ΓNΩMH Για να ζήσουμε με τις διαφορές μας

Ο νόμος που απαγορεύει τα θρησκευτικά σύμβολα στα δημόσια σχολεία και ο
διάλογος που άνοιξε στη χώρα σέβονται το πνεύμα και τις συστάσεις της
επιτροπής για τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Αφετηρία μας ήταν η ανάγκη να
συνδυάσουμε τον σεβασμό του πολιτιστικού και πνευματικού πλουραλισμού της
γαλλικής κοινωνίας με την έννοια του πολίτη και με τη διατήρηση της
δημοκρατικής ενότητας. Δηλαδή, με δυο λόγια, πώς να ζούμε μαζί με τις διαφορές
μας. Οι εργασίες της επιτροπής μάς έκαναν να ανακαλύψουμε μια πραγματικότητα
πολύ πιο δραματική από όσο είχαμε φανταστεί, κυρίως στην περιφέρεια και στα
σχολεία, με διάφορες μορφές βίας, καταπίεσης, επιβολής ηθών και παραδόσεων.
Έτσι καταλήξαμε ότι έπρεπε να δώσουμε επίσης ένα ισχυρό αποτρεπτικό σήμα.
Ακόμη και εγώ, στην αρχή των εργασιών, προβληματιζόμουν για την αναγκαιότητα
ενός τέτοιου νόμου, αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα τη βαθιά αποσύνθεση των
κοινωνικών σχέσεων, τις ταπεινώσεις πολλών κοριτσιών που είναι υποχρεωμένα να
φορούν τη μαντίλα ή, για να τα πούμε όλα, τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο πιο
ριζοσπαστικός ισλαμισμός, να εκδηλωθεί δηλαδή ένα είδος διαρκούς «ιντιφάντα»
στη χώρα μας. Συζητήσαμε με πολλές μουσουλμάνες. Υπάρχουν εκείνες που φορούν
τη μαντίλα ως υπεύθυνη προσωπική επιλογή τους και εκείνες που υποχρεώνονται να
τη φορούν. Καθένας είναι ελεύθερος να ντύνεται όπως θέλει στους δρόμους και
τους δημόσιους χώρους. Όμως στα σχολεία, εκεί όπου παίζεται η διάπλαση των
παιδιών, το χρέος του κράτους είναι να εγγυάται ότι η εκπαίδευση είναι
ουδέτερη και απαλλαγμένη από την επιρροή των μεγάλων ή, ακόμη χειρότερα, από
εκείνο που θέλει να επιβάλει μια κυρίαρχη ομάδα. Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις,
αλλά τα αποτελέσματά τους δεν είναι ενθαρρυντικά. Δεν θεωρούμε αποδεκτό το
χάος της απόλυτης πολυπολιτισμικότητας. Όποιος υποστηρίζει το αγγλοσαξονικό
μοντέλο, σίγουρα δεν έχει δει την ταινία «Γουέστ Σάιντ Στόρι» ούτε έχει
επισκεφθεί ποτέ το Μπρονξ.

Το άρθρο του κοινωνιολόγου Αλέν Τουρέν, μέλους της γαλλικής
νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για τη μαντίλα, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα
«Corriere della Sera».