ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Οι φίλοι του Τζιο έχουν κάθε λόγο να γιορτάζουν σήμερα. Ο δικός τους ήταν και
πάλι πραγματικός αρχηγός, νίκησε μόνος του στον Πύργο κι έφθασε τα δεκαπέντε
γκολ στο Πρωτάθλημα. Σχεδόν δεν του μένει παρά να τον ξαναθυμηθούν στη
Σελεσάο, όπως τότε που πέταγε πάλι στο Πρωτάθλημα, πριν τον προσγειώσει ο
Σέμος ένα απόγευμα στη Θεσσαλονίκη. Και όμως, οι φίλοι τού Τζιο, στο αρχηγείο
τους κάπου στην Καστέλλα, δίπλα στην ελληνική σχολή σάμπας, είναι απόψε μάλλον
μελαγχολικοί.

Γιατί θυμούνται πόσο αμφισβητήθηκε, μέχρι πρόσφατα, ο ήρωάς τους και ξέρουν
ότι, έτσι που κρέμονται όλα από μια κλωστή στο ποδόσφαιρο, δεν αποκλείεται
καθόλου να αμφισβητηθεί ξανά. Εκείνος εμπιστεύεται τον Θεό. Ο δικός τους
τρόπος να αποδώσουν τιμές σε κάποιον που δεν μπορεί να χωρέσει σε γνωστά
σχήματα και να κριθεί με κοινά μέτρα είναι να ανακαλούν όσα έχουν πει εις
βάρος του οι διάφοροι ειδικοί των γηπέδων.

Κι έτσι, ενώ με μάλλον αδιάφορο μάτι χαζεύουν στην τηλεόραση τον αγώνα
Παναθηναϊκού – AEK και χειροκροτούν κάθε φορά που ο Γκούμας κερδίζει μια
κεφαλιά (τη μία που έπρεπε την έχασε πέρσι από τον δικό τους), ξεφυλλίζουν
νοερά τον κατάλογο της δικαίωσης. H πρώτη εξυπνάδα ήταν ότι ένας παίκτης που
φεύγει από την Μπαρτσελόνα για να έρθει στον Ολυμπιακό δεν μπορεί παρά να έχει
πάρει ανεπιστρεπτί την κατιούσα. Όταν φάνηκε, από τα πρώτα κιόλας φιλικά, ότι
η μπάλα όχι μόνο δεν ξεχνιέται, αλλά και διδάσκεται σε φιλάθλους και
αντιπάλους, το τροπάριο άλλαξε. Καλός παίκτης, αλλά δεν έχει συγκεκριμένη
θέση, το ‘πε και ο Βαν Γκαλ (δεν υπάρχει φίλος του Τζιο που να μη μισεί κάθε
τι το ολλανδικό). Ούτε κεντρικός ούτε εξτρέμ ούτε πραγματικός επιθετικός, ο
Βραζιλιάνος δεν θα μπορούσε να ταιριάξει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (το παιχνίδι
αυτό των Γκατούζων και των Νικιμπάτηδων) και θα χάλαγε τη χημεία της ομάδας.
Όταν ο Μπάγιεβιτς του βρήκε θέση απ’ όπου και σκόραρε και δημιουργούσε και
έτερπε, το παραμύθι προσαρμόστηκε: παίζει για τον εαυτό του και όχι για την
ομάδα, είναι πιο αργός από γκαζοζέν, μας κούρασε με τα τακουνάκια του. Με την
κοιλιά που έκανε μετά τον σοβαρό τραυματισμό του, κι ενώ είχε προλάβει να
λάμψει σε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ (αχ, η κατάρα του
εκτός έδρας, ούτε ένας μάγος δεν μπόρεσε να τη γιατρέψει), οι επαγγελματίες
μεμψίμοιροι αναθάρρησαν. Νάτα που σας τα λέγαμε, ο άνθρωπος είναι ξοφλημένος,
όσο πιο γρήγορα φύγει τόσο το καλύτερο. Ήρθε και ο Μπιγκόν και στραβοκοίταζε
αυτούς που δε μαρκάρουν, ακολούθησε κι ο Μαντζούρ και δεν του ταίριαζε στον
ρόμβο και οι γκρίνιες μεγάλωναν στις εξέδρες και στα καφενεία των
παντογνωστών. Οι φίλοι του Τζιο, που είχαν δει το φως και δεν το ξεχνούσαν,
έκαναν υπομονή.

H ρόδα γύρισε μόλις η ψυχή του πήρε αναπνοή. H ομάδα έγινε πιο επιθετικογενής
επί Λεμονή, η vox populi ακολούθησε, όπως πάντα, το ρεύμα, ο Πρόεδρος την
άκουσε και τον κράτησε βρίσκοντας ευκαιρία να του ψαλιδίσει τις αποδοχές (ο
Τζιο ρέφαρε επεκτεινόμενος στη διαφήμιση). H οριστική καταξίωση ήρθε φέτος, με
την ελευθερία που του χάρισε ο Προτάσοφ και την αυτοπεποίθηση που του
προσφέρει η παρουσία του θετού του γιου Καστίγιο. Για τους φίλους του Τζιο, τα
πολλά γκολ είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Γι’ αυτούς η μεγάλη του στιγμή
είναι και παραμένει η ασίστ στον Τζόρτζεβιτς με τον Παναθηναϊκό πριν από
μερικά χρόνια, ύστερα από επιτόπιο άδειασμα τριών αντιπάλων και αφού είχε
μόλις μπει στο παιχνίδι (ναι, είχε βρεθεί κάποτε στον πάγκο). Ο Τζιο είχε
ελάχιστα πανηγυρίσει τότε. H πραγματική τέχνη δεν πανηγυρίζει ποτέ όταν
ανταμώνει τον εαυτό της.