[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Την περασμένη δεκαετία, όταν το φρούτο των απαγωγών ήταν ακόμη στα
κινηματογραφικά σενάρια, η συνηθισμένη ερώτηση στους τυχερούς του ΠΡΟ-ΠΟ και
των λαχείων (που τότε εμφανίζονταν στους δημοσιο-γράφους) ήταν τι θα κάνουν τα
εκατομμύρια που κέρδισαν. Αντίστοιχο είναι και το ερώτημα για τον Γιώργο
Παπανδρέου… (Ή έστω λίγο πιο σύνθετο, μια και δεν πρόκειται για χρήματα,
αλλά για τη διάθεση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων): ο κόσμος θέλει, ο Γιώργος
μπορεί;

Όσο και να φαίνεται απλό, το ερώτημα κρύβει αρκετές παγίδες. Από το τι θέλει ο
κόσμος μέχρι πόσο ενδεικτικό για τη θέληση της κοινής γνώμης ήταν το
προχθεσινό αποτέλεσμα. Έτσι, ενώ ως προς τα εσωκομματικά τα πράγματα δείχνουν
να μπαίνουν σ’ έναν (νέο;) δρόμο, ως προς τα άλλα, τα γενικότερα, η απάντηση
είναι δύσκολη.

Με ένα εκατομμύριο ψήφους ο Γιώργος είναι ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του
παιχνιδιού στο κόμμα. Προχθές οι προβεβλημένοι του Κινήματος προσπαθούσαν
αγωνιωδώς να συνυπάρξουν μαζί του, έστω και σ’ ένα τηλεοπτικό πλάνο. Και
τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές δεν μπορούν παρά να ακολουθήσουν τον νέο αρχηγό,
έστω κι αν η πρακτική τους μέχρι σήμερα δεν πολυσυμβαδίζει με όσα ο Γ.
Παπανδρέου οραματίζεται για το νέου τύπου κόμμα της Κοινωνίας των Πολιτών.
(Δηλαδή αυτού που δεν επιβάλλει απόψεις από θέση ισχύος, αλλά αναζητά τις
ευρύτερες δυνατές συναινέσεις).

Όμως στο σύνολο της κοινωνίας τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Αγκυλώσεις και
«πρέπει» δεκαετιών δεν ξεπερνιούνται ούτε με ένα ούτε με δύο εκατομμύρια
ψήφων. Το πράσινο και το μπλε καφενείο μπορεί να μεταλλάχθηκαν σε (απολίτικη)
καφετέρια, δεν έγιναν όμως χώροι παραγωγής ιδεών και συμμετοχής. Εκεί
βρίσκεται και το στοίχημα της νέας πολιτικής που επαγγέλλεται ο Γιώργος
Παπανδρέου. Ο ίδιος δείχνει να το έχει καταλάβει επιμένοντας (κατ’ αρχήν) στα
ανοίγματα προς τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Δίνοντας τους έναν νέο ρόλο.
Από την απλή καταγγελιολογία στη συμμετοχή στην κεντρική διοίκηση…
Καθιστώντας και άλλους συνυπεύθυνους… Αρκεί όταν έρθει η ώρα να το
τολμήσει…