ANAΛΩΣIMA Σφυγμομετρήστε με!

Τρέχω στο τηλέφωνο όποτε χτυπάει. Πότε θα με πάρουν κι εμένα για γκάλοπ; Θέλω
τόσο πολύ να με περιλάβει το δείγμα, να πω κι εγώ τη γνώμη μου επιτέλους, να
μετρηθώ και να βαρύνω στα ποσοστά που τόσο πονοκεφαλιάζουν τους πολιτικούς. Να
γίνω ο πονοκέφαλος πολιτικών ως νουμεράκι – ποσοστό, είναι κι αυτό μια
φιλοδοξία. Οι αποφάσεις μου να συντονιστούν με το χτυποκάρδι τους, οι
ταλαντεύσεις μου να τους κάνουν να χλωμιάζουν, να με κυνηγούν και να μου
χαμογελούν, ενώ εγώ θα καλπάζω αποφασισμένη. Γκάλοπ, εκ του γκαλόπ, καλπασμού,
σφυγμομέτρηση εκ του σφυγμού των αλόγων που με πάνε βόλτα στα αδάκρυτα λιβάδια
(όχι σε δάση, δεν το ρισκάρουμε να χαθούμε χειμωνιάτικα, όπως οι υπογραφές των
βουλευτών που σαν Κοκκινοσκουφίτσες παρασύρθηκαν και τις έφαγε ο κακός λύκος).
Είμαι έτοιμη να απαντήσω σε κάθε ερώτηση, έχω την άποψή μου διατυπωμένη για
όλα, τι θα ψηφίσω και γιατί και πώς, με συναίσθημα ευθύνης, θα τους τα αναλύσω
όλα μόνη μου, δεν χρειάζονται καν ερωτήσεις για να βοηθηθώ, τα ξέρω νεράκι.
Τρέμει και το τηλεφωνάκι μου από επιθυμία. Παίρνουν σταθερά οι διαφημιστές
πιστωτικών καρτών και ινστιτούτων καλλονής που προσφέρουν δωρεάν περιποίηση
προσώπου, οι ασφαλιστές ζωής σπουδών και σύνταξης, ενώ με απασχολεί η
ανασφάλεια των βουλευτών αυτή την εποχή. Κάτι πρέπει να γίνει. Δεν είναι
δυνατόν να μένουμε τόσος κόσμος έτσι, έξω από τα γκάλοπ, πρέπει να μπει στα
δημοκρατικά αιτήματα. Κόψαμε τις διαδηλώσεις, κόψαμε τους καβγάδες,
εκπολιτιστήκαμε, αν δεν μας μετράνε και τις προθέσεις κάθε τόσο, με κάποιον
τρόπο που θα περιλαμβάνει τουλάχιστον όσους θέλουν να μετρηθούν, θα σκάσουμε.