Δρόμοι

H Πυθία…

… του μαντείου των Δελφών είπε στον Κροίσο πως αν έκανε επίθεση στους Πέρσες
θα καταστρεφόταν μια μεγάλη αυτοκρατορία. Έχοντας εμπιστοσύνη στους δελφικούς
χρησμούς, που πολλές φορές στο παρελθόν είχαν βγει αληθινοί, ο Κροίσος
επιτέθηκε εναντίον των Περσών και ηττήθηκε. H μεγάλη αυτοκρατορία που
καταστράφηκε ήταν η δική του.

Οι χρησμοί…

… είναι δίγλωσσοι. Γι’ αυτό ακριβώς λένε πάντα την αλήθεια. Ακούμε αυτό που
ελπίζουμε, αλλά συμβαίνει αυτό που φοβόμαστε. Από τις δυο γλώσσες του
παιχνιδιού, ποτέ δεν ξέρουμε ποια είναι η ομιλούμενη. Και όσο εμείς
προσπαθούμε να την αποφύγουμε, τόσο η προφητεία επαληθεύεται. Οι μάγισσες
δίνουν στον Μάκβεθ την υπόσχεση πως δεν θα ηττηθεί όσο το δάσος δεν θα αρχίσει
να βαδίζει εναντίον του και πως δεν θα πεθάνει από το χέρι κανενός «που να
έχει γεννηθεί από γυναίκα». Όμως, όταν οι στρατιώτες κινούνται κατά του πύργου
του Μάκβεθ, κρύβονται πίσω από κλάρες δέντρων που κρατούν στα χέρια τους. Και
αυτός που του παίρνει τη ζωή δεν έχει γεννηθεί, αλλά έχει αφαιρεθεί με τη βία
από τα σπλάγχνα της μάνας του.

Μπορούμε…

… λοιπόν να γνωρίζουμε το μέλλον; Μάλλον όχι. Από τους σιβυλλικούς χρησμούς
και τους γρίφους του Οιδίποδα μέχρι την προφητεία του Μάτριξ και τις
δημοσκοπήσεις πριν από τις εκλογές, το μέλλον πολύ συχνά μάς καταλαμβάνει εξ
απήνης και ας διαθέτουμε σήμερα άπειρα τεχνολογικά μέσα, στατιστικές,
αναλύσεις. Πόσοι και πόσοι πολιτικοί δεν έπεσαν θύματα των σύγχρονων χρησμών,
οδηγώντας τα στρατεύματά τους όπως ο Κροίσος κατά των Περσών, επειδή διάβασαν
λανθασμένα τις δημοσκοπήσεις; H προφητεία δίνει μια υπόσχεση. Καλού κακού, αν
δεν είναι αυτή που είχαμε κατά νου, φροντίζουμε να ξεγελάμε τον εαυτό μας. H
αγαπημένη μας στρατηγική σε αυτή την περίπτωση είναι να αναδιατυπώνουμε την
υπόσχεση έτσι που να φαίνεται πως τηρήθηκε και πως δεν προδοθήκαμε από την
προφητεία. Γιατί οι προφητείες είναι πολλές φορές σκληρές. Παίζουν μαζί μας
όπως παίζουν οι θεοί με τους ανθρώπους, τα παιδιά με τις μύγες, η γάτα με το
ποντίκι. Θέλουν άραγε να μας δώσουν ένα μάθημα;

Οι θεοί…

… εμφανίζονται όποτε νομίζουμε πως ξέρουμε περισσότερα από όσα μπορεί να
ξέρει ένα συνηθισμένο ανθρώπινο πλάσμα, λέει ο συγγραφέας Μάικλ Γουντ στο
βιβλίο του «Ο δρόμος προς τους Δελφούς». Και εξαφανίζονται πάλι όποτε τους
ζητούμε να μας πουν τι να κάνουμε. Παρ’ όλα αυτά, όπως καλά ξέρουμε όλοι μας,
σε στιγμές κρίσης και αβεβαιότητας είναι που ζητούμε με απόγνωση να δούμε
κάποια σημάδια. Μπορούμε να τα δούμε παντού, αλλά δεν τα προσέχουμε όλα το
ίδιο. Προσέχουμε μονάχα εκείνα που μας δίνουν τις απαντήσεις τις οποίες
επιθυμούμε ενδόμυχα. Και ας μας είναι γνωστό το πάθημα του Κροίσου.