Φαβορί από το… πουθενά

Το είχα προβλέψει. Στο Βερολίνο, οι επικίνδυνες «ομάδες» είναι εκείνες που
έρχονται από το… πουθενά. Ξεκούραστες, επιθετικές και λαίμαργες για θόρυβο,
αναγνώριση, επιτυχία και βραβεία. Πρώτος στη λίστα της κατηγορίας «λυρικό,
πολιτικό, έπος», ο Νορβηγός Χανς Πέτερ Μόλαντ με το «Beautiful country».
Πρώτος στην κατηγορία «εσωτερικό, ερωτικό και νοσηρό, δράμα», ο 36χρονος
Ιταλός Ματέο Γκαρόνε με το «Primo amore». Για να καταλάβετε, πήγα με τη
διάθεση να φύγω στη μισή ώρα, αλλά καρφώθηκα μέχρι τα γράμματα. Το στόρι
περιγράφει με χειρουργική ψυχρότητα, αλλά και εντελώς ρεαλιστικό ύφος, την
αρρωστημένη εμμονή ενός περφεξιονίστα νεαρού τεχνίτη κοσμημάτων, στην
ισορροπημένη κομψότητα μεταξύ γυναικείου σώματος και μυαλού. Ασκώντας
απίστευτη ψυχολογική βία στην κοπελιά του, την αναγκάζει να χάσει 15 κιλά
προκειμένου να ανταποκριθεί στους… στόχους του. Το… Κωσταλέξι της
γκλαμουριάς και της γυαλιστερής βιτρίνας. Ιταλικός κινηματογράφος με
αφομοιωμένες επιρροές από Χάνεκε, Ατόμ Εγκογιάν και Ντέιβιντ Λιντς. Αν τώρα
προσθέσουμε τον Πατρίς Λεκόντ (σε μεγάλες φόρμες), την Πατ Τζέκινς του
«Monster», τον Κροάτη Βίνκο Μπρέσαν, ακόμα και τον 31 χρόνων Αργεντινό Ντάνιελ
Μπούρμαν, που με τη χαριτωμένη γουντιαλενική κομεντί του «Τελευταία αγκαλιά»
μάς έφτιαξε την ημέρα, τότε δύο είναι τα συμπεράσματα: ο κινηματογράφος του
χρόνου θα είναι καλύτερος και το σασπένς – για τα βραβεία – ξεφαντώνει!