ANAΛΩΣIMA Προσόψεις

Θέλει βάψιμο, πράγματι, καλά το λέει η προτροπή του Δήμου Αθηναίων. Θέλει και
πολλά άλλα βέβαια, όχι επειδή τα ‘χει τα χρονάκια της, αλλά επειδή δεν τα
σεβάστηκε τα χρονάκια της. Τα νιάτα της, τα νεοκλασικά της και τα ωραία της
κομμάτια που τα ξεπούλησε με συνοπτικότατες διαδικασίες. Βάψιμο, σοβάτισμα και
μερεμέτισμα ήδη ανέστησαν ξανά τα περιφρονημένα κτίρια που αργοπέθαιναν
αξιοπρεπώς στο κέντρο της πόλης, κάτω από τεράστιες επιγραφές. Στον πεζόδρομο
απέναντι από το Πολυτεχνείο, το μέγαρο του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου
αναδύθηκε από τη σκοτεινιά και τη φθορά του. Στην Πατησίων η Κάζα ντ’ Ιτάλια
γδύθηκε τις λινάτσες και εμφανίστηκε φρεσκοβαμμένη, με τις καμάρες της τής
πρώτης περιόδου βενετσιάνικου ρυθμού, σαν να ταξίδεψε από τη Γαληνοτάτη, απ’
ευθείας στην τεταραγμένη. Και παραδίπλα το «Ακροπόλ», το πολύπαθο,
ξεφασκιώθηκε κι αυτό και το ξαναθυμηθήκαμε, άβαφο ακόμα αλλά με προοπτικές.
Κάπως παράξενες είναι οι μπογιές βέβαια, αυτό το κίτρινο ή το ροζ δεν θυμίζει
την εικόνα της πέτρας που συνηθίσαμε, αλλά δεν πειράζει. Αν αυτό αρέσει και
κάνει να ξαναγαπηθούν τα λίγα παλιά κτίρια που απέμειναν, δεν θα τσακωθούμε
προτείνοντας πράσινα κυπαρισσί και μοβ για να σπάσει η μονοτονία. Φτάνει να
ξεπεραστεί η αμηχανία που νιώθουν οι Αθηναίοι μπροστά στα παλιά κτίρια. Τα
βλέπουν και υπολογίζουν χαμένα τετραγωνικά. Υποπτεύομαι ότι από μέσα δεν έχουν
βρει ακόμα ρόλο αυτά τα φρεσκαρισμένα κτίρια. Σκοτεινά είναι τα παράθυρα, σαν
να μην υπάρχει ψυχή μέσα. Μόνο τις προσόψεις βάψανε, το σκηνικό της γιορτής.
Κι αν δεν κατοικηθούν και δεν λειτουργήσουν τα παρασκήνια, θα σιγολειώσει η
πρόσοψη ξανά, αμέσως μόλις σβήσουν τα φώτα.