ANAΛΩΣIMA Nα σηκωθούμε λίγο ψηλότερα

Σε κάθε ιστορική πόλη που φιλοδοξεί να προσελκύει τουρίστες, ή που φιλοδοξεί
να δίνει πού και πού στους ίδιους τους κατοίκους της τη δυνατότητα να
διαπιστώνουν ότι έχει κάποια αξία το να ζουν σ’ αυτή, σε κάθε τέτοια πόλη
υπάρχει κάποιο ύψωμα, να ανεβαίνεις, να μπορείς να την θαυμάζεις. Αν είναι
επίπεδη η πόλη μπορούν να ανέβουν σε κάποιο κτίριο κι από ‘κεί να θαυμάσουν τη
θέα της και να βρουν ένα ένα τα σημεία που τη χαρακτηρίζουν. Αν έχει λόφους
και υψώματα τόσο το καλύτερο. H Αθήνα είναι προνομιούχα, έχει λόφους και
βουνά. Έχει τον Λυκαβηττό, καμάρι κι ομορφιά και σημείο αναφοράς στην καρδιά
της πόλης. Κι από μακριά άμα τον βλέπεις είναι σα να του έχουν κάνει βουντού,
να του έχουν μπήξει καρφίτσες μαύρης καταστροφικής μαγείας στο σώμα του, στην
κορυφή του, στο πιο ευαίσθητο σημείο, στο εκκλησάκι του Αϊ-Γιώργη επάνω. Κι
όταν ανέβεις επάνω και λαχανιασμένος περιμένεις να σε ανταμείψει η θέα, έχεις
μπροστά σου μία τερατώδη κεραία να σε απειλεί κι εσένα και τα ουράνια, διάφορα
καλώδια να κρέμονται, άλλες κεραίες παραδίπλα, ασχήμια, θράσος, αναισθησία,
προσβολή. Και όντως η μαύρη μαγεία έχει πιάσει, οι κεραίες είναι ακόμη πιο
άσχημες όταν τις βλέπεις από δίπλα. Δεν ενοχλείται κανείς σ’ αυτή τη φιλόδοξη
πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων, με την τόσο υψηλόφρονα δήμαρχο, τη δημοφιλέστατη
νομάρχη, τους υπουργούς σε προεκλογικό αγώνα, κανένας δεν θίγεται απ’ αυτήν
την κραυγαλέα ακαλαισθησία; Τι να τις κάνεις τις βαμμένες προσόψεις στην
πρωτεύουσα όταν έχεις να βλέπεις τέτοια απερίγραπτη τσαπατσουλιά και φρίκη
μόλις σηκώσεις τα μάτια λίγο ψηλότερα;