ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι ανελέητοι και οι ανυπεράσπιστοι

Πατάω το τηλεκοντρόλ και είναι από τις λίγες φορές που αισθάνομαι ότι η κίνηση
αυτή δεν με απομονώνει. Αλλάζω κανάλι και σκέφτομαι ότι σπάνια μπορούμε ως
πολίτες να νιώσουμε τόσο παραπλήσια πράγματα, ταυτόχρονα, έστω και αρνητικά.
Παρατηρώ τα πρόσωπα στο επόμενο πάνελ και αναρωτιέμαι: Για να δούμε, εσείς
πόσο θα αντέξετε την κοσμιότητα…

Τόσες συζητήσεις κι όμως τόσα λίγα πράγματα να λέγονται. Τόσες κραυγές κι όμως
τόση σιωπή να φθάνει μέχρι τ’ αυτιά μας. Δεν είναι μόνο το ύφος πολλών
υποψηφίων. Αυτό ας υποθέσουμε ότι το έχουμε συνηθίσει. Δεν είναι καν τα
επαναλαμβανόμενα κλισέ, η εμφανής προσπάθεια να μη μιλήσουν για τα πραγματικά
αλλά για εκείνα που συμφέρουν τη μια ή την άλλη παράταξη. Αυτό που γίνεται
πλέον πραγματικά αποκρουστικό είναι το ουρλιαχτό, η προσπάθεια ο ένας να
φωνάξει περισσότερο από τον άλλον, να θίξει πιο βαθιά, να εκνευρίσει πιο
έντονα. Είναι και εκείνοι που αναρωτιούνται ως άλλοι Μποντλέρ: «Χιονοστιβάδα,
θέλεις να με παρασύρεις στην πτώση σου;» δείχνοντας ότι πιστεύουν βαθιά πως το
μόνο που μετράει τελικά, είναι να φωνάξουν περισσότερο για να τους θυμηθεί την
ώρα της κρίσης ο τηλεθεατής-ψηφοφόρος.

Παρακολουθώντας μία από τις πρόσφατες τηλεοπτικές συζητήσεις στο καφενείο ενός
χωριού, συνειδητοποίησα ότι όλοι – ασχέτως των πολιτικών μας πεποιθήσεων –
αντιδρούμε με την ίδια ενόχληση στον ανταγωνισμό των ντεσιμπέλ. Κι αν παλιά η
περιγραφή μιας χαώδους κουβέντας αποδιδόταν με τη φράση «γίναμε καφενείο»,
τώρα πλέον, μάλλον «γίναμε πάνελ» θα πρέπει να αποδοθεί. Τελικά ποιο είναι το
θέμα, ποιο είναι το κριτήριο που θα γράψει ιστορία; «Οι ανελέητοι και οι
ανυπεράσπιστοι», υποστηρίζει ο Φίλιπ Ροθ, «είναι όλα όσα χρειάζεται να ξέρουμε
για την ιστορία. Δεν έχουμε ανάγκη από χρονολογίες και ονόματα. Οι ανελέητοι
και οι ανυπεράσπιστοι, αυτό είναι το ζήτημα, γαμώτο!».