Aγαθές προθέσεις…

Ένας πολυπρόσωπος θίασος με την αρχαία «καλή» έννοια του όρου, από νέους
καλλιτέχνες με τζάκετ και μπλου τζιν, γκαλερίστες, ιστορικούς τέχνης,
διευθυντές των μουσείων σύγχρονης τέχνης, όπως ο Άγγελος Δεληβορριάς, η Άννα
Καφέτση, η Ξανθίππη Χόιπεζ, συμμετείχαν στις εκδηλώσεις του αφιερώματος της
σύγχρονης ελληνικής τέχνης στη Μαδρίτη, που ξεκινά από την ARCO και
εξακτινώνεται σε όλη την πόλη. Μια Μαδρίτη όπου τα μουσεία μένουν ανοιχτά έως
τις εννέα το βράδυ, όπου οι δρόμοι είναι γεμάτοι νεολαία, γιατί οι Ισπανοί δεν
σταματάνε στο δεύτερο παιδί, και όπου το να κάνεις ένα πέρασμα για να δεις την
«Γκουέρνικα» του Πικάσο, με το παιδάκι σου στο καρότσι, είναι το πιο απλό
πράγμα του κόσμου. Σ’ αυτό το κλίμα, το ενδιαφέρον, η περιέργεια του κοινού
για να γνωρίσει την άγνωστη σύγχρονη τέχνη της Ελλάδας, είναι κάτι φυσικό και
αναμενόμενο. Το σύνθημα δόθηκε και ήταν για πρώτη φορά που η Ελλάδα βγήκε
οργανωμένη στο εξωτερικό. Όσο για τα λοιπά, την απήχηση που θα βρει η σύγχρονη
ελληνική τέχνη, αυτή πια είναι ζήτημα ουσίας – του τι έχει να πει, που να
ενδιαφέρει ευρύτερα την ανθρωπότητα, μέσα στην απαιτητική καλλιτεχνική Βαβέλ
και τη σκληρή δοκιμασία της αγοράς τέχνης. H ζωντανή περφόρμανς της Ελένης
Λύρα (φωτογραφία) στην Άρκο ήταν μια εκφραστική απεικόνιση του προβλήματος,
καθώς η γυναίκα αφουγκραζόταν τον τοίχο της απομόνωσης… Τα κείμενα των
Ελλήνων ιστορικών της τέχνης που συνοδεύουν αυτή την προσπάθεια στους
πολυτελείς καταλόγους προσπαθούσαν να εξηγήσουν το βάρος της πολιτιστικής
κληρονομιάς, την καθυστέρηση, την απομόνωση, τον αποσπασματικό χαρακτήρα της
σύγχρονης ελληνικής τέχνης με όρους πολιτικούς και κοινωνικούς.

…και εφηβικές επιδόσεις

Αυτή η απολογητική στάση όμως δεν φθάνει, είναι για εσωτερική κατανάλωση.
Πρέπει να αποδειχθεί ότι βρήκαμε όντως τον τρόπο να ξεπεράσουμε τα προβλήματα
προσαρμογής, έναν τρόπο βιώσιμο που ίσως μπορεί να παραδειγματίσει και άλλους.
Να ξεπεράσουμε τη συμπαθητική καλλιτεχνική εφηβεία για ν’ αφήσουμε ισχυρές
εντυπώσεις. Αν κάτι έλειψε από αυτή την «έξοδο» ήταν η παρουσία, έστω
συμβολική, των ισχυρών παλαίμαχων χαρτιών μας στον στίβο. Έργα του Τάκι, του
Σαμαρά, της Χρύσσας και του Παύλου, που θα ενίσχυαν τη συνολική εικόνα. Το πιο
σημαντικό και χρήσιμο, πάντως, είναι το μάθημα της συμμετοχής, η δοκιμασία.
Και για να έχει καρπούς το δένδρο, χρειάζεται κλάδεμα, αλλά και πότισμα.
Συνέχιση της συμμετοχής και όχι μια κι έξω.