Θέλω πίσω τον μαθητή μου

Ο Κάπο Φατιόν ήρθε στο Εσπερινό Γυμνάσιο Καλλιθέας τον Σεπτέμβριο και
γράφτηκε στη Γ’ Γυμνασίου. Ήταν ένα αδύνατο παιδί από την Αλβανία κοντά στα
δεκαοκτώ. Στην αρχή του σχολικού έτους ερχόταν με μικρή καθυστέρηση την πρώτη
ώρα και αναγκάστηκα να του κάνω παρατήρηση. Εκεί έμαθα ότι εργαζόταν σε
οικοδομή και ότι το αφεντικό δεν τον άφηνε να φύγει στο ωράριό του αν είχε
δουλειά.

Συχνό φαινόμενο οι συλλήψεις και οι κρατήσεις για τους αλλοδαπούς που το πρωί δουλεύουν και το βράδυ πηγαίνουν σχολείο…

Μου εξήγησε, κλαίγοντας σχεδόν, ότι δεν ήθελε να αργεί, ότι του άρεσε πολύ το
σχολείο και ότι δεν τολμούσε να πει στο αφεντικό να τον αφήνει να σχολάει στην
ώρα του. Χρειαζόταν τη δουλειά, χρειάζονταν τα χρήματα, ήταν στα δεκαοκτώ του
υπεύθυνος για τη συντήρηση άλλων μελών της οικογένειάς του. Μου είπε κι άλλα ο
Κάπο, αλλά κυρίως μού έδωσε να καταλάβω στην πράξη τι σημαίνει να είσαι
μετανάστης και Αλβανός.

Γίναμε φίλοι. Από τότε με το παιδί αυτό γίναμε φίλοι. Τα ελληνικά του
δεν ήταν καλά και προσπαθούσα λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι να εξηγήσω το
μάθημα με πιο λίγα λόγια και πιο απλά για να καταλάβει αυτός και άλλα τέσσερα
αλβανόπουλα που είχε η τάξη. Μου έκανε εντύπωση το γεγονός της προσπάθειας που
κατέβαλε ο Κάπο να καταλάβει, να μάθει… Κάποια μέρα ανοίξαμε μια κουβέντα
μέσα στην τάξη με την ευκαιρία ενός άλλου Αλβανού μαθητή – που δεν είχε
κλείσει ούτε τα δεκαέξι – ο οποίος το προηγούμενο βράδυ την είχε περάσει στο
κρατητήριο επειδή δεν είχε μαζί του τα χαρτιά του. Μου ήρθε στο μυαλό ο γιος
μου που βρίσκεται στην ίδια ηλικία και αμέσως ανακοίνωσα φωναχτά τη σκέψη μου
ότι μου φαινόταν τρομερό και παράνομο να κρατήσουν ένα παιδί για ένα ολόκληρο
βράδυ στη φυλακή, επειδή δεν είχε μαζί του τα χαρτιά του.

Τότε φωνές και πικρά χαμόγελα γέμισαν την αίθουσα. Αυτό που θεωρούσα εγώ
απίθανο και τρομερό, ήταν μια συχνή πραγματικότητα για αρκετούς αλλοδαπούς
μαθητές μου. Στις διηγήσεις τους ξεδιπλώθηκαν όλα. Συλλήψεις, εξευτελισμοί,
ξύλο, βραδιές στα κρατητήρια αλλά και απελάσεις ήταν γραμμένα στο βιογραφικό
τους. Τα φτωχοντυμένα και αδύναμα διαολάκια που προσπαθούσα να τους μάθω
ελληνικά και με αγαπούσαν σαν πατέρα τους τα είχαν περάσει όλα.

Είδα ένα φάντασμα. Το Σάββατο 24 Ιανουαρίου ο Κάπο συνελήφθη γιατί δεν
είχε ανανεωθεί η άδεια παραμονής του. Το νέο μαθεύτηκε τη Δευτέρα και μας
κινητοποίησε όλους, μαθητές και καθηγητές. Μέσα σε λίγη ώρα μαζεύτηκαν χρήματα
και κανονίστηκε μια επίσκεψη στο Αστυνομικό Τμήμα του Αλίμου. Είδα τον Κάπο
ξανά την Πέμπτη 5/2 μέσα στο ίδιο εκείνο άθλιο κελί. Από το παράθυρο του
κρατητηρίου είχα μπροστά μου ένα φάντασμα κουρελιασμένο που κρατιόταν με
δυσκολία στα πόδια του. Γύρισα στο σπίτι λυσσασμένος. Ένιωθα αδύναμος και
ένοχος. Από εκείνη τη μέρα μέχρι σήμερα κρατιέται σ’ έναν άθλιο χώρο στα
κρατητήρια του Αστυνομικού Τμήματος Αλίμου. Τα χαρτιά του έχουν ήδη
μεταβιβαστεί στο Τμήμα Αλλοδαπών, στο Γραφείο απελάσεων στον Κολωνό.

Θέλω πίσω τον μαθητή μου… Με ακούει κανείς;