ANAΛΩΣIMA Tα τρένα που σταμάτησαν

Μία παρέα νεαρών με σακίδια, σαν αυτό που προσέφερε ο Γιώργος Παπανδρέου στον
διακομματικό πλειστηριασμό αντικειμένων, είχε φθάσει στα Καβάσιλα και περίμενε
το τρένο για την Κυλλήνη. Είχαν κάνει πολύ μακρινό ταξίδι, ήταν κουρασμένοι
και νύχτωνε, πίστευαν όμως ακράδαντα ότι θα κοιμόντουσαν στο πλοίο για τη
Ζάκυνθο, θα το προλάβαιναν στο λιμάνι της Κυλλήνης. Ποιος τους είχε πει ότι
υπήρχε τέτοιο τρένο; Ο σταθμάρχης, κουρασμένος κι εκείνος, καθώς ετοιμαζόταν
να κλείσει, τους κοίταζε αμήχανα, μην ξέροντας τι να κάνει. Σε ποιο μακρινό
έντυπο είχαν βρει γραμμένο το δρομολόγιο; H γραμμή είχε καταργηθεί την
προηγούμενη ημέρα, δεν θα ταξίδευε ποτέ ξανά η βαριά ντιζελομηχανή για το
λιμάνι. Πώς να το εξηγήσεις αυτό στους Γάλλους ταξιδιώτες, που θεωρούν τις
διαδρομές των τρένων σίγουρες σαν τη διαδρομή του ήλιου; Κάθε φορά που
διαφημίζεται ο εκσυγχρονισμός της γραμμής Αθήνας – Θεσσαλονίκη τούς θυμάμαι
χαμένους στη… μετάφραση της απίστευτης αλήθειας, ότι έπρεπε να κοιμηθούν
εκεί το βράδυ. Θυμάμαι και την πίκρα του σταθμάρχη, που δεν μεταφράστηκε. Τα
τρένα, με τη μόνιμη σιδηροτροχιά και τα σταθερά δρομολόγια, δημιουργούν στους
ανθρώπους μια πλαστή σιγουριά που κλονίζει την ψυχική τους υγεία όταν χαθεί.
Το τρένο για Θεσσαλονίκη θα είναι ακριβό, αλλά για την Κυλλήνη δεν υπάρχει
καθόλου, όπως δεν υπάρχει ούτε για Αγρίνιο ούτε για Λαύριο ούτε για ένα σωρό
μέρη προς τα οποία μπορεί να βρει κανείς ακόμα τις σιδηροτροχιές να
χορταριάζουν. Κι εγώ είμαι σαν τους Γάλλους. Όταν τις βλέπω αναρωτιέμαι πάντα
κατάπληκτη, όσα χρόνια κι αν περνάνε, γιατί πρέπει να μη χρησιμοποιούνται;
Αφού τόσο μας νοιάζει να αναδείξουμε τις ομορφιές της Ελλάδας.