Δρόμοι

Οι ρέγκες…

… επικοινωνούν μεταξύ τους βγάζοντας υψίσυχνους ήχους από τον πρωκτό. Αυτό
λένε Καναδοί ερευνητές, που τα αποτελέσματα των ερευνών τους δημοσιεύθηκαν στο
περιοδικό «Επιστολές Βιολογίας». Όσο και αν φαίνεται παράξενο, η επιστημονική
ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας επιμένει πως η ανακάλυψή
της είναι αληθινή. Ήταν γνωστό ότι τα ψάρια που θέλουν να ζευγαρώσουν
επικοινωνούν με υπόκωφους ήχους που βγάζουν από την αεροκύστη που ρυθμίζει την
πλεύση τους. Τώρα, οι κλανιές έρχονται να προσθέσουν μια νέα διάσταση στο
λεξιλόγιό τους. Στην αρχή, οι βιολόγοι νόμιζαν πως οι υψίσυχνοι ήχοι που
ανίχνευαν τα μηχανήματά τους προέρχονταν από την αεροκύστη των ψαριών. Ύστερα,
όμως, παρατήρησαν τις φυσαλίδες που έβγαιναν από τον πρωκτό ταυτόχρονα με τους
ήχους. Αυτοί οι ήχοι δεν αποτελούν μέρος της πεπτικής διαδικασίας, αφού ο
αριθμός τους δεν αυξάνεται όταν τα ψάρια τρώνε. Οι ερευνητές εξέτασαν μήπως τα
ψάρια κλάνουν από φόβο, κάτι σαν σήμα συναγερμού μπροστά σε απειλή. Μα όταν
εξέθεσαν τα ψάρια σε μυρωδιά καρχαρία, ο αριθμός αυτών των ήχων δεν
μεταβλήθηκε καθόλου. Οι ερευνητές πιστεύουν πως, επειδή οι ρέγκες μπορούν να
ακούσουν αυτές τις συχνότητες που δεν μπορούν να ακούσουν τα περισσότερα άλλα
θαλάσσια είδη, είναι ένας τρόπος να επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς να
κινδυνεύουν να γίνουν αντιληπτές από τους εχθρούς τους. Ο Μαρκ Στιούαρτ,
έφορος στο Σκωτσέζικο Καταφύγιο Θαλάσσιας Ζωής, στο Όμπαν, λέει: «Στις
εκατοντάδες ρέγκες που κολυμπούν ασταμάτητα μέσα στο ενυδρείο, πολλές φορές
παρατηρήσαμε πολυάριθμες μικρές φυσαλίδες που άφηναν στο πέρασμά τους. Αν
κολλήσεις το αυτί σου πάνω στο τζάμι, μπορείς να ακούσεις αυτόν ακριβώς τον
ήχο που περιγράφουν οι επιστήμονες».

Στο πολιτικό…

… ενυδρείο, οι ήχοι δίνουν και παίρνουν στις μέρες μας σαν μια επιδημία που
βρίσκεται σε έξαρση, μάστιγα ανελέητη, απρόσβλητη από τις οιμωγές ή την πλήξη
του κοινού. Όσο περισσότεροι είναι αυτοί οι ήχοι τόσο περισσότερο φτωχαίνουν
το λεξιλόγιό μας, σαν φυσαλίδες κενές περιεχομένου.

Οι σημερινοί…

… πολιτικοί, λέει ο Αμερικανός συγγραφέας Γκορ Βιντάλ, όχι μονάχα δεν ξέρουν
να γράφουν τους λόγους τους, αλλά δεν ξέρουν ούτε να τους διαβάζουν. Δεν
βγάζουν ήχο, βγάζουν ηχώ, σαν και εκείνη που έβγαζε η αρχαία νύμφη, όταν η Ήρα
τής πήρε τη δική της φωνή και την καταράστηκε να επαναλαμβάνει ξένες.

Κάπως έτσι…

… έρχεται με τα χρόνια η αγάπη της σιωπής, όταν πια τα αυτιά έχουν κουραστεί
να μην παίρνουν απάντηση στο ίδιο πάντα ερώτημα: «Άκουσες τίποτα σήμερα που να
άξιζε τον κόπο να ακουστεί;». Ακούς τους πολιτικούς και θαρρείς πως ο
Δημοσθένης και ο Κικέρων δεν υπήρξαν ποτέ. Σπανίζουν ολοένα και περισσότερο οι
σοφοί σαν τον στρατάρχη Μόλτκε, που έλεγαν γι’ αυτόν ότι «μπορούσε να μένει
σιωπηλός σε επτά γλώσσες».