20 ΕPΩTHΣEIΣ ΔIONYΣHΣ TΣAKNHΣ

ΣΥΝΘΕΤΗΣ – ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ

Έπειτα από 20 χρόνια στη δισκογραφία, ο Διονύσης Τσακνής αυτονομείται. Ο
λόγος της αποχώρησής του από την Universal και της απόφασής του να
χρηματοδοτεί ο ίδιος τους δίσκους του οφείλεται (όπως λέει) στο οργανωμένο
σχέδιο των εταιρειών της «εξόντωσης του διαφορετικού».

«Μια Ζωή Αλλού»: Το ξεκίνημα μια νέας εποχής για σένα;

Ναι και μάλιστα με τη λογική του μονόδρομου.

Πώς θα την ονόμαζες;

Επιστροφή στον αθώο δρόμο του τραγουδιού και επί το επαναστατικότερον «πάλης
ξεκίνημα νέοι αγώνες».

Υπήρχε εναλλακτική λύση;

Υπήρχε, αλλά έμοιαζε με το πάτημα σε δύο βάρκες.

Τι ήταν αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι;

Οι προσπάθειες παρέμβασης στη δουλειά μου, από ανθρώπους που οδήγησαν το
τραγούδι στο σημείο που βρίσκεται σήμερα.

Τι θα απαντούσες στους ανθρώπους του χώρου σου, που λένε «αυτά τα πράγματα
δεν γίνονται» (με την έννοια ότι δεν είναι βιώσιμη η λύση της αυτονόμησης);

Δεν μου αρέσουν οι σκέψεις που αρχίζουν από δεν. Εξάλλου, η ζωή δείχνει πως
όλα γίνονται. Πρέπει να το θες, να το πιστεύεις και να το παλεύεις. Άμα
αρκείσαι στο να γκρινιάζεις απ’ τον καναπέ, όντως «αυτά τα πράγματα δεν γίνονται».

Ποιο είναι επί της ουσίας το πρόβλημα της ελληνικής δισκογραφίας σήμερα;

Έχει αρκετό χώρο η εφημερίδα για να απαντήσω; Προφανώς όχι. Μένω στο
τηλεγράφημα λοιπόν: προσπάθεια ομογενοποίησης του τραγουδιού (να μοιάζουν όλα
δηλαδή μεταξύ τους), υπερπαραγωγή σκουπιδιών και υπερβολικές τιμές.

Πώς το διευθετούν οι ιθύνοντες;

Με σχέδιο εξόντωσης του διαφορετικού.

Ενώ πολλοί συνάδελφοί σου έχουν άποψη, γιατί βλέπουμε μια τόσο παθητική
αντιμετώπιση (και από την πλευρά τους);

Ο καθένας για ν’ αντιδράσει θέλει τον χρόνο του, το «πάτημα στον κάλο», το
ξεχείλισμα του ποτηριού. Πάντως, ο δρόμος είναι ανοιχτός πλέον.

Τι φοβούνται;

Δεν ξέρω αν είναι φόβος ή ανασφάλεια ή βολή. H λογική του «πού να τρέχω τώρα»
ίσως να επικρατεί στον χώρο μας και πιθανόν να επικρατεί και για λίγο καιρό
ακόμη.

Γιατί προτίμησες την πλήρη αυτονόμηση ενώ υπάρχουν σήμερα μικρές
ανεξάρτητες ελληνικές εταιρείες που θα μπορούσαν να αναλάβουν τη δουλειά σου;

H αλήθεια είναι ότι συζήτησα με ορισμένες, αλλά δεν βρήκα τις προτάσεις και
τις απόψεις τους ούτε ενδιαφέρουσες, ούτε πειστικές. Στο μέλλον, πάντως, δεν
το αποκλείω.

Τη διανομή έχει αναλάβει (και πάλι) μια μεγάλη εταιρεία (MINOS ΕΜΙ). Θα
«υπερασπιστεί» τον δίσκο σου;

Γιατί όχι; Πρόκειται για μια τίμια εμπορική συναλλαγή. Εγώ παράγω, εκείνη
πουλάει. Σχέση καθιερωμένη απ’ την εποχή του Γουτεμβέργιου και δώθε.

Τελικά, είναι όντως μεγάλο το ρίσκο για σένα;

Όσο πιο μεγάλο ρίσκο τόσο μεγαλύτερο το στοίχημα που πρέπει να κερδίσεις και
άρα άλλο τόσο μεγαλύτερο το πείσμα.

Γιατί μείωσες την τιμή;

Ίσως γιατί είμαι απ’ τους λίγους καλλιτέχνες που ξέρουν πόσο είναι το μέσο,
για να μην πω το κατώτερο, μεροκάματο στις μέρες μας.

Ήταν από χρόνια ένα αίτημά σου, που δεν γινόταν αποδεκτό από τις εκάστοτε εταιρείες;

Όταν άρχισε να παραγίνεται το κακό, ναι. Και πιστεύω πως σε λίγο καιρό θα
αναγκαστούν οι πάντες να πουλούν πιο λογικά.

Ένας κακόβουλος θα σκεφτόταν: Όταν οι καλλιτέχνες είναι στα «πάνω τους»
κανείς τους δεν μιλάει. Μόνον όταν αρχίζει και «παίζεται» η θέση τους τολμούν
να αμφισβητήσουν το σύστημα.

Ο κακόβουλος θα πει κι άλλα χειρότερα. Σε ό,τι με αφορά, πάντως, ανέκαθεν
ήμουν κακό παιδί. Άλλωστε δεν κάνω τίποτα άλλο, παρά να παρακολουθώ τους
σπουδαίους καλλιτέχνες της Ευρώπης και της Αμερικής που άρχισαν από καιρό να αυτονομούνται.

Σήμερα πώς βλέπεις την κίνηση της μεταγραφής σου από την Sony στη Nitro;

Ως μια κίνηση αλλαγής περιβάλλοντος. Εκεί είχα όντως την απόλυτη ελευθερία.
Και μη σας φανεί παράξενο που αυτό οφείλεται στον Πέτρο Κωστόπουλο και στο
Μίλτο Καρατζά.

Αν γύρναγες τον χρόνο πίσω τι δεν θα έκανες;

Ένα κάρο πράγματα. Τελευταία σιγομουρμουρίζω πολύ συχνά το «στερνή μου γνώση
να σ’ είχα πρώτα».

Οι συνάδελφοί σου σε υπερασπίστηκαν σε αυτή την ιστορία (της αυτονόμησης) ή
ήσουν μόνος;

Αρκετοί και τους ευχαριστώ.

Ποια είναι η σκέψη που συντηρεί την αισιοδοξία σου;

Με τέσσερις λέξεις «ό,τι δώσεις, θα πάρεις».

Τελικά, γιατί κάνεις αυτή τη δουλειά;

Αυτήν έμαθα, αυτήν ξέρω. Μήπως, όμως, υπάρχει καμιά καλύτερη πρόταση;
Ευχαρίστως τη συζητώ. Πρέπει όμως να προϋποθέτει αυτή τη γλυκιά αίσθηση
επικοινωνίας που νιώθω όταν είμαι στη σκηνή.

Και μία ακόμη ερώτηση: σήμερα ή τότε (που ξεκίνησες) ήταν καλύτερη στιγμή
για «αντάρτικο»; Γιατί;

Αντάρτικο κάνεις όταν ωριμάσεις μαζί με τις συνθήκες. Αυτά πάνε μαζί. Ώριμες
συνθήκες με ανώριμους ανθρώπους ή ώριμοι άνθρωποι σε λάθος εποχές, Βατερλώ εν όψει.