Η επιθεώρηση…

Λάκης Λαζόπουλος

Έγραφα χτες για την επιθεώρηση. Ότι πίστευα ως τώρα πως εξεμέτρησε το ζην και
πως θα «σέρνεται» έως ότου αποσυρθούν ή χαθούν οι μεγάλοι μάστορές της που την
υπηρετούν ακόμη, μια και δεν υπάρχει νέο αίμα να την ανανεώσει, είτε γιατί οι
νέοι ηθοποιοί δεν ξέρουν το είδος και το θεωρούν «μουσειακό» είτε γιατί δεν
τους δίνουν οι παλιοί τις ευκαιρίες. Κι έρχεται ξαφνικά ως απάντηση ο Λάκης ο
Λαζόπουλος, μοναδικός στο είδος του, και κάνει στροφή φέτος και ξαναγυρίζει
στην επιθεώρηση – έστω κι αν είναι μια δικής του έμπνευσης επιθεώρηση. Και
επιπλέον «σκίζει» στα ταμεία σε μια σεζόν απογοητευτική. Δεν είναι
«αρμοδιότητά» μου να πω από ‘δώ αν είναι καλός ή όχι. H κριτική θα μιλήσει, θα
τα βγάλετε και οι ίδιοι τα συμπεράσματά σας όταν τον δείτε.

…η φρεσκαδούρα και η ελπίδα

Άλλο είναι το θέμα μου. Ότι ο Λαζόπουλος επέλεξε να βγαίνει στη σκηνή τού
«Βρετάνια» πλαισιωμένος από έντεκα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, από τα οποία
τα δέκα είναι εντελώς «καινούργια» στο θέατρο – H φρεσκαδούρα. Και δεν τους
έχει για μπούγιο μόνο. Τους δίνει – και μπράβο του! – ευκαιρίες. Θα ξεπηδήσει
άραγε κάποιος ανάμεσά τους που θα συνεχίσει τον δρόμο της επιθεώρησης; Θα
«ζηλέψουν» κάποιοι άλλοι που έχουν τσαγανό για επιθεώρηση και θα τους
«κεντρίσει» η παράσταση, για να μαζευτούν και να τολμήσουν κάτι καινούργιο;
Δεν ξέρω. Αλλά ξαφνικά ένιωσα σαν μια μικρή ελπίδα να γεννιέται μέσα μου, πως
η επιθεώρηση μπορεί να ξαναγεννηθεί εκ της τέφρας της, όπως τότε, με τα παιδιά
του «Ελεύθερου Θεάτρου» και, στη συνέχεια, της «Ελεύθερης Σκηνής», με τον
Λαζόπουλο και τον Ξανθούλη μετά. Γιατί την αγαπάω την επιθεώρηση. Και την
πονάω. Και γιατί είναι τόσο ρωμαίικο είδος…