ΣE ΠPΩTO ENIKO Eπαγγελματικό μακιγιάζ

Μέχρι και τις προηγούμενες εκλογές, η τελευταία λέξη της μόδας για τα
ψηφοδέλτια ήταν οι γυναίκες υποψήφιες. Όσο πιο πολλές τόσο πιο καλά… Με
αυτήν τη βεβαιότητα πορευτήκαμε χωρίς ωστόσο να προσέξουμε ότι μαζί με τα
χλωρά έμπαιναν στο μπουκέτο και αρκετά ξερά. Αυτή τη φορά πιένες γνωρίζουν οι
«μειονότητες», που μπαίνουν στο προεκλογικό παιχνίδι με ένδυμα φολκλόρ για να
διακοσμήσουν μάλλον παρά για να ανατρέψουν ό,τι τόσα χρόνια τις κρατάει στον
ρόλο της μαζορέτας και της «φιλικής συμμετοχής». H «ειδολογική» αυτή αντίληψη,
που δεν περιέχει ίχνος πολιτικής πρότασης, με αποκαρδιώνει. Αλήθεια, τι σόι
πολυπολιτισμικότητα είναι αυτή που προβλέπει ότι καλός Αλβανός είναι μόνον ο
αριστούχος, καλός Τσιγγάνος είναι μόνον ο καλά σαπουνισμένος Τσιγγάνος, καλός
Κούρδος είναι μόνον όποιος διατηρεί κεμπαπτζήδικο και καλός μαύρος είναι μόνον
όποιος ντύνει στις παρελάσεις τα παιδιά του τσολιαδάκια;

H άποψη αυτή, εκτός από πολιτικά ευνουχιστική, είναι και κοινωνικά ανάγωγη.
Προσβάλλει μάλλον, παρά υποδέχεται το διαφορετικό. Το πλακώνει στις πλαστικές
εγχειρήσεις και τα λίφτινγκ, το κάνει αγνώριστο. Με την ίδια καχυποψία
παρατηρώ και την πρόσφατη καλλωπιστική προσπάθεια του Δήμου της Αθήνας η οποία
προπαγανδίζεται με το σλόγκαν «H Αθήνα χρειάζεται βάψιμο γιατί… έχει τα
χρονάκια της». Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι αυτή η πόλη χρειάζεται ένα γερό
ασβέστωμα. Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Στον υπαινιγμό για το θηλυκό που
στραβογερνάει και προς τούτο πρέπει να στηθούν επειγόντως σκαλωσιές και να
αρχίσει το ξύσιμο και το στοκάρισμα… H καμπάνια, εκτός από «επικοινωνιακά»
σαχλή, είναι και βαθιά ρατσιστική. Ξηλώστε την, κυρία Μπακογιάννη.