Διαστάσεις H πόλη των χαμένων γαντιών

Σύμφωνα με τις στατιστικές, οι δεξιόχειρες είναι περίπου εννιά φορές
περισσότεροι από τους αριστερόχειρες, και αυτή η αναλογία παραμένει αναλλοίωτη
εδώ και αιώνες. H Νέα Υόρκη πρέπει λοιπόν να αποτελεί μια εξαίρεση.

Εγώ, τα γάντια μου, δεν θα τα χάσω ποτέ

H συλλογή είχε απ’ όλα. Τα περισσότερα ήταν μαύρα και μάλλινα, υπήρχε όμως και
ένα καφέ γάντι με φερμουάρ από δερματίνη, ένα νάυλον γάντι απ’ αυτά που
φτάνουν μέχρι τον αγκώνα, ακόμη και ένα γάντι του μποξ. Τα παιδικά γάντια
κυριαρχούσαν, άλλα με δάκτυλα κι άλλα χωρίς, υπήρχαν και μερικά μικροσκοπικά
γαντάκια για μωρά, ακόμη κι ένα γάντι για σκύλο. Το Σέντραλ Παρκ είναι γεμάτο
από μικρά γάντια χωρίς δάκτυλα, εξήγησε η συλλέκτρια στον δημοσιογράφο του
Νιου Γιόρκερ, ιδιαίτερα τις χιονισμένες νύχτες, όταν οι οικογένειες με
τα έλκηθρα επιστρέφουν στα σπίτια τους.

H Αλεξάντρα Χόροβιτς είναι μια ψηλή, αδύνατη Αμερικανίδα 34 ετών, που μελετά
τη συμπεριφορά των ζώων και εξάγει συμπεράσματα για τον τρόπο που λειτουργεί
το μυαλό τους. Έχει όμως και ένα περίεργο χόμπυ: εδώ κι έναν χρόνο γυρίζει
στους δρόμους και στα πάρκα της Νέας Υόρκης και μαζεύει χαμένα γάντια. Δεν το
κάνει στο πλαίσιο κάποιας έρευνας ούτε για να οργανώσει στο μέλλον μια
πρωτοποριακή έκθεση. Απλώς μαζεύει μονά γάντια, ελπίζοντας στο μέλλον να βρει
το ταίρι τους. H εικόνα ενός γαντιού που βρίσκεται μόνο του στη μέση ενός
πεζοδρομίου αποπνέει μια μελαγχολία, δεν είναι βέβαια κάτι τραγικό, στον Πρώτο
Κόσμο βρισκόμαστε και όχι στον Τρίτο, ένα χαμένο γάντι εύκολα αντικαθίσταται,
η μοναξιά όμως είναι ίδια παντού. Εκατόν δεκαοκτώ γάντια είχε μαζέψει εκείνη
την εβδομάδα η Αλεξάντρα, και η αναλογία των δεξιών προς τα αριστερά ήταν τρία
προς ένα. H εξήγηση είναι απλή: συνήθως χάνεται ένα γάντι όταν το βγάζουμε για
να κάνουμε μια κίνηση με το «καλό» μας χέρι, να σφίξουμε το χέρι ενός φίλου,
να ψάξουμε για ψιλά, να κάνουμε ένα τηλεφώνημα. Κι αφού για τους περισσότερους
το καλό χέρι είναι το δεξί, αυτό το γάντι χάνουν. Και πάλι, όμως, τρία προς
ένα, όταν η αναλογία παγκοσμίως είναι εννιά προς ένα, δεν είναι περίεργο;

Το χόμπυ της Αλεξάντρα διέπεται από ορισμένους κανόνες: δεν μαζεύει ποτέ
εργατικά γάντια ούτε αυτά τα λαστιχένια για την κουζίνα, αφήνει στη θέση τους
τα πολύ φθαρμένα όπως κι εκείνα που έχει βρει κάποιος πριν απ’ αυτήν και τα
έχει ακουμπήσει σε ένα εμφανές μέρος, μήπως τα αναζητήσει ο ιδιοκτήτης τους.
Τις πολύ κρύες ημέρες βρίσκει λιγότερα γάντια, είναι λογικό, η απώλειά τους
γίνεται αμέσως αντιληπτή. Έχει όμως και τα τυχερά της. Τις προάλλες,
περπατώντας στο Μπρόντγουεϊ, βρήκε τρία γάντια το ένα κοντά στο άλλο, ένα καφέ
βαμβακερό, ένα μπλε από μαλλί και νάυλον κι ένα χοντρό γάντι για τον κήπο.
Περίεργο, πολύ περίεργο, κάποια θεωρία πρέπει να υπάρχει που να εξηγεί αυτό το
φαινόμενο.