Λαϊκό και λαϊκισμός

Οι εμπορικοί στόχοι για μεγαλύτερο κέρδος από ορισμένες εταιρείες παραγωγής
και πώλησης CD και «αναπαραγωγής» παλιών τραγουδιών έχουν δημιουργήσει τον
τελευταίο καιρό μεγάλη σύγχυση στο κοινό, που δέχεται καταιγισμό τηλεοπτικών
διαφημίσεων. Προβάλλονται σειρές CD με τραγούδια κλασικά (ελαφρά, ρεμπέτικα,
λαϊκά, δημοτικά, έντεχνα) που έχουν ερμηνεύσει κατά καιρούς διακεκριμένοι
καλλιτέχνες του τραγουδιού. Οι εταιρείες ή τα club που εκμεταλλεύονται τον
μόχθο, τις εμπνεύσεις και το μεράκι των παλιών δημιουργών, μουσικών και
τραγουδιστών, τους εντάσσουν, χωρίς διακρίσεις, στα διαφημιστικά τους
προγράμματα όλους μαζί. Τους κορυφαίους του λαϊκού μας τραγουδιού (Τσιτσάνης,
Χιώτης, Καλδάρας, Καζαντζίδης, Μπιθικώστης, Γαβαλάς) με τους κορυφαίους του
λαϊκισμού (Χριστοδουλόπουλος, Σαλαμπάσης, Σφακιανάκης). Το αναφέρουμε
ενδεικτικά, αν και υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα. Είναι θλιβερό να
γίνεται τέτοιο ανακάτεμα, για να αυξάνει τα κέρδη του το εμπόριο του
τραγουδιού. H ισοπέδωση αυτή, εκτός από τα οικονομικά οφέλη, δημιουργεί και
την άποψη (κυρίως στους νέους) ότι όλα είναι ίδια. Δηλαδή, τι λαϊκά τι
λαϊκίστικα. Τα λαϊκά τραγούδια, τα κλασικά μουσικοποιητικά αριστουργήματα,
θυσία στον βωμό του κέρδους.