[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Εποχές καταπληκτικές, μοναδικές. Και περίεργες. Τα πάνω έρχονται κάτω, και το
αντίθετο. Το βέβαιο μετατρέπεται σε εντελώς αβέβαιο, και το χαμένο μοιάζει να
κερδίζει. Το εκκρεμές κινείται συνεχώς, κι αυτό που μέχρι πρότινος το
θεωρούσαμε δεδομένο, τώρα είναι στον αέρα και προσπαθεί να πιαστεί κάπου για
να συγκρατηθεί. Ουδέποτε στο παρελθόν γνωρίσαμε τέτοιες ανατροπές μέσα σε τόσο
μικρό χρονικό διάστημα. Και ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν τόσο καταιγιστικά πολλές
εξελίξεις. Πολλοί υποστηρίζουν ότι στην πολιτική πρέπει όλα να τα περιμένεις,
και δεν έχουν άδικο. Όλα. Ακόμη κι αυτό που παρατηρούμε όλες αυτές τις ημέρες.
ΠΑΣΟΚοι που μέχρι χθες έβριζαν το κόμμα τους, την κυβέρνησή τους, τους φίλους
και γνωστούς τους που επέμεναν «ΠΑΣΟΚ», να τρέχουν τώρα να στρατευθούν στο
κόμμα, που μέχρι τώρα δεν ήθελαν ούτε να ακούν ούτε να βλέπουν.

Φλέβα χρυσού

… «Γιώργος είναι η αιτία», και όποιος σωστά βλέπει, καταλαβαίνει ότι αυτό
που κάνει τους ΠΑΣΟΚους να ανακαλύπτουν ξανά το… ΠΑΣΟΚ και την… αισιόδοξη
πλευρά της ζωής, είναι η αίσθηση ότι αυτή η ιστορία του Γιώργου Παπανδρέου
έχει συναίσθημα. Ο άνθρωπος φαίνεται πως έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού. Κατάλαβε
(αυτός; άλλοι;) ότι ακόμη και σ’ αυτό το σκληρό πράγμα που λέγεται πολιτική,
χωράει και το συναίσθημα. Και προκειμένου για την άλλη μισή Ελλάδα, την
ηττημένη Ελλάδα, που έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε για την πατρίδα, αλλά ποτέ
δεν αναγνωρίστηκαν οι θυσίες και οι κόποι της, το συναίσθημα ήταν και
παραμένει κυρίαρχο στοιχείο. Ο K. Σημίτης – καλός, χρυσός δεν λέω – σου έβγαζε
κάτι παγωμένο, μπρρρ. Απωθητικό. Ένα «ποτέ δεν σας αγάπησα, και που σας
κυβερνάω οκτώ χρόνια, χάρη σας κάνω»! Ένα, πώς να στο πω αναγνώστη μου; Ένα
«είμαι Πρωθυπουργός σας, γιατί σας αξίζω, αλλά πολλά πολλά δεν θέλω»…

Γελάει αβίαστα

… Αλλά το παλικάρι ο Γιώργος είναι σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση. Σου
βγάζει αβίαστα το συναίσθημα. Είναι «αγαπησιάρης», δεν έχει κόμπλεξ –
τουλάχιστον εμφανή – δεν έχει πρόβλημα να σφίξει χέρια, να αγκαλιάσει τον
κόσμο που σπεύδει να τον χαιρετήσει. Δεν έχει πρόβλημα να στριμωχτεί, να τον
αγγίξουν, να τον τσαλακώσουν. Και γελάει, γελάει πλατιά, αβίαστα. Ανθρώπινα.
Και όχι στημένα. Καθ’ υπαγόρευση των ίματζ μέικερς, και των συμβούλων. Ίδιος ο
πατέρας του (μοιάζει να) είναι, άσχετο που δεν είναι. Αλλά όπως κι εκείνος,
έχει μια αύρα που μπορεί να σε παρασύρει. Άσε το άλλο, που γνωρίζει κιόλας.
Πάει ο άλλος και του λέει, είμαι ο τάδε από την Κάτω Αχαγιά, και τον θυμάται.
Και του λέει έναν καλό λόγο. Κι ο άλλος φεύγει «ερωτοχτυπημένος»! Ξέρεις τι
είναι να σε θυμάται ο άλλος;

Στον δρόμο

Επί τη ευκαιρία, το μέγα πολιτικό πρόβλημα που έχει ανακύψει, είναι όλα αυτά
που βλέπουμε με τον Γιώργο να γίνονται. Αίφνης, προχθές που περπατούσε στον
δρόμο τον σταμάτησαν δύο παιδιά του Κινήματος με «ράστα» (μαλλιά κοτσίδια
άπλυτα, τζιν, σκούφο στα χρώματα της Τζαμάϊκας κ.λπ.) και στήσανε κουβέντα του
καλού καιρού, μέσα στη Βασ. Σοφίας, αφήνοντας άναυδους δημοσιογράφους,
κάμερες, αστυνομικούς και συμβούλους – γίνονται πραγματικά ή είναι στημένα; H
Νέα Δημοκρατία και τα κόμματα της Αριστεράς υποστηρίζουν ότι όλα είναι
δημιούργημα των καναλιών. Εμείς, πάλι, λέμε ότι τα κανάλια δεν κάνουν τίποτε
περισσότερο από το να ανταποκρίνονται στη ζήτηση της αγοράς. Αν δηλαδή το
«θέμα» δεν πούλαγε, όσο και να το ‘παιζαν τα κανάλια τίποτε δεν θα γινόταν.
Άρα, το θέμα «πουλάει». Και πουλάει πολύ. Κι αυτό δεν θα το ανακόψει καμία
ντιρεκτίβα κανενός ραδιοτηλεοπτικού…

