Δρόμοι

Λίγα πολιτικά…

… περιοδικά επιχειρούν να διαδώσουν μεγάλες και συχνά ανορθόδοξες ιδέες. Το
αμερικανικό περιοδικό «Dissent» (που πάει να πει διαφωνία) κάνει αυτή την
προσπάθεια από το 1954. Γεννήθηκε ακριβώς πριν από 50 χρόνια και ήταν μια
διπλή άρνηση: του σταλινισμού και του μακαρθισμού. Για την Αμερική εκείνης της
εποχής, το πρώτο ήταν ορθόδοξο, αλλά το δεύτερο πολύ ανορθόδοξο. Μερικοί
αναγνώστες ίσως να το θεωρούν σήμερα παράξενο που το περιοδικό εξακολουθεί να
τοποθετείται στον αριστερό χώρο, γράφει ο διευθυντής του Μίτσελ Κοέν στο κύριο
άρθρο του με την ευκαιρία της επετείου του περιοδικού. H λέξη «αριστερός» κάθε
άλλο παρά είναι της μόδας στις μέρες μας.

Το περίφημο…

… «χάσμα γενεών» της δεκαετίας του 1960 έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στη
διαμόρφωση του περιοδικού. Τα μέλη της οργάνωσης Φοιτητές για μια Δημοκρατική
Κοινωνία ήταν και αυτά παιδιά της δεκαετίας του 1950, που είχαν ζήσει το
κυνήγι μαγισσών του μακαρθισμού. H δεκαετία του 1960 ήταν μια πηγή υψηλού
ιδεαλισμού, αλλά και μεγάλων απογοητεύσεων. Μετά τη διάλυση της Νέας
Αριστεράς, πολλά πρώην στελέχη της άρχισαν να γράφουν στο περιοδικό. Από την
εποχή της Παλιάς Αριστεράς που ίδρυσε το περιοδικό (μια ολιγομελής ομάδα που
διαπνεόταν από τις ιδέες του Λέον Τρότσκι) μέχρι σήμερα που συντακτική
επιτροπή του προσπαθεί να επηρεάζει την «κοινωνική πτέρυγα» του Δημοκρατικού
Κόμματος, άραγε πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος;

Οι άνθρωποι…

… που έγραφαν το περιοδικό πριν από 50 χρόνια, άραγε τι θα έλεγαν αν
μπορούσαν να μεταφερθούν στις μέρες μας με μια χρονομηχανή; Ίσως για εκείνους
τότε, στη δεκαετία του 1950, να ήταν όλα πιο εύκολα. Μετά την πτώση της
Σοβιετικής Ένωσης δεν είναι πια το ίδιο εύκολο να προσδιορίζει κανείς την
Αριστερά. Πολλές από τις παλιές συνιστώσες εξαφανίστηκαν στη δεκαετία του 1990
με την εξάπλωση της παγκοσμιοποίησης και κάποιες άλλες χάθηκαν και αυτές μετά
την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Όμως, στα μάτια των συντηρητικών, ο κόσμος ήταν
πάντα απλουστευμένος. Έτσι, ο Φράνσις Φουκουγιάμα γίνεται περιζήτητος όταν
γράφει πως όλα τα βασικά ιδεολογικά ζητήματα λύθηκαν αυτομάτως μετά την
επικράτηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας επί του κομμουνισμού.

Το βιβλίο του…

… που κηρύσσει το «Τέλος της Ιστορίας» έγινε το εγχειρίδιο πολλών
διανοούμενων που θέλησαν να βάλουν τον αυτόματο πιλότο μετά τους ιδεολογικούς
πολέμους του εικοστού αιώνα. Όμως, αυτός δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να
μπουν στη νέα εποχή. Όποιος περιμένει έναν κόσμο πέρα από τις ιδεολογίες πέρα
από τα προβλήματα, σίγουρα δεν ανήκει στο κοινό περιοδικών σαν το «Dissent»,
λέει ο διευθυντής του. Μπορεί το έργο τέτοιων περιοδικών σήμερα να μην είναι
απλό, αλλά οι απλουστευμένες ερμηνείες του κόσμου δεν παύουν να είναι οι πιο
επικίνδυνες.