Δρόμοι

Στο τέλος…

… της ομιλίας του, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών στις προηγούμενες εκλογές
για τη Γερουσία Μπλερ Χαλ είχε πει αυτό: «Και αν εκλεγώ, παραιτούμαι από τώρα
από τον μισθό και τη σύνταξη του γερουσιαστή». Ο Μπλερ Χαλ έχει την οικονομική
δυνατότητα να παριστάνει τον «υπεράνω», αφού είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος του
Ιλινόι. Πριν από 30 χρόνια είχε επινοήσει μια μαθηματική μέθοδο με την οποία
κέρδιζε συνέχεια στο καζίνο. Τον ξεσκέπασε ένας συνεργάτης του στο βιβλίο «Ο
μεγάλος παίκτης». Όμως, ο Μπλερ Χαλ είχε ήδη κερδίσει πολλά χρήματα, τα οποία
τα έριξε στην πολιτική. H υποψηφιότητά του υπογραμμίζει ένα ανησυχητικό
φαινόμενο: την προσπάθεια πάμπλουτων ανθρώπων να εξαγοράσουν μια καριέρα στην
πολιτική (Χαλ με 40 εκατομμύρια δολάρια, Μπλούμπεργκ με 69 εκατομμύρια
δολάρια, Χάφινγκτον με 30 εκατομμύρια δολάρια).

Το φαινόμενο…

… αυτό είναι έκδηλο και στις προκριματικές εκλογές – αυτή την «ιδιορρυθμία»
του αμερικανικού πολιτικού συστήματος που συχνά αφήνει στους ψηφοφόρους μια
πικρή γεύση. Τα προβλήματα με τις προκριματικές εκλογές, όπως αυτές που
διεξάγονται σήμερα στους Δημοκρατικούς για το χρίσμα του υποψήφιου προέδρου,
είναι πολλά, λέει ο αρθρογράφος Ίαν Ουίλιαμς στο «Άλτερνετ». Σε πολλές από
αυτές μπορεί να ψηφίσει ο καθένας, ανεξάρτητα από την κομματική του
τοποθέτηση. Έτσι, ψηφοφόροι ενός κόμματος μπορούν να εκτρέψουν την προεκλογική
εκστρατεία του αντίπαλου κόμματος προς όφελος του δικού τους.

Το χειρότερο…

… από όλα όσα παρατηρεί ο Ουίλιαμς είναι πως οι προκριματικές εκλογές
ουσιαστικά ανοίγουν ορθάνοιχτα τις πόρτες για την εξαγορά των υποψηφίων. Ο
Μπιλ Κλιντον δεν θα ήταν σε θέση να κερδίσει το χρίσμα των Δημοκρατικών το
1991, αν δεν κατάφερνε επιδέξια πάμπλουτους χρηματοδότες να του ανοίξουν τα
μπλοκ με τις επιταγές τους στις προκριματικές εκλογές της Νέας Υόρκης. Ο
εκφυλισμός των προκριματικών εκλογών σε ένα κυνήγι επιταγών είναι σίγουρα μια
ειρωνεία, αφού ο αρχικός στόχος αυτών των εκλογών ήταν να βγάλουν την πολιτική
από τα σκοτεινά γραφεία των κομματικών αφεντικών που έλεγαν: Δεν δίνω δεκάρα
ποιος θα εκλεγεί, όσο τους υποψηφίους θα τους ορίζω εγώ. Ο Ουίλιαμς γράφει:
«Οι προεδρικοί υποψήφιοι των Ρεπουμπλικάνων συνήθως ξοδεύουν πολύ περισσότερα
χρήματα από τους Δημοκρατικούς. Όμως, αν μάζευε κανείς όλα αυτά τα χρήματα που
ξοδεύουν οι υποψήφιοι των Δημοκρατικών στις προκριματικές εκλογές για να
αποσπάσουν το χρίσμα του κόμματός τους και τα έριχνε στον αγώνα κατά του
Μπους, σίγουρα θα ξεπερνούσαν το ποσό των επιταγών που βάζουν οι μεγάλες
επιχειρήσεις στην τσέπη του Αμερικανού προέδρου για την προεκλογική εκστρατεία
του. Οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι προτιμούν να ξοδεύουν αυτά τα χρήματα για να
εξοντώνουν ο ένας τον άλλο».

Όλα αυτά…

… δεν θα τα γράφαμε σήμερα, αν δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν και αλλού θιασώτες
του αμερικανικού συστήματος των προκριματικών εκλογών. Όμως, όπως δείχνουν τα
πράγματα, αυτό το σύστημα δεν αποτελεί πρότυπο προς μίμηση, αλλά παράδειγμα
προς αποφυγή.