Δρόμοι

Στο Πικαντίλι…

… ο Λονδρέζος που θα κοντοσταθεί εκεί, όλο και κάποιον γνωστό θα συναντήσει.
Δεν συνέβη όμως το ίδιο με τον δημοσιογράφο Νικ Κέρτις της «Ίβνινγκ
Στάνταρντ». Όση ώρα στεκόταν εκεί, ξεφυσώντας τον καπνό από ένα τεράστιο
«τσιγαριλίκι», κανείς δεν μπήκε στον κόπο να του ρίξει ούτε μια ματιά. Ήταν τη
μέρα που η κάνναβη είχε αποχαρακτηριστεί από πολύ παράνομο σε λιγότερο
παράνομο ναρκωτικό. Με την ευκαιρία, ο Νικ Κέρτις τύλιξε καμιά δεκαριά
«τσιγαριλίκια» – που στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά σκέτος αρωματισμένος
καπνός – και ξεφυσούσε δεξιά και αριστερά στον δρόμο για να δει τι εντύπωση θα
κάνει. H απόλυτη αδιαφορία των περαστικών τον έκανε να βγάλει το συμπέρασμα
πως οι Λονδρέζοι είχαν αποφασίσει πολύ πριν από τις αρμόδιες αρχές πως το
χασίσι δεν είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής.

Στον κινηματογράφο…

… «Εμπάιαρ», απ’ έξω εννοείται, τα πλήθη περνούσαν μπροστά του ασυγκίνητα.
Στην Ολντ Κόμτον Στριτ, τα ίδια. Με ένα «τσιγαριλίκι» στο στόμα πήγε κοντά σε
έναν αστυνομικό και τον ρώτησε πώς θα εφαρμόζει τον νέο νόμο. «Μας έχουν πει
να συλλαμβάνουμε τους γνωστούς χρήστες ή όποιους καπνίζουν κοντά σε σχολεία»
του είπε εκείνος. Ο Νικ Κέρτις του έδειξε τρία «τσιγαριλίκια» που του είχαν
απομείνει και τον ρώτησε αν αυτά αποτελούσαν λόγο για να συλληφθεί. «Αν
καπνίζατε κανένα και αν μου μύριζε σαν κάνναβη, θα σας τα έπαιρνα κύριε».

Ο δημοσιογράφος μας…

… κάπνισε κάνα δυο ακόμη στον σταθμό Τσάρινγκ Κρος, αλλά ούτε με αυτά
μπόρεσε να σπάσει την αταραξία των περαστικών. Άναψε το τελευταίο του και
στριμώχτηκε ανάμεσα στον κόσμο που περίμενε στο εκδοτήριο εισιτηρίων. «E,
σβήστε το αμέσως!» του φώναξε οργισμένος ο εισπράκτορας. «Μα ο νόμος άλλαξε.
Και άλλωστε δεν είναι πραγματικό τσιγαριλίκι…». Ο εισπράκτορας τον έκοψε και
του έδειξε με το δάχτυλο την επιγραφή από πάνω του: «Απαγορεύεται το
κάπνισμα». Οι αστυνομικοί και το κοινό μπορεί να δείχνουν περισσότερη ανοχή
στην κάνναβη, αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Και πρώτα από όλα, οι
απαγορεύσεις. Είναι τόσες πολλές, που όσες και αν καταργηθούν, πάντα θα
υπάρχει κάποια που θα μας βάλει στον πειρασμό να πέσουμε στα δίχτυα της.

Ο Πλάτων…

… έβαζε την κλίση στα ναρκωτικά στην ίδια τάξη με την κλίση στο σεξ, το
πιοτό και το χρήμα: επιθυμία που επιθυμεί τον εαυτό της, που εξαντλείται στην
ίδια της την όρεξη, αρνητική στην ουσία της, ψευδής και εφήμερη, συμπίπτει με
μια αίσθηση κενού, που ξανανάβει πριν προλάβει να σβηστεί. Ο γόνιμος
προβληματισμός των αρχαίων εξαντλείται σήμερα σε ένα άγονο σύγχρονο δίλημμα:
νομιμοποίηση ή απαγόρευση; Μπορεί ποτέ κανείς να επιτρέψει ή να απαγορεύσει
ένα κοινωνικό φαινόμενο;