MATIEΣ Ο Aντώνης

Πέρυσι, σαν σήμερα, όπως κάθε χρόνο, μόλις πήρε να νυχτώνει, φόρεσε το σκούρο
του κοστούμι, το λευκό του πουκάμισο, την μπλε γραβάτα του και άρχισε να
βηματίζει νευρικά, από τη μια άκρη του μεγάλου λίβινγκ-ρουμ ώς την άλλη, να
ελέγχει με σχολαστικότητα αν είναι όλα «εντάξει» στο τραπέζι, να κάνει
υποδείξεις και παρατηρήσεις, να τα βάζει ακόμη και με την Ελένη, τη γυναίκα
του, το πιο αγαπημένο του πρόσωπο στον κόσμο, μέσα στην αγωνία του να τα βρουν
όλα ωραία – που ήταν, και με το παραπάνω – οι φίλοι που θα ‘ρχονταν για να του
ευχηθούν «χρόνια πολλά».

Δεν μιλάω για δέκα, είκοσι, τριάντα φίλους. Μιλάω για ογδόντα, για εκατό! Που
δεν ήταν προσκεκλημένοι. Αλλά επισκέπτονταν από αγάπη, από τρυφερότητα, από
σεβασμό το διαμέρισμα της Αναγνωστοπούλου, για να αγκαλιάσουν τον Αντώνη, τον
Αντώνη τους, τον άνθρωπο με την απλή καρδιά, το χαμόγελο, την έγνοια για κάθε
ταπεινό, κυνηγημένο, ανήμπορο.

Και ποιους δεν συνάντησα στο σπίτι των Σαμαράκηδων, όλα αυτά τα χρόνια που ο
Αντώνης «γιόρταζε τ’ όνομά του»… Σημίτης, Γιάννος, Βάσω, Λαλιώτης, Μιχ.
Παπακωνσταντίνου, Πεπονής, Κοντογιαννόπουλος, Ροκόφυλλος, Θ. Καρατζάς,
Πρωτόπαπας, Μιλένα, Λιάνης, Σηφουνάκης, M. Παπαϊωάννου, Ρωμαίος, Μπένος,
Αλαβάνος, Πεπελάσης, Φυντανίδης, Κυριακόπουλος, Βότσης, Μιχαηλίδης,
Βαρδινογιάννης… Και ανάμεσά τους, φίλους του ζευγαριού από τα παλιά,
ανθρώπους της βιοπάλης. Και βέβαια, συγγραφείς, ζωγράφους, μουσικούς,
τραγουδιστές…

Εκεί κατά τις 11, ακόμη και όταν ήταν άρρωστος, τηλεφωνούσε και ο Ανδρέας
Παπανδρέου. Για να μιλήσει για 10 λεπτά με τον Αντώνη του, τον αγαπημένο του
πεζογράφο, και ύστερα να πάρει για τρίτη και για τέταρτη φορά τον «Αντωνάκη
του» τον Λιβάνη, που τον θεωρούσε όχι μόνο κομμάτι της ζωής του, αλλά και της
καρδιάς του! Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο τόσο πλούσιος σε αισθήματα πολιτικός.

Απόψε, στο σπίτι της Αναγνωστοπούλου, η Ελένη Σαμαράκη δεν θα τρέχει πέρα –
δώθε, για να ρυθμίσει και την «τελευταία λεπτομέρεια, πριν ανοίξει η πόρτα και
αρχίσουν να μπαίνουν οι φίλοι και οι γνωστοί. Είμαι, όμως, βέβαιος, ότι θα
ανάψει όλα τα φώτα, όπως κάθε χρονιά. Γιατί ο Αντώνης, ο Αντώνης της, ο
Αντώνης μας, θα βρίσκεται δίπλα της, στη μεγάλη πολυθρόνα, μπαίνοντας
αριστερά, θα καπνίζει τη μισοσβησμένη πίπα του και θα της θυμίζει περιστατικά
από τη γειτονιά της οδού Ιππολύτου, από την οδό Φωκαίας και την Πλατεία
Κυριακού και από την Πύλο την πανέμορφη…

Αντώνη, τι να σου πω αντί για ευχές σήμερα, μέρα που ‘ναι, εκτός από το ότι
πάντα σε θυμάμαι και σ’ αγαπώ;