη μαύρη Αφρική.
Αποτέλεσμα της πίεσής της στον Μπους ήταν να συμφωνήσουν οι ΗΠΑ να
συνεισφέρουν 3 δισ. δολάρια τον χρόνο για πέντε χρόνια.

H Πρίνσες Ζούλου έμεινε ορφανή εξαιτίας του AIDS. Γεννήθηκε σε μια πλούσια
οικογένεια της εθνότητας λέντζε. Ο πατέρας της ήταν επικεφαλής της αστυνομίας
των σιδηροδρόμων της Ζάμπιας. Όταν ήταν 14 χρόνων, η μητέρα της αρρώστησε
μυστηριωδώς. Λίγο αργότερα αρρώστησε και ο πατέρας της. Πέθαναν και οι δύο.
«Εκείνη την εποχή κανείς δεν ήξερε τι είναι το AIDS, όλοι μου είπαν πως οι
γονείς μου πέθαναν από κακό μάτι», εξηγεί. «H μικρή αδελφή μου πέθανε το 2002,
σε ηλικία 32 χρόνων». Μετά το θάνατο των γονιών της, η Πρίνσες εγκατέλειψε το
σχολείο και παντρεύτηκε έναν άνδρα που είναι 23 χρόνια μεγαλύτερός της.
Απέκτησαν δύο κόρες, καμιά από τις οποίες δεν έχει προσβληθεί από τον ιό. Αλλά
τόσο η ίδια όσο και ο σύζυγός της είναι φορείς.

H Πρίνσες είναι μία από τις ελάχιστες Αφρικανές που υποβάλλονται σε θεραπεία
με αντιρετροϊικά φάρμακα. «Δεν εξυπηρετεί τίποτε να μειωθεί η τιμή τους, στην
Αφρική θα είναι πάντα υπερβολικά ακριβά. Πρέπει να διανέμονται δωρεάν ώστε οι
γονείς να ζουν αρκετά για να βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν», τονίζει. H
μοναδική φορά που έκλαψε στη ζωή της ήταν η πρώτη φορά που βγήκε από την
Αφρική και πήγε στις ΗΠΑ: «Δεν μπορούσα να φανταστώ πως υπήρχε ένας κόσμος
όπου οι άνθρωποι πετούν την τροφή, όπου τα σκυλιά φορούν δικά τους ρούχα, ένας
κόσμος που έχει τα μέσα για να δράσει εναντίον του AIDS, αλλά αποφασίζει να
μην κάνει τίποτε».