«Δίκη χωρίς στοιχεία;..»

«Ξύπνησα ένα πρωί και βρισκόμουν σε μια εξωφρενική δίνη. Ο σύντροφος της
ζωής μου και πατέρας της μοναχοκόρης μας Ειρήνης, ο Αγγελέτος Κανάς ήταν
«τρομοκράτης». Αυτή την άποψη διατύπωναν τα MME, στην αρχή φωτογραφίζοντας τον
Άγγελο κι ύστερα κατονομάζοντάς τον… Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να καταλάβει
– είναι τόσο απίστευτο και τόσο καταστροφικό αυτό που συμβαίνει στην
οικογένειά μας. Θα μπορούσε, πιστέψτε με, στη δική μου θέση να είναι
οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στην Ελλάδα που έδεσε τη ζωή της με κάποιον που είχε
και πρώτο γάμο και στη θέση του Κανά οποιοσδήποτε άλλος άντρας που απλώς
ατύχησε στον πρώτο του γάμο…».

Ειρήνη Βεντούρη: «Σ’ αυτή τη χώρα φυλακίζεσαι δίχως το παραμικρό στοιχείο και πρέπει εσύ να αποδείξεις ότι είσαι αθώος και όχι οι διώκτες σου ότι είσαι ένοχος…»

Είναι η πρώτη φορά που η Ελένη Βεντούρη παίρνει τη μεγάλη απόφαση να μιλήσει
για την απίστευτη περιπέτεια που περνά εκείνη, ο άντρας της και το παιδί τους.
Μέχρι τώρα ο αγώνας της ήταν καθημερινός και ιδιαίτερα σκληρός – να γράφει ή
να μεταφέρει επιστολές, να μεσολαβεί ανάμεσα στον σύντροφό της και ορισμένες
εφημερίδες, να βλέπει δικηγόρους, να συγκεντρώνει έγραφα και αποδεικτικά
στοιχεία της αθωότητάς του, αφού, όπως με πικρία επισημαίνει, «σε αυτή τη χώρα
φυλακίζεσαι δίχως ούτε ένα υπαρκτό στοιχείο και πρέπει εσύ να αποδείξεις ότι
είσαι αθώος και όχι οι διώκτες σου ότι είσαι ένοχος»!

Καμία σχέση. Αξιοπρεπέστατη, δίχως εξάρσεις λόγου και πάθος εκδίκησης,
με ήπιους τόνους και επιχειρήματα για κάθε της αναφορά και κουβέντα προσπαθεί
όπως λέει να καταρρίψει «τον μύθο του τρομοκράτη Κανά» και να ξανακερδίσει την
οικογένειά της: «Με ρωτάνε όλοι και εσείς φαντάζομαι ποια είναι η σχέση που
έχω εγώ και ο Κανάς με την τρομοκρατία! H απάντησή μου είναι μία μόνο λέξη:
καμιά! Το δυστύχημα είναι ότι πρέπει και να το αποδείξουμε! Πώς να αποδείξεις
ότι δεν είσαι ελέφαντας;».

Πολύ πριν ξεσπάσει η θύελλα της τρομοκρατίας, εκείνη είχε εκπαιδευτεί στις
κακοτοπιές αφού επί χρόνια «αγωνιζόμασταν με τον άντρα μου να ξεμπλέξουμε από
τις απειλές, τους εκφοβισμούς και τους εκβιασμούς της πρώην γυναίκας του
Σοφίας Κυριακίδου. Είναι τόσο μνησίκακη αυτή η γυναίκα που φαινόταν ικανή για
όλα, αλλά πραγματικά δεν μπορούσα να φαντασθώ ποτέ ότι ένα ολόκληρο κράτος και
ένα σύστημα δικαιοσύνης θα εξόντωνε έναν άνθρωπο και όλη την οικογένειά του
στηριζόμενο στις κατηγορίες που εξαπέλυσε δίχως κανένα απολύτως στοιχείο,
δίχως την παραμικρή απόδειξη, η πρώην γυναίκα του. Μια γυναίκα που φάσκει και
αντιφάσκει στις καταθέσεις της και κανέναν δεν προβληματίζει…».

H Πολυξένη και η Ειρήνη. Γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και οι δύο στην
Κίμωλο. Τον ήξερε από τότε που θυμάται τον εαυτό της: «Είμαστε μαζί από το
1988. Και θα συνεχίζουμε να είμαστε…».

Ο γάμος του Αγγελέτου Κανά με την Σοφία Κυριακίδου είχε κλονιστεί από το
1981-’82. Απέκτησαν μαζί μια κόρη, την 22χρονη Πολυξένη, φοιτήτρια στην
Πάντειο.

«Η Ειρήνη μας γεννήθηκε το ’93. Δεν είχε ακόμα το διαζύγιό του – το πήρε τρία
χρόνια αργότερα – και έκανε πράξη αναγνώρισης της πατρότητας του παιδιού μας.
Αγαπούσε και αγαπά την Πολυξένη το ίδιο. Είναι ένας πατέρας που νοιάζεται για
τα παιδιά του. Όση περιουσία είχε την έγραψε στην μεγάλη του κόρη – με
τελευταίο ένα διαμέρισμα στην οδό Τοσίτσα…».

Οι δύο αδερφές δεν έχουν ποτέ συναντηθεί παρά την επιθυμία της μικρής Ειρήνης
που πρόσφατα έκλεισε τα δέκα της χρόνια και κάθε Σάββατο επισκέπτεται με την
μητέρα της τον μπαμπά στη φυλακή: «Ενα χρόνο τώρα τον βλέπει πίσω από ένα
τζάμι, δεν μπορεί να τον αγγίξει, ούτε να τον αγκαλιάσει και του μιλά από ένα
τηλέφωνο. Αντέχει όμως, είναι δυνατό και τρυφερό παιδί και ξέρει από την πρώτη
στιγμή όλη την αλήθεια…». H Πολυξένη δεν έχει επικοινωνήσει με τον πατέρα
της ούτε τον έχει επισκεφθεί στον Κορυδαλλό…

Θα τελειώσει ο εφιάλτης. H αυλαία της δεύτερης μεγάλης δίκης για την
τρομοκρατία ανοίγει την Δευτέρα, στην ίδια αίθουσα που δικάστηκε και η 17
Νοέμβρη: «Τι δίκη θα είναι αυτή χωρίς στοιχεία;», αναρωτιέται η Ελένη Βεντούρη
που θέλει να ελπίζει στην απελευθέρωση του άντρα της και όσων ακόμη έχουν,
όπως λέει, κατηγορηθεί άδικα. Εκείνη θα συνεχίσει να πηγαίνει το πρωί στη
δουλειά της – στο Εθνικό Τυπογραφείο – και από το μεσημέρι μέχρι αργά το βράδυ
θα συνεχίσει τον αδιάκοπο καθημερινό της αγώνα: «όπου κι αν πάω, παίρνω μαζί
και την Ειρήνη, δεν έχω πού να την αφήσω. Πολλές φορές διαβάζει κοντά στα
μεσάνυχτα. Είμαστε όμως ψύχραιμες – δεν μπορεί, θα τελειώσει αυτός ο εφιάλτης!
Και θα βρεθούν οι πραγματικοί ένοχοι αυτής της διαπλοκής… Ήδη ο άντρας μου
κατάφερε, αν και είναι φυλακή, την πρώτη καταδίκη της Κυριακίδου για απειλή
και εξύβριση, στις 5 Δεκεμβρίου του 2003…».