Τα βαρίδια

Το άλλο μεγάλο θέμα των ημερών είναι το τι είναι αυτό που προσπαθεί να φτιάξει
ο Γιώργος Παπανδρέου. Διότι να διαιωνίσει το ΠΑΣΟΚ δεν προσπαθεί, αυτό είναι
σίγουρο. Όσο κι αν ελπίζουν πολλοί ότι θα είναι μια συνέχεια της διακυβέρνησης
Σημίτη, ο Γιώργος είναι σίγουρο ότι δεν θα είναι συνέχεια κανενός. Γνωρίζει
καλά ότι οποιαδήποτε σύνδεσή του με το παρελθόν μόνο κακό θα του κάνει, και
θέλει να προχωρήσει βήματα πιο πέρα, χωρίς βαρίδια. Το ερώτημα είναι αν θα τα
καταφέρει. Διότι τα βαρίδια υπάρχουν και διεκδικούν ρόλο, και κυρίως λόγο.
Αλλιώς, ποιος λόγος υπήρχε να ξεσηκωθούν οι σημιτοφύλακες και να βάλουν τον
Πασχαλίδη μπροστά να μιλήσει για ουσίες, αρώματα και στυλ; Ανησυχούν οι
άνθρωποι ότι θα μείνουν εκτός νυμφώνος. Και μεταξύ μας, καλώς ανησυχούν!..

Τα μικρά κόμματα

Δικαίως ανησυχούν επίσης και τα κόμματα της Αριστεράς, τα μικρότερα λέμε.
Διότι, έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση, πολύ δύσκολα, κόμματα όπως το ΔΗΚΚΙ
και ο Συνασπισμός θα καταφέρουν να διασωθούν και να μπουν στη Βουλή. Για ακόμη
μικρότερα, δεν το συζητάμε. H πόλωση θα τα εξαφανίσει. Είναι καλό τώρα αυτό;
Ασφαλώς και δεν είναι. Ο δικομματισμός δεν ωφέλησε ποτέ τη χώρα, και προφανώς
δεν θα την ωφελήσει ούτε τώρα, να είναι δηλαδή στη Βουλή μόνο τρία κόμματα –
ΠΑΣΟΚ, N.Δ. και το KKE, που είναι το πιο απρόσβλητο σχετικά από την πόλωση.
Μακάρι να τα καταφέρουν οι μικροί, αν και όπως είπαμε, έτσι όπως εξελίσσεται η
κατάσταση δύσκολα θα επιβιώσουν του σκληρού ανταγωνισμού των δύο μεγάλων
κομμάτων…

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

H αφυδάτωση του εκλογικού νόμου

Δεν τόλμησε τις τομές στον εκλογικό νόμο ο Κώστας Σημίτης. Οι βαθιές αλλαγές
που ονειρευόταν ο Κώστας Σκανδαλίδης για να φτιάξει ένα σύγχρονο, δημοκρατικό,
και πιο αντιπροσωπευτικό εκλογικό νόμο, έμειναν γράμμα κενό περιεχομένου. Κι
όχι μόνο αυτό. Ακόμη και το σχέδιο νόμου που παρουσίασε στη Βουλή, το
αφυδάτωσαν σε τέτοιο βαθμό, που είναι να απορεί κανείς γιατί ο K. Σκανδαλίδης
δεν το απέσυρε εντελώς. Δεν πέρασε ακόμη και η κατάτμηση των μεγάλων
περιφερειών, κι ο λόγος είναι απλός: ο νόμος μπορεί να μην περνούσε από τη
Βουλή, έτσι και έμπαινε θέμα ονομαστικής ψηφοφορίας. Μάλιστα σχετική επιστολή
του Θεόδωρου Πάγκαλου, που εστάλη στο υπουργείο Εσωτερικών, επισημαίνει
ακριβώς αυτό τον κίνδυνο. Αυτός λοιπόν ήταν ο πραγματικός λόγος που απεσύρθη η
διάταξη για την κατάτμηση των μεγάλων περιφερειών, κι όχι γιατί… παρενέβη ο
Γιώργος Παπανδρέου-σε λίγο ο Γ. Παπανδρέου θα χρεώνεται το κάθε τι που κάνει ή
δεν κάνει η κυβέρνηση! Απλώς, πριν από την εξέλιξη αυτή (της απόσυρσης
δηλαδή), ο K. Σκανδαλίδης ενημέρωσε ως όφειλε και τον μελλοντικό πρόεδρο του
ΠΑΣΟΚ.

Και καλά έκανε…