ΓNΩMH Aνεπίδεκτοι μαθήσεως

H ποδοσφαιρική Ευρώπη είναι ένα μεγάλο σχολείο για όλους τους εμπλεκομένους
με το άθλημα στη Γηραιά Ήπειρο.

Κάθε δραστηριότητα, κάθε αποτυχία ή επιτυχία συλλόγου, πρωταθλημάτων,
ομοσπονδιών, αποτελεί πρότυπο προς μίμηση ή αποφυγή, ανάλογα με την περίσταση.

Όπως, για παράδειγμα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που αποτελεί το ιδανικό
μοντέλο οικονομικής διαχείρισης συλλόγου. Ή η Οσέρ με την πρότυπη ακαδημία
ανάδειξης ποδοσφαιριστών που έχει δημιουργήσει ο Γκι Ρου. Ή ακόμα η Φιορεντίνα
και η κακοδιαχείρισή της που την οδήγησε στη χρεοκοπία και τη διάλυσή της.

Τις τελευταίες ημέρες ο Άγιαξ, ένα ακόμα πρότυπο σε διάφορους τομείς του
ποδοσφαιρικού οικοδομήματος, παρέδωσε μαθήματα και μάλιστα «ιδιαίτερα» σ’ εμάς
τους Έλληνες.

H απόκτηση του Γιάννη Αναστασίου από τον σύλλογο του Άμστερνταμ στον οποίον
επικεφαλής του τεχνικού τιμ είναι δύο κολοσσοί, ο Ρόναλντ Κούμαν και ο Λουίς
Φαν Γκάαλ, ταρακούκησε το ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της χώρας μας.

Και αντί να αναρωτηθούμε πού κάναμε λάθος και υποτιμήσαμε έναν σπουδαίο
παίκτη (και δεν είναι ο μόνος) προσπαθούμε με υπαινιγμούς να αμφισβητήσουμε ή
και να υποτιμήσουμε την επιλογή του «Αίαντα».

Και να ήταν το μόνο μάθημα στο οποίο μένουμε ανεξεταστέοι. H κακή
οικονομική κατάσταση των ευρωπαϊκών συλλόγων έχει αναγκάσει τις διοργανώτριες
αρχές πρωταθλημάτων και ευρωπαϊκών κυπέλλων να δημιουργήσουν ασφαλιστικές
δικλίδες προστατεύοντας πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους συλλόγους και φυσικά
τους παίκτες. Εμείς ποιους προστατεύουμε και με ποιον τρόπο;

Όσον αφορά το «μάθημα της βίας» και τους τρόπους καταπολέμησής της, εδώ
μένουμε στην ίδια τάξη για πολλά χρόνια, όποιος κι αν ήταν ο «καθηγητής». Το
πιο δυσάρεστο, το μέλλον προβλέπεται το ίδιο δυσοίωνο.

Μήπως, τελικά, το πρόβλημά μας είναι πως είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως;